Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010

ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΑΡΘΡΟ: Οργή υπάρχει αρκετή… Λογική όμως;

«Καφενείον η Ελλάς» (επίκαιρο άρθρο στην Ελευθεροτυπία 7-5-2010)


ΟΣΕΣ καταδίκες της βίας και αν ακουστούν, όση θλίψη και να εκφράσουμε, όση οργή και να εκδηλώσουμε, το γεγονός είναι ένα και παραπέμπει ευθέως σε συνθήκες Μεσαίωνα.

Τρεις συνάνθρωποί μας χάθηκαν στην πυρά... Τρεις εργαζόμενοι, που ίσως υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να είναι στους δρόμους μαζί με τους χιλιάδες διαδηλωτές, έχασαν τη ζωή τους επειδή κάποιοι έχουν ταυτίσει τη διαμαρτυρία με την εκδίκηση, με την τυφλή βία... Με θύτες κατά πάσα πιθανότητα κάποιους νέους επίσης ανθρώπους, που έχουν υιοθετήσει ως στάση ζωής τον θάνατο. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, υποψιάζεσαι τουλάχιστον ότι όταν ρίχνεις μολότοφ σε ένα χώρο που υπάρχουν άνθρωποι, είναι απλώς θέμα τύχης να μην υπάρξουν θύματα. Και όμως, κάποιοι φαίνεται να μην τους καίγεται καρφί, να αδιαφορούν πλήρως, να μην υπολογίζουν καν την πιθανότητα απώλειας ανθρώπινων ζωών...

     Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ είναι πράγματι οργισμένη, αλλά και πανικοβλημένη από ένα διάχυτο αίσθημα αδικίας και αδιέξοδου. Μόνο που η έκφραση της οργής, όσο δικαιολογημένη και αν είναι, μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες εκρήξεις βίας. Το βλέπουμε, το βιώνουμε, το έχουμε συνειδητοποιήσει ενδεχομένως και οι ίδιοι, όταν αντιλαμβανόμαστε πόσο εύκολο είναι να ξεπεράσεις τα όρια όταν βρίσκεσαι «οχυρωμένος» στην ασφάλεια της μάζας... Τα συνθήματα που κυριάρχησαν κατά της Βουλής και των πολιτικών στη διάρκεια της προχθεσινής διαδήλωσης είναι ένας προάγγελος του τι μπορεί να επακολουθήσει...
    ΓΙΑΤΙ η οργή, χωρίς λογική επεξεργασία, δεν οδηγεί πουθενά... Ναι, οι πολιτικοί έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης για το πώς φτάσαμε ώς εδώ, για το πώς καλλιέργησαν, ποδηγέτησαν μια κοινωνία που εθίστηκε στο βόλεμα και στην επανάπαυση. Ναι, υπήρξαν και αρκετοί ανίκανοι και διεφθαρμένοι και κατώτεροι των περιστάσεων. Ναι, υπήρξαν και επιχειρηματίες, εθνικοί προμηθευτές, εργολάβοι και πάει λέγοντας, που θησαύρισαν. Ναι, πρέπει επιτέλους κάποιοι να πληρώσουν, όχι απλώς για να πειστούν οι πολίτες για τις θυσίες, αλλά γιατί δημοκρατία χωρίς αίσθημα δικαιοσύνης δεν υπάρχει...
     ΜΟΝΟ που όλοι αυτοί που φωνάζουν ότι οι πολιτικοί πρέπει να οδηγηθούν στο πυρ το εξώτερον δεν πρέπει να ξεχνούν ότι έχουν, έχουμε κι εμείς οι πολίτες, ένα μερίδιο ευθύνης. Εμείς τους εκλέγαμε, εμείς τους επιβραβεύαμε, ακόμη κι όταν βοούσε το Σύμπαν για την ανεπάρκεια ή και τη διαφθορά τους... Οπως δεν μπορούμε να αγνοούμε ότι η έξοδος από την κρίση δεν θα προέλθει από μια οργισμένη και κατακερματισμένη κοινωνία. Τα διλήμματα για όλους μας είναι υπαρκτά. Και θα τα ξεπεράσουμε μόνο αν βρούμε συλλογικά την απάντηση και όχι αν τα ξορκίζουμε καταγγέλλοντάς τα... Δυστυχώς, άλλη λύση δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα...

[Σήφης Πολυμίλης, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 7-05-2010]