Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

Γιατί θα πρέπει να αποδεχτούμε την ιδέα μιας φρικτής οικουμενικής πυρηνικής καταστροφής;


Η πυρηνική ειδησεογραφία θα έχει εξαφανιστεί πριν καν προλάβει η κοινή γνώμη να συνειδητοποιήσει η κοινή γνώμη να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του συμβάντος στη Φουκοσίμα. Η πυρηνική απειλή όμως;


Δεν θα έβλαπτε να παρατηρήσει κανείς τον ρυθμό υποχώρησης, στον Τύπο, ηλεκτρονικό και μη, του ζητήματος της ιαπωνικής τραγωδίας.


      Αν όλα πάνε κατ' ευχήν, δηλαδή στην περίπτωση του καλύτερου σεναρίου, η πυρηνική ειδησεογραφία θα έχει εξαφανιστεί πριν καν προλάβει η κοινή γνώμη να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του συμβάντος, το πλήθος και το βάθος των διδαγμάτων απ' αυτό, και ασφαλώς το έλλειμμα των ηθικών και ψυχικών εντάσεων που θα έπρεπε, φυσιολογικά, να προκληθούν διεθνώς. Με δυο λέξεις: θα το ξεχάσουμε.
     ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ απλώς για παρενέργεια των υψηλών ταχυτήτων που αναπτύσσει η επικαιρότητα και δεν πρόκειται μόνον για το τίμημα του καταιγισμού των εφήμερων ειδησεογραφικών πληροφοριών που δεχόμαστε. Η αμβλυμμένη κοινωνική συνείδηση και η προοδευτική συμφιλίωση με τον κυνισμό της τεχνολογίας είναι επίσης -και, πιθανόν, πρωτίστως- συνέπεια της άμυνας που προβάλλουν οι πολίτες μπροστά σε ζοφερές προοπτικές: είμαστε εντέλει προγραμματισμένοι να στρέφουμε το ενδιαφέρον μας στα «εύκολα» εκείνα θέματα μιας χρήσεως, που επιτρέπουν μιαν αμέριμνη στάση από πλευράς μας, ή σ' αυτά που μοιάζουν να αφορούν έναν άλλο κόσμο σε ένα μακρινό σύμπαν. Η ραδιενέργεια ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ είναι μια αρκετά ενοχλητική πηγή αγωνίας ώστε να την αντιμετωπίζουμε σαν μια φαντασματική απειλή «εκεί και τότε».
      ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ότι, παρά τις πολιτικές αντιδράσεις στη Γερμανία π.χ., και παρά τις αντιρρήσεις που καλλιεργούνται από την Αριστερά, τους οικολόγους ή τα λόμπι που προσβλέπουν σε επενδύσεις στις αθώες μορφές ενέργειας ενός υποτιθέμενου εναλλακτικού μέλλοντος, η ουσιαστική συζήτηση για το κατά πόσον η πυρηνική ενέργεια αξίζει ή όχι το ρίσκο, θα σιγήσει πολύ σύντομα - εκτός δυσάρεστου απροόπτου. Θα αποσυρθεί βαθμηδόν απ' τα πρωτοσέλιδα, θα συρρικνωθεί σε περιορισμένες διαμαρτυρίες «φιλοσοφικού» προσανατολισμού και θα κριθεί ανεπίκαιρη, ενώ οι διευθυντές των δελτίων θα κινηθούν αναπόφευκτα με γνώμονα τη διαπίστωση ότι «η ραδιενέργεια δεν πουλάει», γεγονός που αληθεύει εξάλλου, τουλάχιστον στο μέτρο που η ατζέντα διαμορφώνεται πάντα με την ανοχή ή συγκατάθεση της κοινής γνώμης.
     ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΟΥ είδους παραγνώριση του κινδύνου είναι απολύτως χαρακτηριστική της περιόδου που διανύουμε: έχουμε εξοικειωθεί με την τήρηση της υποχρέωσης να ζούμε ενσωματώνοντας, στη λεγόμενη καθημερινή ζωή, το σκάνδαλο των μεγάλων θανάσιμων εκκρεμοτήτων - λ.χ. το άγχος του μόνιμου πυρηνικού εφιάλτη. Η καταθλιπτική αποδοχή της ιδέας ότι δηλητηριάζουμε τον κόσμο μας ή ότι οφείλουμε να κοιμόμαστε και να ξυπνάμε με τον τρόμο μιας φρικτής οικουμενικής ζαριάς που ίσως δώσει τέλος στην ανθρώπινη Ιστορία όπως την ξέρουμε, αυτή η γάγγραινα, αυτή η υφέρπουσα απελπισία ΟΥΔΕΠΟΤΕ συνυπολογίζεται στα μείον της πυρηνικής τεχνολογίας! Συμπεριφερόμαστε σαν η ανθρωπότητα ν' αποτελεί ένα σύνολο αναλώσιμων βιολογικών μονάδων - ιδού τι θα πει να είσαι μοντέρνος!
[στήλη ΕΙΣΟΔΟΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ στη Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία 26/3/2011, ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΑΡΑΝΙΤΣΗΣ]


ΑΣΚΗΣΗ: Το παραπάνω κείμενο είναι επιφυλλίδα. Ποια στοιχεία από το περιεχόμενο, τη μορφή και τη γλώσσα το επιβεβαιώνουν;
ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ (σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει στο σχολικό βιβλίο για την επιφυλλίδα -υπογραμμισμένα): Το παραπάνω κείμενο είναι επιφυλλίδα καθώς ο συγγραφέας (που δεν είναι δημοσιογράφος) αναφέρεται σ’ ένα γενικού ενδιαφέροντος πολιτικό/ κοινωνικό θέμα: «την υποβάθμιση της πυρηνικής απειλής από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης». Το κείμενο του Ευγένιου Αρανίτση δημοσιεύτηκε στη Σαββατιάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 26/4/2011 στην ειδική στήλη της τελευταίας σελίδας που έχει τίτλο «ΕΙΣΟΔΟΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ», όπου τακτικά δημοσιεύει παρόμοια κείμενα. Ο επιφυλλιδογράφος παίρνοντας αφορμή από τα δημοσιεύματα του τύπου που περιοδικά αραιώνουν σχετικά με τους κινδύνους που απειλούν την ανθρωπότητα εξαιτίας των ατυχημάτων σε πυρηναϊκά εργοστάσια, προχωρεί σε παρατηρήσεις και σκέψεις  γενικότερου ενδιαφέροντος σχετικές με τις συνέπειες που έχει αυτό το γεγονός π.χ. «η ουσιαστική συζήτηση για το κατά πόσον η πυρηνική ενέργεια αξίζει ή όχι το ρίσκο, θα σιγήσει πολύ σύντομα - εκτός δυσάρεστου απροόπτου.». Σύμφωνα με τα παραπάνω μπορούμε να πούμε ότι είναι ένα κείμενο «δοκιμιακού χαρακτήρα» που κατά κάποιον τρόπο έχει και τη μορφή ενός σύντομου άρθρου, αν θεωρηθεί ότι η αφορμή του είναι ένα στοιχείο της τρέχουσας επικαιρότητας.