Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

Μπαχαλάκηδες της ζωής μου




Μέσα στον Μέγα Καφενέ της Εξουσίας, πράσινοι και γαλάζιοι μπαχαλάκηδες σπάνε ζωές κι αξιοπρέπειες…
… ενώ απ’ έξω, μια χούφτα ακαθορίστου χρώματος μπαχαλάκηδες σπάνε πέτρες και τζάμια…
...αφού (ως γνωστόν) αδυνατούν να τους ελέγξουν οι χιλιάδες πάνοπλοι μπαχαλάκηδες ρόμποκοπ που δουλεύουν «πόρτα» στη λέσχη…
… που και αυτοί με τη σειρά τους νταβραντισμένοι, σωστοί σερνικοί ανθρωποφύλακες, σπάνε τα κεφάλια και τα πνευμόνια οποιουδήποτε τόλμησε να περάσει απ' έξω…
… μεταμορφώνοντάς τον πάραυτα σε συνειδητοποιημένο μπαχαλάκια.

Κι όλα αυτά υπό τη συνοδεία των μπαχαλάκηδων «ειδικών» κονδηλοφόρων που παλεύουν να σπάσουν ότι απέμεινε από την λογική μου…
και των μπαχαλάκηδων διασκεδαστών, που παλεύουν να σπάσουν ότι απέμεινε από την αισθητική μου.
Confusion will be my Epitaph…

watch?v=48sciFaO9B8
 
http://youtu.be/48sciFaO9B8

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

«Δεν είμαστε εμείς κατά του συστήματος. Το σύστημα είναι εναντίον μας»


«Δεν είμαστε εμείς κατά του συστήματος. Το σύστημα είναι εναντίον μας»

Πάμε πλατεία; Ναι, κατασκηνώνουμε!


 «Πάμε πλατεία;» ρωτούσε τον φίλο του Χριστόφορο τη δεκαετία του 1990 ο Τζίμης, η τηλεοπτική περσόνα του Λάκη Λαζόπουλου, ο «φλώρος βορείων προαστίων», σε στιγμές μεγάλης ανίας και απραξίας. Από τότε πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι και σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες νέοι «πάνε πλατεία», αλλά για τους δικούς τους λόγους, όπως δείχνουν η Πουέρτα δελ Σολ της Ισπανίας, το Σύνταγμα και οι εξεγέρσεις σε Αίγυπτο και Τυνησία.

Οι «αγανακτισμένοι» ισπανοί νέοι που διεκδικούν «Γνήσια Δημοκρατία, Τώρα» είναι στην πλειονότητά τους άνεργοι ή ανήκουν στους «μιλιορίστας», δηλαδή εκείνους τους «τυχερούς» που βγάζουν μέχρι χίλια ευρώ τον μήνα και προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα περιβάλλον διαρκών περικοπών και ακρίβειας. Οι νέοι αυτοί ζουν ως επί το πλείστον με τους γονείς τους και θεωρούν απίθανο το ενδεχόμενο να φτιάξουν δική τους οικογένεια.

Ματαίωση, απογοήτευση, απελπισία, οργή. Αυτά τα συναισθήματα περιγράφουν στα διεθνή μέσα ενημέρωσης εκπρόσωποι του κινήματος «15-Μ», τονίζοντας: «Δεν είμαστε εμείς κατά του συστήματος, το σύστημα είναι εναντίον μας». Ο πυρήνας ενός πολιτικού μανιφέστου, που προς το παρόν παραμένει αδιαμόρφωτο αλλά γράφεται γραμμή γραμμή σε διαφορετικές χώρες, σε μια προσπάθεια να χαραχθεί ένας δρόμος από την οργή στην ελπίδα.

