Σάββατο, 6 Νοεμβρίου 2010

Λαέ της Λιλιπούπολης ψήφισε το χαρχούδα για Δήμαρχο..

Πολύ παλιά, οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν τη σχέση τους με την πολιτική σαν ένα ζήτημα ηθικής…



ΣΗΜΕΡΑ, η χαμένη υπόληψη της χώρας ενσαρκώνεται στις ολοκληρωτικά απωθητικές αναπαραστάσεις της εθνικής μας κατάθλιψης



Εβγάλαν οι Χαρχουδικοί δήμαρχο το Χαρχούδα
και τη ζωή μας κυβερνά μια αρκουδοπεταλούδα.
Όμως στις άλλες εκλογές η ρόδα θα γυρίσει…

Μια φορά κι έναν καιρό, η αναμονή του γεγονότος των εκλογών συνοδευόταν απ' τις ισχυρές εντυπώσεις ενός ζωτικού μυστηρίου.

    Το κλίμα ήταν ηλεκτρισμένο απ' τις τριβές ανάμεσα στις ποικίλες πεποιθήσεις και το άγχος της αναμέτρησης τροφοδοτούσε εντάσεις που συνδέονταν με την αίσθηση -ενδεχομένως απατηλή, πάντως κυρίαρχη- ότι οι πολίτες εξακολουθούσαν να αποτελούν τα υποκείμενα των εξελίξεων.
    ΕΚΕΙΝΕΣ τις μέρες, όχι πολύ παλιά, οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν τη σχέση τους με την πολιτική σαν ένα ζήτημα ηθικής και φιλοσοφικής σημασίας - κάθε σχέση με την πολιτική παρέμενε ουσιαστικά μια σχέση με την Αριστερά (εναντίον της ή υπέρ της). Ήταν επίσης ένα ζήτημα συναισθηματικό και υπαρξιακό, πιθανόν και αισθητικό εφόσον είχε κανείς το δικαίωμα να πιστεύει ότι το διακύβευμα αφορούσε τη μείωση του βαθμού εξάρτησης της ζωής του απ' τα κακόγουστα υποπροϊόντα της εξουσίας, τον λαϊκισμό και την ιλουστρασιόν χυδαιότητα του νεογέννητου τότε τηλεοπτικού σκηνικού. Οι εκλογές σήμαιναν την αμφιταλάντευση στο χείλος μιας δυνητικής ανατροπής ή της εμφάνισης κάποιου ρεύματος που υποσχόταν μεταρρυθμιστικές εκπλήξεις και οι δρόμοι δονούνταν απ' τους αντίλαλους διαθέσεων παραλίγο επαναστατικών. Κορυφωνόταν μια ζωηρή προσδοκία, κάπως απόκρυφη και συνάμα γιορταστική. Ο θυμός και οι αστεϊσμοί διατηρούσαν το νόημά τους.
     ΣΗΜΕΡΑ, η χαμένη υπόληψη της χώρας ενσαρκώνεται στις ολοκληρωτικά απωθητικές αναπαραστάσεις της εθνικής μας κατάθλιψης - ακόμη και ο θυμός κυκλοφορεί σαν θεωρητικό μέγεθος στη ρητορική μιας αντιπολίτευσης που κάθε άλλο παρά δικαιούται να αγανακτεί. Διότι, αν ο θυμός ήταν αληθινά δημιουργικός και ετοιμοπόλεμος, αν ο θυμός ήταν ενάρετος και χωρίς το σύνδρομο της ενοχής απέναντι στην υποψία ότι είμαστε όλοι συνένοχοι, τότε το περίφημο δίλημμα που υποτίθεται ότι έθεσε ο πρωθυπουργός δεν θα αντιμετωπιζόταν σαν κάτι το εκβιαστικό, αλλά θα συνόψιζε τη λογική συνεπαγωγή ότι, αν οι πολίτες επιθυμούσαν να αρνηθούν κατηγορηματικά τους όρους του Μνημονίου, δεν θα μπορούσαν παρά να προσβλέπουν όντως σε προκήρυξη κοινοβουλευτικών εκλογών. Αντ' αυτού, το δίλημμα αιωρείται αδιευκρίνιστο στην κόψη της ετυμηγορίας μιας οικονομικά ημιλιπόθυμης, ανασφαλούς και μπερδεμένης κοινής γνώμης σχετικά με το αν πρόκειται, τάχα, περί μπλόφας ή όχι.
    ΟΠΟΤΕ, το πνεύμα των εκλογών σέρνεται στο ετοιμόρροπο κοινωνικό προσκήνιο, μέσα στα ιδεολογικά ερείπια των αντίπαλων φατριών και στην απελπισμένη αδιαφορία που προκαλούν οι απόπειρες του δικομματικού θιάσου να πείσει για το αντίθετο. Ολιγομελείς ομάδες χειροκροτητών, σημαιάκια, συνεντεύξεις μηδενικής αξιοπιστίας και συμμετοχές στον μαραθώνιο δίνουν έτσι τη χαριστική βολή σ' έναν θεσμό, τον εκλογικό, απ' τον οποίο η επέλαση των δημοσκοπήσεων είχε ήδη αφαιρέσει, προ πολλού, την εμπειρική μοναδικότητα. Το έλλειμμα αληθοφάνειας του παιγνιδιού τρομάζει.

[ΠΗΓΗ: άρθρο από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ στην Σαββατιάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 6/11/2010]