Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

ΖΟΖΕ ΣΑΡΑΜΑΓΚΟΥ, Οι κερδοσκόποι της ανεργίας

Εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας δεν είναι μόνο οι γενοκτονίες, τα βασανιστήρια, οι λιμοί που προκαλούνται εσκεμμένα, οι εξευτελισμοί ως μέθοδος καταστολής της ταυτότητας των θυμάτων. Έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας είναι επίσης και η ανεργία.
 

Όσο περνά ο καιρός τόσο οι ουρές των ανέργων πληθαίνουν, τόσο μακραίνουν. Ο πορτογάλος νομπελίστας είχε επίσης κληθεί να συμμετάσχει στον Στολίσκο της Ειρήνης, αλλά η κατάσταση της υγείας του είχε πια επιδεινωθεί. Όλο το προηγούμενο διάστημα, ωστόσο, συνέχιζε να εμπλουτίζει συστηματικά το μπλογκ του, σχολιάζοντας πρόσωπα και πράγματα της όλο και πιο παράλογης πραγματικότητας γύρω του, κι από αυτή τη σοδειά προέκυψε ένα ακόμη «Τετράδιο», μεστό, σπινθηροβόλο και καυστικό. Αποφασισμένος ως το τέλος να αφυπνίζει τις συνειδήσεις των εφησυχασμένων, ο Σαραμάγκου αναρωτιέται για το τι απέμεινε πια από την έννοια της δημοκρατίας, επιτίθεται με ανανεωμένη φόρα σ' «αυτό το πράγμα, τον Μπερλουσκόνι», υποκλίνεται στον Κάφκα, τον Πεσόα, όπως και στον Φουέντες, τον Γκαλεάνο, τον Σάμπατο και τον Μαχμούντ Νταρβίς, επανέρχεται στο ζήτημα της θρησκείας προσδοκώντας έναν «οικουμενικό θεό» που δεν θα στέλνει στο θάνατο άγουρα, φανατισμένα αγόρια, τάσσεται πάντα με το πλευρό των θυμάτων, και όπως μας καλεί να δούμε τον κόσμο μ' άλλα μάτια, μας επισημαίνει και την αναπόφευκτη θλίψη του Σαρλό. Ιδού μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα του «Τελευταίου Τετραδίου»:

«ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ εμείς, που παρακολουθούμε, αδύναμοι, τη συνθλιπτική προέλαση των μεγάλων οικονομικών και χρηματοπιστωτικών ηγεμόνων, ξετρελαμένων για να κατακτήσουν όλο και περισσότερο χρήμα, όλο και περισσότερη εξουσία, με όλα τα μέσα, νόμιμα ή παράνομα, που έχουν στο χέρι τους, καθαρά ή βρόμικα, ομαλά ή εγκληματικά;

Μπορούμε να αφήσουμε την έξοδο από την κρίση στα χέρια των ειδημόνων; Δεν είναι αυτοί οι ίδιοι, οι τραπεζίτες, οι πολιτικοί ανώτατου επιπέδου παγκοσμίως, οι διευθυντές των μεγάλων πολυεθνικών, οι κερδοσκόποι, με τη συνενοχή των μέσων μαζικής ενημέρωσης, οι οποίοι, με την υπεροχή αυτού που θεωρεί τον εαυτό του κάτοχο της απόλυτης σοφίας, μας πρόσταζαν να σωπάσουμε όταν τα τελευταία τριάντα χρόνια δειλά διαμαρτυρόμασταν, λέγοντας πως δεν ξέρουμε τίποτα, και γι' αυτό μας γελοιοποιούσαν; Ήταν η εποχή της απόλυτης μονοκρατορίας της Αγοράς, αυτής της με θράσος αυτομεταρρυθμιζόμενης και αυτορυθμιζόμενης οντότητας που έχει επιφορτιστεί με το αμετάκλητο πεπρωμένο να προετοιμάζει και να υπερασπίζεται παντοτινά και αιώνια την προσωπική και συλλογική μας ευτυχία, παρ' όλο που η πραγματικότητα αναλαμβάνει να τη διαψεύδει ανά πάσα ώρα που περνά (...).