Το «yes, we camp» («ναι, κατασκηνώνουμε»), που διακωμωδεί το σύνθημα του Μπαράκ Ομπάμα «yes, we can» («ναι, μπορούμε»), επιχειρεί να συγκροτήσει μια παγκόσμια έκκληση για αντίδραση στα όσα σχεδιάζουν και εκτελούν τα κέντρα του παγκόσμιου πλούτου. «Κάντε φασαρία ν' ακούσει η Ισπανία» απαντούσαν την Τετάρτη οι συγκεντρωμένοι στο Σύνταγμα, θέτοντας ένα μεγάλο ζητούμενο: την αλληλεγγύη όσων βρίσκονται ήδη «στην έρημο του πραγματικού».

Και κυρίως όσων πρόκειται εκ των πραγμάτων να βαδίσουν για πολλά χρόνια αυτή την έρημο: των νέων. Μια βασική παράμετρος της σημερινής οικονομικής κρίσης είναι και ο πόλεμος εναντίον των μελλοντικών γενεών που έχουν κηρύξει οι κυβερνήσεις, επιχειρώντας να μεταθέσουν όσο γίνεται χρονικά το κόστος (πολιτικό και κοινωνικό).

«Γιατί όχι;» απάντησε ένας από τους «αγανακτισμένους» σε ερώτηση του BBC σχετικά με το «γιατί» της κινητοποίησης, προσθέτοντας ότι και ο ίδιος ένιωσε έκπληκτος που ο κόσμος επιτέλους ξεσηκώθηκε για να υπερασπιστεί τις αξίες του και να εκφραστεί. «Και όσο το κίνημα μεγαλώνει τόσο πιο πολύ ενθουσιαζόμαστε από την προοπτική να εξελιχθεί σε κάτι μεγαλύτερο που θα αλλάξει τις ζωές μας» πρόσθεσε.

Ποιος ξέρει; Άλλωστε «το μέλλον ανήκει στην έκπληξη»!

·         [ΤΑΣΟΥ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 29-05-2011  tsakir@enet.gr]

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Η Ιφιγένεια πάει πλατεία, όχι βωμό

Ο παλιός κόσμος πέθανε, ο καινούργιος δεν γεννήθηκε ακόμα.

1) Η πολιτική πάει πλατεία: Το πολιτικό γεγονός της περασμένης εβδομάδας δεν ήταν ο κυβερνητικός ανασχηματισμός. Ηταν η αναβολή της ψηφοφορίας για το Μεσοπρόθεσμο και οι ταυτόχρονες δηλώσεις «στήριξης» της ελληνικής οικονομίας διεθνώς. Μικρή νίκη του κινήματος των πλατειών, της μαζικότητας, της διάρκειας και της αποφασιστικότητάς του. Κίνημα που παράγει πολιτική, εκτός συστήματος και εκτός κομμάτων.

2) Κάθε πολιτική έχει στόχους: Όταν ένα ετερόκλητο πλήθος παράγει πολιτική, υπάρχουν αναγκαστικά στόχοι που το ενώνουν. Η από κοινού επιδίωξή τους, η επικοινωνία κι η αλληλοαναγνώριση μετατρέπουν τις διάσπαρτες επιθυμίες σε συλλογική βούληση. Σχηματοποιώντας, οι στόχοι αυτοί συμπυκνώνονται στο τρίπτυχο «Έξω οι κλέφτες - δεν πληρώνουμε το χρέος σας - δεν ξεπουλάμε τη χώρα», προφανώς με διάφορες προεκτάσεις ή φραστικές παραλλαγές.

3) Η πλατεία και οι «αγορές»: Πέρα από την κυβέρνηση, αποδέκτης της πολιτικής πίεσης της πλατείας είναι το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα -το οποίο και αντέδρασε. Σύστημα που κυριαρχείται από τη «λογική των αγορών», δηλαδή τα συμφέροντα της διεθνούς τοκογλυφίας (στην οποία η ελληνική συμμετοχή δεν είναι αμελητέα). Σύστημα, όπου τα εθνικά κράτη περιορίζονται όλο και περισσότερο στον ρόλο του υπαλλήλου, αυτού που διασφαλίζει τα συμφέροντα της διεθνούς τοκογλυφίας, με νόμους ή όπλα.

