Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Εσύ με ποιο πλευρό θα κοιμάσαι;

α] Η ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ: «Θέλω την ουσία, θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν ν’ αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων (Mario de Andrade).
 
Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής  απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία,  η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων... Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου. Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...
 [ΠΗΓΗ: Mario de Andrade - Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία]

β] ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΜΙΣΟΑΔΕΙΟ: «Αστέρες» σε πορεία αργού θανάτου»...

Για πρώτη φορά στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, τα πράγματα είναι τόσο αβέβαια στο δικομματικό σύστημα διακυβέρνησης της χώρας. Βεβαίως, αν λαμβάνει υπόψη του κανείς τις δημοσκοπήσεις, μπορεί να συμπεραίνει ότι τα δύο μεγάλα κόμματα εξακολουθούν να είναι πολύ πιο ισχυρά σε κοινωνική επιρροή από τα άλλα, διατηρώντας έτσι στη θέση του το οικοδόμημα του συστήματος.
Όμως, στην πραγματικότητα, η εικόνα δεν είναι τόσο καθαρή. Πέρα από το ότι τα δύο κόμματα, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., έχουν συνολικά δύναμη εντυπωσιακά μικρότερη (54% προσφάτως) από ό,τι κατά το παρελθόν, μετρώντας από το 1981, γεγονός είναι ότι οι πολιτικές ποιότητές τους είναι πεσμένες και ότι μια μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία ούτε από τις «θέσεις» τους γοητεύεται ούτε διατηρεί αυταπάτες για τις ικανότητες του πολιτικού προσωπικού εξουσίας, που εξακολουθεί να προστατεύει με κάθε τρόπο, με πείσμα, τα «κεκτημένα» του.
Από το σύνολο των δημοσκοπικών ευρημάτων και της ποιοτικής ανάλυσής τους προκύπτει ότι οι Έλληνες πολίτες, ακόμη και εκείνοι που θέλουν να διατηρούν «πράσινη» ή «γαλάζια» εκλογική προτίμηση, πολύ λίγο εκτιμούν και εμπιστεύονται το δικομματικό σύστημα και ακόμη λιγότερο ελπίζουν σε επίλυση των δραματικών προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας από το «πρώτης γραμμής» (δηλαδή πρώτης προβολής από ιδιωτικά τηλεοπτικά δίκτυα) πολιτικό προσωπικό του και τους ηγέτες του. Πέρα από αυτά, τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν απαξιωθεί ηθικά στα μάτια των πολιτών, εξαιτίας της συμμετοχής και της συμπεριφοράς τους στις υποθέσεις των μεγάλων σκανδάλων, με πρώτο αυτό της «Ζίμενς», της γερμανικής εταιρείας που εξευτέλισε το ελληνικό πολιτικό σύστημα, «λαδώνοντας» υπουργούς και κόμματα.
Αλλά, τα πράγματα δεν είναι πολύ δύσκολα και αβέβαια για τα μεγάλα κόμματα, εξαιτίας δημοσκοπικών καταγραφών και αναλύσεων. Είναι δύσκολα επειδή, για πρώτη φορά από το 1981, κανένα από τα δύο δεν φαίνεται να είναι σε θέση να διαχειριστεί με σχετική έστω επιτυχία, και πάντως χωρίς νέες ζημιές, τα εθνικά πράγματα, που βρίσκονται πλέον σε κακά χάλια με δική τους ευθύνη και απελπίζουν την ελληνική κοινωνία.
