Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Ανάλυση στα γεγονότα: τα πρόσωπα και τα πράγματα με το όνομά τους


Η ωμή αλήθεια για την οικονομική κρίση (για να μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλο μισόλογων)


Εκεί που ξεπέσαμε, τίποτε δεν γίνεται δίχως ειλικρινή απάντηση σε κρίσιμα ερωτήματα, με πρώτη την απορία: Αν δεν συμμορφωθούμε με τις απαιτήσεις της τρόικας, υπάρχουν χρήματα για να πληρωθούν μισθοί, συντάξεις και τρέχοντα λειτουργικά έξοδα του κράτους;
Το ερώτημα είναι ρητορικό, αφού η απάντηση είναι δεδομένη, όσο και παγερή: Δεν υπάρχει σάλιο (!), όπως είχε πει πρόσφατα ένας από τους λίγους ευπρεπείς υπουργούς με ακαδημαϊκό ήθος!
Ερώτημα δεύτερο: Από πότε η Ελλάδα αδυνατεί να κάνει αυτές τις πληρωμές, δίχως δανεισμό; Και πάλι η παγερή ευθεία απάντηση, που μόλις πριν από λίγους μήνες πληροφορηθήκαμε, είναι ότι αυτή η αδυναμία υπάρχει σταθερά από την εποχή της οικουμενικής κυβέρνησης του 1989 (Μητσοτάκη, Παπανδρέου και Φλωράκη, με πρωθυπουργό τον Ζολώτα!), πριν από 21 χρόνια.
Ερώτημα τρίτο: Υπήρξε κάποιος από τους αναιδείς βερμπαλιστές του πολιτικού κόσμου, πριν από τις περσινές βουλευτικές εκλογές, που να μας ενημέρωσε ευθέως και με κάποια πρόταση εξόδου από αυτήν την κατάπτωση; Είναι γνωστό πως όχι!
Οι εκάστοτε προεκλογικές περίοδοι, με τα πλαστικά σημαιάκια και τα σεληνιαζόμενα πλήθη των ανεγκέφαλων οπαδών κάτω από τα πολιτικά μπαλκόνια, ήταν φούσκες κούφιας συνθηματολογίας, υποσχέσεις για διορισμούς στο άφραγκο Δημόσιο, κι ακόμη, χαζοχαρούμενες διακηρύξεις «για ακόμη καλύτερες μέρες»!
Πάμε λοιπόν στο επόμενο ερώτημα: Τι θα γίνει αν δεν συμμορφωθούμε με τα σκληρά μέτρα που αξιώνει η τρόικα; Όποιος αφελής, ας περιμένει ειλικρινή απάντηση... Από τότε που θυμάμαι τα άγια πάθη του τόπου μας, τρεις φορές η λεγόμενη άρχουσα τάξη, σταθερά, λεηλάτησε και ρήμαξε τον εμπαιζόμενο λαό και τα οράματα που εκείνος δικαιούται να έχει. Η πρώτη φορά, που εγώ θυμάμαι, ήταν στην εποχή της γερμανικής στρατιωτικής Κατοχής. Συγκεντρώθηκε τότε τεράστιος πλούτος ακίνητης περιουσίας από τους εκμεταλλευτές της δυστυχίας του κοσμάκη, που πέθαινε από πείνα. Η δεύτερη φορά ήταν στη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου, με τη διασπάθιση της αμερικανικής βοήθειας, την οποία λεηλάτησαν οι αετονύχηδες του πολιτικού και του επιχειρηματικού κόσμου της Κεντροδεξιάς. Και η τρίτη περίοδος λεηλασίας είναι αυτή που βιώσαμε μετά την πτώση της χούντας των απριλιανών, με πρωταγωνιστές τον σταθερά αμαρτωλό εσμό κάποιων νεόπλουτων οικογενειών, που παριστάνουν τον πολιτικό κόσμο της Δημοκρατίας, τους συνδικα-ληστές και τα τρωκτικά των επιδοτήσεων μέσα στους κόλπους της ευρωπαϊκής σύγκλισης.

         Εκεί που ξεπέσαμε, τόσο με την αδυναμία του κράτους να πληρώνει μισθούς και συντάξεις όσο και με την ακατάσχετη φυγή των νέων μας στο εξωτερικό, σε αναζήτηση θέσης απασχόλησης, η αλήθεια είναι εφιαλτική: χωρίς αποφασιστική αντίδραση στη σήψη δεν υπάρχει προοπτική σωτηρίας. Το μεταδικτατορικό και κατ' ευφημισμό δημοκρατικό πολίτευμα είναι σάπιο! Χρειάζεται γκρέμισμα και εξαρχής χτίσιμο πάνω σε υγιείς βάσεις, με προοπτική αντοχής στο παρόν και στο μέλλον. Μα, προπαντός, χρειάζεται να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι: εγώ, εσύ, φίλε αναγνώστη, ο γείτονας και κάθε ψεύτης και κλέφτης, που δεν έπαψε να κλέβει σε κάθε περίσταση και σε κάθε ευκαιρία.
     Να πάψουμε να σκύβουμε το κεφάλι, όταν πληρώνουμε τους κακομαθημένους γιατρούς, καθώς εκείνοι δεν δίνουν απόδειξη είσπραξης αμοιβής. Κι όχι μόνον οι γιατροί και οι δικηγόροι. Κάθε μαστοράντζα: υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, κλειδαράδες, μπογιατζήδες κ.ο.κ. Να κόψουμε ακόμη και την καλημέρα στα τσόφλια, που μπήκαν στα υπουργεία (κι όχι μόνο στο παρελθόν...) και δυσαρεστήθηκαν με την επίπλωση του γραφείου τους, πως τάχα είναι κατώτερη της μεγάλης και αρχοντικής καταγωγής τους!
      Να δώσουμε δέκα φάσκελα στους νεόκοπους δημάρχους που, πριν ακόμη αναλάβουν τα καθήκοντά τους, αξίωσαν να διπλασιαστούν οι κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητες αποδοχές τους, όπως επίσης αξίωσαν να τους επιτραπεί η παράλληλη επαγγελματική τους απασχόληση, κατά το πρότυπο των άλλων τρωκτικών, που λάμπουν με τη σταθερή απουσία τους από τις συνεδριάσεις της Βουλής!
      Και για το Μνημόνιο, ποια γνώμη έχεις; ρώτησα φίλο με γνώση και περίσκεψη. Με παρέπεμψε στην πρόσφατη δήλωση του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος: Είναι η τελευταία ευκαιρία για τη γενιά των παιδιών μας. Όχι για μας. Εμείς είμαστε άξιοι της αδολεσχίας μας. Αλλά για να πετύχει το Μνημόνιο, θα πρέπει πρωτίστως να αρθεί για όλους ανεξαιρέτως το τραπεζικό απόρρητο για τα τελευταία είκοσι χρόνια. Και να δοθεί σε κοινή θέα στο Διαδίκτυο.

[άρθρο του ΚΩΣΤΑ Ε. ΜΠΕΗ, που δημοσιεύτηκε στην στήλη του στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 15/12/2010] www.kostasbeys.gr