4) Δανειστές και δανειστές: Το κινούμενο χρήμα δανείζει εκμοντερνίζοντας τις πανάρχαιες τοκογλυφικές μεθόδους. Αφενός παίρνει πίσω τα λεφτά του στο πολλαπλάσιο μέσω τόκων, αφετέρου βάζει χέρι στα ασημικά και τα οικογενειακά κειμήλια. Δημιουργώντας ταυτόχρονα πλαστές αξίες οι οποίες σε κάποιων τα χέρια θα ξεμείνουν. Δεν κερδίζουν όλοι, κερδίζουν συνήθως οι πιο ισχυροί, οι πιο πλούσιοι.

5) Δανειστές και δανειστές: Ο κόσμος της εργασίας δανείζει το κράτος με φόρους και κρατήσεις (χώρια τα απλήρωτα δεδουλευμένα), με αναγκαστικό δάνειο. Η αποπληρωμή του, με βάση το κοινωνικό συμβόλαιο, είναι είτε σε χρήμα (συντάξεις) είτε σε είδος (περίθαλψη, παιδεία, δρόμοι κ.τ.λ.). Περικόπτοντας τις πληρωμές προς αυτούς τους δανειστές προς όφελος των άλλων, το κράτος μεταφέρει τα χρήματα από αυτούς που δεν έχουν προς αυτούς που έχουν.

6) Ποια κυβέρνηση, ή προς όφελος τίνος κυβερνά; Κακοσυνηθίσαμε να ρωτάμε ποιος είσαι παρά τι κάνεις, ξεχνώντας ότι αυτό που κάνεις διαμορφώνει αυτό που είσαι. Δεν έχει σημασία το όνομα, το βάρος ή η ομορφιά του υπουργού Οικονομικών, σημασία έχει ποιους δανειστές θα εξυπηρετήσει κατά προτεραιότητα.

7) Και διάφορα ψευδοδιλήμματα: Εφόσον η ιεράρχηση συμφερόντων δεν έχει διατυπωθεί ρητά, οι διαμάχες γύρω από τεχνικά θέματα απλώς δημιουργούν σύγχυση, καθώς τσουβαλιάζουν μέσα και στόχους. Ενα δημοψήφισμα με θέμα «δραχμή ή ευρώ», για παράδειγμα, είναι πολιτική απάτη. Ενα δημοψήφισμα θα ήταν αποδεκτό μόνο αν δέσμευε μια κυβέρνηση υπέρ μιας πολιτικής -π.χ. όχι στα Μνημόνια- αλλά κάτι τέτοιο ούτε προβλέπεται ούτε αρκεί από μόνο του για να αναχαιτίσει το ξεπούλημα.

8) Μπορεί η πλατεία να κάνει κυβέρνηση; Οχι. Οχι ακόμα. Οι πλατείες ανά τον κόσμο μπορούν να ρίξουν κυβερνήσεις, αλλού πιο εύκολα, αλλού πιο δύσκολα, μπορούν να θέσουν όρους και υποθήκες. Στην Ελλάδα, όπου το πολιτικό προσωπικό είναι πεισμένο, συνειδητά ή ασυνείδητα, πως η παγκόσμια τάξη είναι φυσικό δεδομένο και δεν αλλάζει, και εκλογές να γίνουν, και αυξομειώσεις ποσοστών ή διασπάσεις κομμάτων να υπάρξουν, πάλι κυβέρνηση υπαλλήλων θα έχουμε. Οι πλατείες μόνο αντιπολίτευση μπορούν να κάνουν. Ακόμα. Για να περάσουμε σε άλλη φάση, χρειάζεται να δημιουργηθούν παράλληλες συλλογικές δομές αλληλεγγύης και αντίστασης που να συνυπάρχουν με τις κεντρικές παρεμβάσεις. Μπορούν αυτοί που διακηρύσσουν την αντισυστημικότητά τους να βοηθήσουν το κίνημα των πλατειών σ' αυτή την κατεύθυνση; Μπορούν οι διαπρεπείς προοδευτικοί οικονομολόγοι να φτιάξουν τράπεζες των φτωχών, κατά το παράδειγμα του Ινδού νομπελίστα Αμάρτια Σεν; Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν...