Η σύγχυση, το άγχος και ο πανικός των νυν κυβερνώντων είναι καταφανέστατα. Και είναι κραυγαλέα η αδυναμία τους για οργανωμένη, συστηματική και προσεγμένη δουλειά, έστω και για την υπεράσπιση μιας υπόθεσης όπως είναι αυτή του σκληρού νεοφιλελεύθερου «Μνημονίου», που μόνο δώρα δεν κρύβει στα πακέτα του.
Η σύγχυση και η εν πολλοίς ασυνάρτητη κυβερνητική πολιτική δεν συνδέονται μόνο με την ανικανότητα κυβερνητικών προσώπων και την ανεπάρκεια ενός καταπληκτικού πρωθυπουργού, που φαίνεται να αιωρείται πάνω από έναν κόσμο που του είναι ακατανόητος.
Το μπέρδεμα συνδέεται και με το βασικό γεγονός ότι το «σοσιαλιστικών», έστω και τριτοδρομικών, καταβολών ΠΑΣΟΚ δεν έχει πλέον «αποστολή» ως κόμμα που εκπροσωπεί μεγάλες κοινωνικές δυνάμεις. Ο πολιτικός κύκλος του έκλεισε μοιραία και αναπόφευκτα εξαιτίας των εξελίξεων που κατέστησαν απαγορευτικές τις ανέμελες «διανεμητικές» πολιτικές του, τους υπέρ «πατρίδος» ογκώδεις δανεισμούς και τις ποικίλων ειδών «προστασίες» προς «ημέτερους», μικρομεσαίους, μεσαίους εντός και εκτός κρατικού κορβανά και τις μεγάλες δουλειές για τα «διαπλεκόμενα» των επιχειρηματικών ρετιρέ.
Οι «προσφορές» του ΠΑΣΟΚ των δύο μεγάλων περιόδων, της «Παπανδρεϊκής» και της «Σημιτικής», εξαντλήθηκαν. Και τώρα το ΠΑΣΟΚ πολιτεύεται εναντίον του εαυτού του ως σκληρή νεοφιλελεύθερη δύναμη με ξένο μοτέρ, ως κόμμα κάποτε «σοσιαλιστικό», αργότερα «σοσιαλδημοκρατικό» και στη συνέχεια ως νέας κοπής (Μπλερ) κόμμα «κεντροαριστερό». Ετσι, είναι πλέον ξεκάθαρο ότι αυτό το κόμμα της μεγάλης πολιτικής μουντζούρας δεν θα μπορέσει να αποφύγει την καταστροφή του σ' ένα μέλλον καθόλου μακρινό.
Αλλά και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που κι αυτό από τη δική του πλευρά εγγυήθηκε επί τρεις και πλέον δεκαετίες τη λειτουργία της ομαλής εναλλαγής των δύο κομμάτων στην εξουσία και χωρίς κινδύνους αποδόμησης του κυβερνώντος δικομματισμού, δεν διαθέτει πλέον αξιόπιστες δυνάμεις για μια αποτελεσματική διακυβέρνηση - και μάλιστα εν μέσω συνθηκών μιας πρωτοφανούς για τα μεταπολεμικά χρονικά οικονομικής κρίσης.
Πέρα από το βάρος που φέρει η Νέα Δημοκρατία για την κατά πολλούς «χαμένη» πενταετία 2004-2009, δεν έχει καταφέρει να πείσει την ελληνική κοινωνία να ξεχάσει ότι η Ν.Δ. αποτελεί και αυτή συστατικό στοιχείο της πολιτικής μηχανής που έφερε τη χώρα στην παρακμή και στη χρεοκοπία, δεν έχει καταφέρει να πείσει ότι διαθέτει πολιτικές και πνευματικές δυνάμεις ικανές να αναλάβουν έργο εθνικής ανόρθωσης εν μέσω θυέλλης. Η Ν.Δ. μπορεί σήμερα να υπολογίζει μόνο σε μελλοντικά εκλογικά κέρδη άνευ πολιτικής αξίας, προερχόμενα από τα συγκλονιστικά κοινωνικά αποτελέσματα της αξιοθρήνητης πολιτικής του κυβερνώντος ΠΑΣΟΚ.
Ο δικομματισμός έχει περάσει σε φάση αργού θανάτου. Χάνει δυνάμεις κάθε ημέρα που περνά και έχει ήδη αφεθεί στις φροντίδες της τρόικας. Οι καλοζωισμένοι «αστέρες» του βρίσκονται σε αξιολύπητη πολιτική κατάσταση. Πνευματικά ρακένδυτοι, θύματα παραισθήσεων, τρεκλίζουν σε τοπίο ομίχλης και μπερδεύουν τα λόγια τους, καθώς η σκέψη απουσιάζει. Η κοινωνία βράζει. Η δικομματική «ομαλότητα» τελειώνει.
, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 13/10/2011]