Ποιος θα λύσει το πρόβλημα των ανέργων, εκατομμυρίων θυμάτων της επονομαζόμενης κρίσης, που εξαιτίας της φιλαργυρίας, της κακοήθειας ή της ηλιθιότητας των δυνατών θα συνεχίσουν να είναι άνεργοι, κακοζώντας προσωρινά με άθλια κρατικά επιδόματα, ενώ τα μεγάλα στελέχη και οι διευθυντές επιχειρήσεων που οδηγήθηκαν σε πτώχευση απολαμβάνουν ποσά εκατομμυρίων καλυμμένοι από θωρακισμένα συμβόλαια;

Αυτό που συμβαίνει είναι από κάθε άποψη ένα έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας και υπ' αυτή την προοπτική πρέπει να αναλυθεί στα δημόσια φόρα και στις συνειδήσεις. Δεν είναι υπερβολή. Εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας δεν είναι μόνο οι γενοκτονίες, οι εθνοκτονίες, τα στρατόπεδα θανάτου, τα βασανιστήρια, οι επιλεκτικές δολοφονίες, οι λιμοί που προκαλούνται εσκεμμένα, οι μαζικές επιμολύνσεις, οι εξευτελισμοί ως μέθοδος καταστολής της ταυτότητας των θυμάτων. Έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας είναι επίσης αυτό που οι χρηματοπιστωτικές και οικονομικές εξουσίες, με την ενεργή ή σιωπηλή συνενοχή των κυβερνήσεων, εν ψυχρώ διέπραξαν εναντίον εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, που απειλούνται να χάσουν ό,τι τους έχει απομείνει, το σπίτι και τις οικονομίες τους, αφού έχουν χάσει τη μοναδική και πολύ συχνά ισχνή πηγή εισοδήματος, δηλαδή τη δουλειά τους (...).
Λέγοντας «Όχι στην ανεργία» ανακόπτουμε την αργή αλλά αμείλικτη γενοκτονία στην οποία το σύστημα καταδικάζει εκατομμύρια ανθρώπους. Ξέρουμε πως μπορούμε να βγούμε απ' αυτή την κρίση, ξέρουμε πως δεν ζητάμε το φεγγάρι. Και ξέρουμε πως έχουμε φωνή για να τη χρησιμοποιήσουμε. Μπροστά στην υπεροψία του συστήματος, επικαλούμαστε το δικαίωμά μας στην κριτική και στη διαμαρτυρία. Εκείνοι δεν τα ξέρουν όλα. Έπεσαν έξω. Μας εξαπάτησαν. Δεν δεχόμαστε να είμαστε τα θύματά τους».

ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ περί ανεργίας με ΑΝΕΚΔΟΤΟ: Μπαίνει προ ημερών σε κάποιο κατάστημα ένας άνεργος και ρωτά τον ιδιοκτήτη αν υπάρχει δουλειά.
-Βεβαίως και υπάρχει μία θέση. Κάθε μέρα θα πρέπει να έρχεσαι εδώ για τέσσερις ώρες. Η δουλειά σου θα είναι να ελέγχεις αν εργάζονται αποδοτικά οι πωλήτριες. Ο μισθός σου θα είναι 2.500 ευρώ μηνιαίως, με εταιρικό αυτοκίνητο, κινητό τηλέφωνο της υπηρεσίας, καθώς και μία πολύ εμφανίσιμη ξανθή γραμματέα.
-Πλάκα μου κάνεις;
-Εσύ άρχισες!...

Το άλλο με τη Διαμαντοπούλου το ξέρετε; Απογευματάκι σε μια μικρή πόλη στην Ουγκάντα. Στο μικρό καλυβάκι μιας οικογένειας ένα αγοράκι έντεκα ετών και ένα κοριτσάκι μικρότερο παίζουν κάνοντας μεγάλη φασαρία. Ξαφνικά ακούγεται η φωνή της μητέρας τους:

-Σταματήστε επιτέλους! Πότε θα διαβάσετε τα μαθήματά σας για το σχολείο; Το ξέρετε ότι στην Ελλάδα υπάρχουν παιδάκια σαν κι εσάς που δεν έχουν βιβλία για να διαβάσουν;