* [ΠΗΓΗ: ΒΕΝΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ, Καθηγητής ΕΜΠ, άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 23-06-2011]

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

Ιντερνέτ και πράσινα άλογα

Αν το διαδίκτυο ήταν χώρα, θα κατατασσόταν Πέμπτη σε κατανάλωση ενέργειας, μπροστά από τη βιομηχανική Γερμανία ή την Ινδία του 1 δις, κατοίκων


Το ιντερνέτ υποσχέθηκε έναν πράσινο κόσμο. Έναν κόσμο που θα επικοινωνεί με mail, άρα ούτε χαρτί θα ξοδεύουμε ούτε βενζίνες στο πηγαινέλα. Κι όμως, δεν κράτησε τις υποσχέσεις του. Το ιντερνέτ σήμερα είναι μία από τις πιο ρυπογόνες βιομηχανίες του πλανήτη. Καταβροχθίζει τεράστιες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας και φτύνει διοξείδιο του άνθρακα.

Ας υποθέσουμε ότι είστε μπροστά στον υπολογιστή σας και ψάχνετε να βρείτε σε ποιον κινηματογράφο παίζει η ταινία που θέλετε να δείτε. Γράφετε στη μηχανή αναζήτησης της Google τον τίτλο και σε κλάσματα δευτερολέπτου εμφανίζεται η πληροφορία. Χωρίς να το συνειδητοποιείτε, είστε κι εσείς ένας μικρός δολοφόνος του πλανήτη! Όπως όλοι μας. Η αναζήτησή σας προκάλεσε την έκλυση 10 γραμμαρίων διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, συμβάλατε, λοιπόν, κι εσείς, στην αύξηση της θερμοκρασίας της γης. Κι αν τα δικά σας 10 γραμμάρια πολλαπλασιασθούν επί ένα δισεκατομμύριο, όσες δηλαδή είναι οι καθημερινές αναζητήσεις των χρηστών του ιντερνέτ παγκοσμίως, και στο αποτέλεσμα προσθέσουμε 60 εκατομμύρια ενημερώσεις του status στο Facebook, 50 εκατομμύρια tweets και 250 δισεκατομμύρια mail, κι όλα αυτά μόνο για μια μέρα, τότε εκείνο το υπέροχο κάτασπρο πολικό αρκουδάκι στο ντοκιμαντέρ, που απεγνωσμένα έψαχνε να βρει τροφή σε ανύπαρκτους πάγους, μάλλον έχει πεθάνει. Τόσο απλά και τόσο άδικα.

