Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

«Δεν είμαστε εμείς κατά του συστήματος. Το σύστημα είναι εναντίον μας»


«Δεν είμαστε εμείς κατά του συστήματος. Το σύστημα είναι εναντίον μας»

Πάμε πλατεία; Ναι, κατασκηνώνουμε!


 «Πάμε πλατεία;» ρωτούσε τον φίλο του Χριστόφορο τη δεκαετία του 1990 ο Τζίμης, η τηλεοπτική περσόνα του Λάκη Λαζόπουλου, ο «φλώρος βορείων προαστίων», σε στιγμές μεγάλης ανίας και απραξίας. Από τότε πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι και σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες νέοι «πάνε πλατεία», αλλά για τους δικούς τους λόγους, όπως δείχνουν η Πουέρτα δελ Σολ της Ισπανίας, το Σύνταγμα και οι εξεγέρσεις σε Αίγυπτο και Τυνησία.

Οι «αγανακτισμένοι» ισπανοί νέοι που διεκδικούν «Γνήσια Δημοκρατία, Τώρα» είναι στην πλειονότητά τους άνεργοι ή ανήκουν στους «μιλιορίστας», δηλαδή εκείνους τους «τυχερούς» που βγάζουν μέχρι χίλια ευρώ τον μήνα και προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα περιβάλλον διαρκών περικοπών και ακρίβειας. Οι νέοι αυτοί ζουν ως επί το πλείστον με τους γονείς τους και θεωρούν απίθανο το ενδεχόμενο να φτιάξουν δική τους οικογένεια.

Ματαίωση, απογοήτευση, απελπισία, οργή. Αυτά τα συναισθήματα περιγράφουν στα διεθνή μέσα ενημέρωσης εκπρόσωποι του κινήματος «15-Μ», τονίζοντας: «Δεν είμαστε εμείς κατά του συστήματος, το σύστημα είναι εναντίον μας». Ο πυρήνας ενός πολιτικού μανιφέστου, που προς το παρόν παραμένει αδιαμόρφωτο αλλά γράφεται γραμμή γραμμή σε διαφορετικές χώρες, σε μια προσπάθεια να χαραχθεί ένας δρόμος από την οργή στην ελπίδα.

Το «yes, we camp» («ναι, κατασκηνώνουμε»), που διακωμωδεί το σύνθημα του Μπαράκ Ομπάμα «yes, we can» («ναι, μπορούμε»), επιχειρεί να συγκροτήσει μια παγκόσμια έκκληση για αντίδραση στα όσα σχεδιάζουν και εκτελούν τα κέντρα του παγκόσμιου πλούτου. «Κάντε φασαρία ν' ακούσει η Ισπανία» απαντούσαν την Τετάρτη οι συγκεντρωμένοι στο Σύνταγμα, θέτοντας ένα μεγάλο ζητούμενο: την αλληλεγγύη όσων βρίσκονται ήδη «στην έρημο του πραγματικού».

Και κυρίως όσων πρόκειται εκ των πραγμάτων να βαδίσουν για πολλά χρόνια αυτή την έρημο: των νέων. Μια βασική παράμετρος της σημερινής οικονομικής κρίσης είναι και ο πόλεμος εναντίον των μελλοντικών γενεών που έχουν κηρύξει οι κυβερνήσεις, επιχειρώντας να μεταθέσουν όσο γίνεται χρονικά το κόστος (πολιτικό και κοινωνικό).

«Γιατί όχι;» απάντησε ένας από τους «αγανακτισμένους» σε ερώτηση του BBC σχετικά με το «γιατί» της κινητοποίησης, προσθέτοντας ότι και ο ίδιος ένιωσε έκπληκτος που ο κόσμος επιτέλους ξεσηκώθηκε για να υπερασπιστεί τις αξίες του και να εκφραστεί. «Και όσο το κίνημα μεγαλώνει τόσο πιο πολύ ενθουσιαζόμαστε από την προοπτική να εξελιχθεί σε κάτι μεγαλύτερο που θα αλλάξει τις ζωές μας» πρόσθεσε.

Ποιος ξέρει; Άλλωστε «το μέλλον ανήκει στην έκπληξη»!

·         [ΤΑΣΟΥ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 29-05-2011  tsakir@enet.gr]