Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

ΠΕΡΙΛΗΨΗ άρθρου για το βιβλίο και ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΙΔΕΑΣ σε παράγραφο (θέματα εξετάσεων 2000)

ΑΡΘΡΟ: ΟΙ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΤΟΥ ΤΕΡΖΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ (το κείμενο που δόθηκε στις Πανελλαδικές εξετάσεις Σεπτέμβριο του 2000  με ΚΛΙΚ εδώ)


Α. ΠΕΡΙΛΗΨΗ: να παρουσιάσετε το περιεχόμενο του άρθρου σε μια παράγραφο 100 περίπου λέξεων


   Ο Τερζάκης στο άρθρο εκφράζει την ανησυχία του για το μέλλον του πολιτισμού. Η ανησυχία του πηγάζει από τις διαπιστώσεις του για το παρόν και το μέλλον του βιβλίου. Επειδή ο ίδιος πιστεύει στο βιβλίο θεωρεί τραγικό λάθος την επικρατούσα αντίληψη που εξισώνει την ανάγνωση μιας εφημερίδας με τη μελέτη ενός βιβλίου. Η επίκληση του ελεύθερου χρόνου είναι φτηνό άλλοθι, αφού όλοι τελικά βρίσκουν άφθονο χρόνο για ανούσια πράγματα. Το σχολείο έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης, αλλά τη μεγαλύτερη ευθύνη την έχουν τα υποκατάστατα του βιβλίου: τηλεόραση, κινηματογράφος, ραδιόφωνο. Ευτυχώς όμως υπάρχουν νέοι που αγαπούν το διάβασμα και ψάχνουν για απαντήσεις. Η μεγαλύτερη ανησυχία πηγάζει από την ανάπτυξη της τεχνολογίας, η οποία στο όνομα της απελευθέρωσης του ανθρώπου από υλικές ανάγκες, τον υποδουλώνει χειρότερα σ' αυτές.


Β. ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΙΔΕΑΣ ΣΕ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟ: σήμερα, 40 χρόνια μετά, επαληθεύονται οι ανησυχίες του Τερζάκη για το βιβλίο. Ν’ αναπτύξετε την άποψή σας σε μια παράγραφο 100 περίπου λέξεων


   Φαίνεται πως οι φόβοι του Τερζάκη για το μέλλον του βιβλίου δεν ήταν υπερβολικοί, παρόλο που έχουν περάσει σαράντα χρόνια από τότε που έκανε τις απαισιόδοξες προβλέψεις του. Μπορεί βέβαια να έχει αυξηθεί εντυπωσιακά ο αριθμός των νέων βιβλίων που κυκλοφορούν κάθε μέρα και ίσως σήμερα να εκδίδονται περισσότεροι τίτλοι για όλα τα θέματα, το αναγνωστικό κοινό όμως παραμένει περιορισμένο. Είναι κοινά αποδεκτό ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, νέοι και μεγάλοι, γεμίζουν τον ελεύθερό χρόνο τους με την τηλεόραση ή με τον υπολογιστή. Γιατί στους «εχθρούς» του βιβλίου σήμερα πρέπει να προσθέσουμε και το ΙΝΤΕΡΝΕΤ, που έχει εισβάλει για τα καλά στη ζωή των περισσότερων ανθρώπων. Όμως οι νέοι, όπως και τότε, διψάνε για μάθηση κι αυτό θα εξακολουθεί να είναι η ελπίδα για το μέλλον του βιβλίου.