Αν το ιντερνέτ ήταν χώρα, θα ήταν η πέμπτη σε κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας, μπροστά από τη Γερμανία της βαριάς βιομηχανίας και την Ινδία του ενός και βάλε δισεκατομμυρίου κατοίκων! Το ιντερνέτ σήμερα χρειάζεται για να λειτουργήσει την ηλεκτρική ενέργεια της παγκόσμιας αεροπορικής βιομηχανίας. Το 2020 οι ανάγκες του θα έχουν διπλασιασθεί. Πώς και γιατί; Από τις τεράστιες βάσεις δεδομένων που είναι διασκορπισμένες στον πλανήτη και η καθεμιά τους έχει μέγεθος πέντε μεγάλων εμπορικών κέντρων, ας πούμε πέντε Golden Hall, όλες τους μέχρι το ταβάνι φίσκα στους υπολογιστές που δουλεύουν ακατάπαυστα. Όταν πατάμε το enter της αναζήτησης, ενεργοποιούνται στιγμιαία 1.000 περίπου διαφορετικές βάσεις δεδομένων (!) που σκανάρουν δισεκατομμύρια σελίδες στο διαδίκτυο για να μας φτύσουν την πληροφορία που ζητάμε. Αυτή όλη η κινητοποίηση για να γίνει καταβροχθίζει τεράστιες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας. Την ίδια στιγμή, επίσης, για να βρίσκονται οι υπολογιστές σε ένα περιβάλλον δροσερό και να μην υπερθερμανθούν, επιβάλλεται κι άλλη κατανάλωση ενέργειας. Έτσι, λοιπόν, για μη στοιχίσει (ο κούκος αηδόνι) στην Google η δική μας αναζήτηση, οι βιομηχανίες του ίντερνετ χρησιμοποιούν φτηνό καύσιμο, δηλαδή άνθρακα, νά το το διοξείδιο, νά το και το αποτύπωμα (του άνθρακα) στην ατμόσφαιρα. Τόσο απλά και τόσο βρώμικα.

Η μοναδική λύση, λένε οι ειδικοί, είναι η φορολογική επιβάρυνση του άνθρακα, έτσι ώστε οι παραπάνω βιομηχανίες να μην έχουν οικονομικό δέλεαρ από τη χρήση φτηνής και «βρώμικης ενέργειας». Το πάρτι με τα ορυκτά καύσιμα πρέπει να τελειώσει, φωνάζουν. Πρέπει να μετακινηθούμε σε έξυπνα οικονομικά σχήματα, σε ιντερνετικές βάσεις δεδομένων που θα λειτουργούν με την ηλιακή, την αιολική, την υδροηλεκτρική ενέργεια. Ο Καναδάς έκανε την αρχή. Πέντε πράσινες βάσεις λειτουργούν από πέρσι το φθινόπωρο. Άλλες 15 ετοιμάζονται για την Ευρώπη και την Αμερική. Η Κίνα και η Αφρική κάθονται να το συζητήσουν. Το πράσινο ίντερνετ αποδεικνύει στην πράξη ότι είναι εξίσου αποτελεσματικό με το «βρώμικο». Και εξίσου κερδοφόρο. Μέχρι το 2013 η αξία του στην αγορά θα ανέρχεται στα 600 δις δολάρια το χρόνο! Τόσο απλά και τόσο σέξι.

Bonus video με την εξέλιξη του είδους (μας).


[ΠΗΓΗ Ιζαμπέλα Σασλόγλου, Έψιλον (Κ.Ελευθεροτυπία) 19/6/2011]

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

ΛΥΣΕ ΜΟΥ ΤΟ ΤΡΙΩΝΥΜΟ, ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ!

