Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Άμεση συνείδηση και δραστική συμμετοχή

Όταν το ρήγμα της ιστορίας τραντάζει τον κόσμο μας και κλείνει τον ορίζοντά μας με ερείπια αποτυχίας και χρεοκοπίας, το πρώτο πράγμα που αξιώνει ο πολίτης είναι η απερίφραστη ανάληψη ευθυνών και η έμπρακτη λογοδοσία (άρθρο του Νίκου Κωνσταντόπουλου στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΤΥΠΙΑ]
 
Η Ελλάδα βιώνει τον ξεπεσμό της. Αυτή η πατρίδα, που ο Νίκος Γκάτσος τραγουδούσε ότι «είναι ένας μύθος... ένας κήπος... ένας βράχος...», βλέπει με απελπισία να κατρακυλάει στην ανημποριά, νιώθει θυμό καθώς διαμοιράζονται τα υπάρχοντά της τελώνες και κερδοσκόποι, αγανακτεί γιατί της πούλησαν τον «ουρανό με τ' άστρα» συνθήματα παραταξιακών θριάμβων και επικοινωνιακών καρναβαλιών.

Η σημερινή ελληνική κοινωνία έχει βιώσει δραματικές απώλειες ιστορικού χρόνου, διαψεύσεις προσδοκιών, ανατροπές δημοκρατικών και κοινωνικών κατακτήσεων, σπατάλες και λεηλασίες εθνικού πλούτου. Κι αν ζούμε μια ακόμα καταστροφή, οι αιτίες είναι πολιτικές, όπως και οι αποφάσεις, για κάθε τι που μας συμβαίνει. Πολλοί φωνάζανε διορατικά, αλλά, αντί να ακουστούν, γίνονταν στόχος των δρεπανυφόρων αρμάτων διαπλοκής κι επικοινωνιακής αγυρτείας. Σήμερα, η πιο ηχηρή απονομιμοποίηση παραταξιακών συνθημάτων και διαχειριστικών ηγεσιών δεν εκδηλώνεται απολιτικά, αντιπολιτικά κι αντιδημοκρατικά, αλλά ανανεωτικά, ριζοσπαστικά κι αντισυστημικά. Αξιώνει άλλο τρόπο ανάπτυξης, οργάνωσης και λειτουργίας της οικονομίας, κατοχύρωσης της κοινωνικής δικαιοσύνης κι αλληλεγγύης, προστασίας των συλλογικών αγαθών, δημοκρατικής διακυβέρνησης κι εθνικής αξιοπρέπειας, πολιτικής συλλογικότητας και συμμετοχής. Γι' αυτό ο πάνδημος προβληματισμός έχει δυναμικό πλουραλισμό, εκφραστικό πλούτο, δραστική αμεσότητα, αυθεντική αισθητική, εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά απ' τις παραταξιακές κονσέρβες και τα κομματικά στερεότυπα.

Όταν το ρήγμα της ιστορίας τραντάζει τον κόσμο μας και κλείνει τον ορίζοντά μας με ερείπια αποτυχίας και χρεοκοπίας, το πρώτο πράγμα που αξιώνει ο πολίτης είναι η απερίφραστη ανάληψη ευθυνών και η έμπρακτη λογοδοσία. Το τελευταίο που μας χρειάζεται είναι η παραδοσιακή ρητορική κυβερνητικών και κομματικών στελεχών, που κορδακίζονται και εναβρύνονται στα μέσα επικοινωνίας, σαν ομιλητές σε σχολικές εορτές.

Η ελληνική κοινωνία είναι ζώσα και δρώσα, όπως ζώσα και δρώσα είναι και η ιστορία. Σε όλη την Ελλάδα, σε κάθε κοινωνικό πεδίο, γίνονται πολλά, που δεν είναι ετοιμοπαράδοτα αποφάγια κι αποφόρια, αλλά αυτοδύναμα κι αυτοπροσδιοριζόμενα, μέσα από βασανιστική αναζήτηση. Από τις πλατείες, που τις γεμίζουν μόνοι τους οι πολίτες κι όχι οι στρατευμένοι και μεταφερόμενοι οπαδοί, μέχρι την παρεμβατική έκθεση του Γιάννη Ψυχοπαίδη με τίτλο «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία», στο Σπίτι της Κύπρου, ανιχνεύονται οι δρόμοι για την «επιστροφή στο μέλλον». Χωρίς να χρειάζονται παραγγέλματα με αυτοαναφορικές κειμενογραφίες.

Το πολιτικό σκηνικό που υπάρχει πάσχει από ιδρυματισμό, εντός της κυβερνητικής και κομματικής εξουσίας, έχει χάσει τις κοινωνικές αναφορές του κι εμφανίζει συμπτώματα λαθροβίωσης, κατά την επιστήμη της ψυχολογίας, με εσωστρεφείς εθισμούς και πρακτικές που δίνουν την ψευδαίσθηση της ύπαρξης.

Έπρεπε προ πολλού να έχουν οι πολιτικές δυνάμεις εμπνευστεί, σχεδιάσει κι οργανώσει την αυτοδιάλυση κι αναδιάρθρωση των δεδομένων του κομματισμού, του δικομματικού κυβερνητισμού, του πρωθυπουργοκεντρικού νεοαρχηγισμού, του εξουθενωμένου κοινοβουλευτισμού. Θα είναι διαλυτική κάθε τάση ανασύνθεσης, με πρόχειρα κι εκβιαστικά σενάρια, με πρόθυμες και υδραργυρικές επιλογές.

Οι επόμενες εκλογές να αναδείξουν διακόσιους βουλευτές, όσους προβλέπει ως ελάχιστο αριθμό το Σύνταγμα. Η Βουλή να είναι αναθεωρητική σε καίριες ρυθμίσεις για την κυβέρνηση, τη δικαστική και νομοθετική εξουσία, την ευθύνη των υπουργών, το ρόλο της Βουλής, για να μην καταντούν όλα σκέλεθρα που τα αποστρέφεται η κοινωνία. Τα κόλπα με τον εκλογικό νόμο να τελειώσουν. Οι εκλογικές δαπάνες να μηδενιστούν. Στα Μέσα Ενημέρωσης να επιβληθεί, ως ανταποδοτικό αντιστάθμισμα, της εκμετάλλευσης δημόσιας συχνότητας, ο δωρεάν πολιτικός χρόνος. Να υπάρξει δραστικό ελεγκτικό σύστημα στη διαχείριση προμηθειών, συμβάσεων και διαβρωμένων ειδικών λογαριασμών. Να εξασφαλιστεί εθνική στρατηγική, καθώς έχουν αναδιαταχτεί γύρω μας το βαλκανικό, το αραβικό και το ευρασιατικό τόξο. Και το πρώτιστο, να αντιμετωπιστεί το εξουθενωτικό για την ανάπτυξη, την παραγωγική και κοινωνική συνοχή Μνημόνιο, που φτιάχνει μια μεταλλαγμένη Δημοκρατία.

Ένας νέος κοινωνικός και συνταγματικός πατριωτισμός επιβάλλεται. Για να μη γίνει η Δημοκρατία και η Ελλάδα τιμάριο και λάφυρο διαπλεκόμενης κερδοσκοπίας

[ΠΗΓΗ:  ΝΙΚΟΣ Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ,  ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 7-06-2011]