Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Όσο κι αν ψάξει δεν θα μας βρει η ψευδαίσθηση της πραγματικότητας

Το ρητορικό ερώτημα της εβδομάδας:


Χρόνος για επιθυμία πραγματική υπάρχει;
Για έκρηξη χαράς; Χρωμάτων; Κυμάτων; Αρωμάτων; Μουσικής;
Ποίησης Αληθινής μήπως;


Ο σκασμός της σιωπής
«Πεταμένοι στο πέλαγος παραφυλάμε κρότους δίπλα σε ηφαίστεια
Μπαίνω στα βαθιά μα είναι μόνο για να πάρω ανάσα…» (Νίκος Ερηνάκης)

ΣΤΙΧΟΙ για δια βίου ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΜΕΝΕΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ (μεταφορικά και κυριολεκτικά)


Νίκος Ερηνάκης, «Γνωρίζω ανέμους που σε έχουν μυρίσει» (από την ποιητική του συλλογή «Σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου)

γνωρίζω ανέμους που θα σ’ έχουν μυρίσει
έχουν χαράξει κοινές γραμμές μοίρας στα χέρια μας
κι είναι τόσο νωρίς ακόμη
μα χορεύω από ελιά σε ελιά σου

είναι το κάθε τι πάνω σου που ψάχνει τη μιλιά του
τα μαλλιά σου που χαϊδεύουν τον αιώνα μας
το βλέμμα σου που με εθίζει
σ’ αυτές τις εκτάσεις γης που μας φωνάζουν
και πάντα ένα κομμάτι θάλασσα να μας σώζει

μπαίνω στα βαθιά μα είναι μονάχα για να πάρω ανάσα
μη φοβάσαι
δεν μπορεί να υπάρξει τρικυμία
όταν χορεύουμε σηκωμένοι στα μάτια

κι αν όλο λάθη κάνω είναι που τα ’χω βάλει με τον ήλιο
γιατί μου πες πως τον αγαπάς πιο πολύ από μένα

πόσα χάθηκαν για εμάς
κλαίω την ανεμώνα που νίκησε το χειμώνα
είσαι το κορίτσι που έκλεψε τα ποιήματά μου

μιλάμε λίγο
μα κοιταζόμαστε πολύ
είναι η κοινή μας θλίψη
στα χαλάσματα της ηδονής
οι βουκαμβίλιες που μας πρόδωσαν

μετρημένες και οι ανάσες
ρισκάρουνε σε κάθε μας χάδι
μα εδώ που είμαστε δεν έχει θάνατο

κι όσο κι αν ψάξει δεν θα μας βρει η πραγματικότητα

θα σε σφίγγω στην αγκαλιά μου μέχρι να σπάσεις
και ερωτικά θα μαζέψω τα κομμάτια σου
να ’χω να τα μοιράζω κάθε τόσο στους ανθρώπους

υστερόγραφο ΡΑΒΑΣΑΚΙ (στο σκονάκι του Σαββατοκύριακου) δια βίου ζωή σε λαθραία αιωνιότητα
Εχθρός του στίχου για τον έρωτα η λέξη «είναι».
Αν, λοιπόν, πεις «έρωτας είναι αυτό ή το άλλο».
Φυλακίζεις το Ποίημα στον ενεστώτα του ρήματος.
(κι ας καταφάσκουν, στιγμιαία, οι χρόνοι του σε μέλλοντα διαρκείας)