Η μαθηματική ταυτότητα των μαθητών στο πρίσμα πανελλαδικών εξετάσεων


Η  ατομική όπως και η κοινωνική μας ταυτότητα, διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό - σύμφωνα με τους ειδικούς- από τις σχέσεις μας με τους άλλους, από τον τρόπο με τον οποίον συνδεόμαστε και επικοινωνούμε με τα μέλη των ομάδων στις οποίες ανήκουμε, από το πόσο θετικά ή αρνητικά συναισθήματα βιώνουμε  στην κάθε μια από τις πολλές ομάδες, όπου -ως κοινωνικά όντα- συμμετέχουμε και από μια σωρεία ποικίλων παραμέτρων,  που καλύπτουν κάθε γωνιά του επιστητού και μελετώνται από τους κοινωνιολόγους, γλωσσολόγους, κοινωνιογλωσσολόγους, ανθρωπολόγους, γνωστικούς ψυχολόγους κι άλλους τινές, κάτω από διαφορετικά πρίσματα, ανάλογα με την επιστήμη ή ακόμη και ανάλογα με την κάθε μια από τις, συχνά αντικρουόμενες, Σχολές του ίδιου επιστημονικού πεδίου. Πληθώρα παρατηρήσεων στους γλωσσικούς και μη κώδικες,  όγκοι ερευνών της κειμενικής λειτουργίας,  θεωρητικές προσεγγίσεις με κεντρομόλες και φυγόκεντρες τάσεις,  κάθετες και οριζόντιες  ταξινομήσεις, κι άλλα πολλά επιστημονικά  μεθοδολογικά εργαλεία συμβάλλουν στη σκιαγράφηση της ποικιλότητας  των ατόμων,  περιγράφοντάς τα είτε ως αυτόνομες μονάδες είτε, ως συλλογικότητα, ενταγμένα στις διάφορες ομάδες. Σελίδες επί σελίδων θεωρίας που αλληλοκαλύπτονται, επαναλαμβάνονται και μπερδεύονται μεταξύ τους, μπερδεύοντας κι εμένα που οφείλω  να τις μελετήσω. Οφείλω όχι απλά να τις μελετήσω αλλά, επιπλέον, να τις κατανοήσω, επειδή με βοηθούν στην ανάπτυξη κριτηρίων  αναγνώρισης της μαθηματικής ταυτότητας των μαθητών, στην οποία -κυρίως- εστιάζει το επαγγελματικό μου ενδιαφέρον. Τα θεσμοθετημένα  διαγνωστικά τεστ που προβλέπονται από το πρόγραμμα, κατά την  υποδοχή των μαθητών στην Α' Λυκείου, βοηθούν σ' αυτό, αλλά δεν αρκούν.  Βοηθούν τον εκπαιδευτικό να βολιδοσκοπήσει το επίπεδο  γνώσης και τη δυνατότητα κατανόησης του κάθε μαθητή, του οποίου την εκπαίδευση και τη μόρφωση πρόκειται να αναλάβει,  και γι' αυτό πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη του το γνωστικό υπόβαθρο, το μαθηματικό γραμματισμό, αλλά  και τις προθέσεις του κάθε παιδιού, αν και οι προθέσεις  των νέων αλλάζουν κατά τη διάρκεια της φοίτησής τους στο Λύκειο,  ακολουθώντας μερικές φορές τις διακυμάνσεις της ημιτονοειδούς συνάρτησης. Μέσα σ' αυτές τις εναλλαγές, πολλοί είναι εκείνοι οι μαθητές που δεν κατανοούν ότι η βασική προϋπόθεση, για να είναι αποτελεσματική η προσπάθεια που καταβάλλει κάποιος στοχεύοντας στην «κατάκτηση της γνώσης», όταν θέλει  μέσω αυτής να βελτιώσει την κοινωνική του ταυτότητα, είναι η  «συνεχής» προσπάθεια και η «συνεπής μαθητική ανταποκρισιμότητα».
       Δεν γνωρίζω αν υπάρχει ο όρος «συνεπής μαθητική ανταποκρισιμότητα», αλλά τον εισάγω, επειδή  εκφράζει σε μεγάλο βαθμό αυτό στο οποίο αναφέρομαι. Και για να ξεκολλήσω επιτέλους, από τις θεωρητικό-φιλολογικές αναλύσεις και να επιστρέψω στο προσφιλές μαθηματικότροπο ύφος μου, θα χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα, με σκοπό να αποσαφηνίσω την έννοια του όρου «μαθητική ασυνεπής ανταποκρισιμότητα». Όσοι διδάσκουμε στο Λύκειο,  παρατηρούμε  στο μεγαλύτερο ποσοστό των μαθητών το εξής παράδοξο φαινόμενο: μαθητές οι οποίοι είναι καλοί ή μέσοι στην Α' Λυκείου, όταν πηγαίνουν στη Β'  αποφασίζουν να κάνουν ένα μικρό «διάλειμμα» στο διάβασμα, να τα «φορτώσουν», να «αράξουν»,  να μην ασχολούνται με τα μαθήματά τους, με την πρόφαση πως θέλουν να έχουν αντοχές και δυνάμεις για τις υψηλές απαιτήσεις των πανελλαδικών εξετάσεων στη Γ'!!
             Έτσι αντιδρούν πολλά παιδιά και τα περισσότερα από αυτά  δεν μεταπείθονται, πιστεύοντας-λανθασμένα- πως το διάβασμα στη διάρκεια της τελευταίας τάξης θα είναι υπεραρκετό για να πετύχουν τους στόχους τους, που συνήθως είναι υψηλοί, όπως άλλωστε πρέπει να είναι οι στόχοι των νέων ανθρώπων! Δυστυχώς όμως τα γεγονότα διαψεύδουν, κατά κόρον, τις προσδοκίες των μαθητών που πιστεύουν ότι μπορούν, όντας στη Β' «αραχτοί», να καλύψουν όλη τη διαδρομή σπιντάροντας στη Γ'! Την αδυναμία κάλυψης αυτής της «απόστασης» διαπίστωσα πάλι φέτος, όταν διόρθωσα τα γραπτά των Πανελλαδικών. Ειδικά στα Μαθηματικά της Γενικής Παιδείας,  -όπως κάθε χρόνο και κατά τι περισσότερο φέτος- το τριώνυμο εμφανίστηκε ξανά [και ξανά] σε κομβικά σημεία για να κατατροπώσει μαθητές που είχαν προτιμήσει στις προηγούμενες τάξεις  να κάνουν ένα «διάλειμμα σπουδών» και να επανέλθουν δριμύτεροι στις μαθητικές τους υποχρεώσεις όταν πάνε στη Γ'!

       Για τους μη μαθηματικούς που  δεν γνωρίζουν την ύλη των ΑΠΣ, να πω ότι το τριώνυμο διδάσκεται στη Γ' Γυμνασίου και ξαναδιδάσκεται, με μεγαλύτερη εμβάθυνση, στην Α΄ Λυκείου, αλλά εμφανίζεται πάντα και παντού και για όποιον δεν το κατέχει, επειδή δεν ασχολήθηκε συστηματικά  με τα Μαθηματικά καθ' όλη τη μαθητική του θητεία, το τριώνυμο μπορεί να  γίνει "εκδικητικό" σαν ένα είδους «τιμωρού».  Κάπως έτσι λειτούργησε για πολλά παιδιά στα γραπτά των οποίων, ενώ υπήρχε αλάνθαστη η  απαιτητική παραγώγιση του ΘΕΜΑΤΟΣ Δ, η οποία  παραγώγιση διδάσκεται στη Γ΄ Λυκείου, ο υπολογισμός των ριζών του τριωνύμου, και κατά συνέπεια η μελέτη της μονοτονίας της συνάρτησης f, στάθηκε εμπόδιο ανυπέρβλητο στην επίλυση του θέματος!
Πιθανότατα,  κάποιοι από όσους απέτυχαν να λύσουν τη δευτεροβάθμια στα θέματα των εξετάσεων, να είχαν λύσει επιτυχώς πολλά και δυσκολότερα από αυτό τριώνυμα, ως μαθητές της Γ' Γυμνασίου ή της Α΄ Λυκείου, πριν αποφασίσουν να σταματήσουν το διάβασμα, για να φυλάξουν το «κουράγιο» τους για μετά! Το κακό είναι πως πολλοί γονείς συναινούν και δίνουν τη συγκατάθεσή τους σε μια τέτοια διακοπτόμενη προσπάθεια. Η ασυνέχεια όμως  στη μελέτη των Μαθηματικών έχει ως  αποτέλεσμα τη δημιουργία κενών και χασμάτων  και αυτή η «διάτρητη» γνώση, από την πλευρά της,  συμβάλλει στη διαμόρφωση μιας εξίσου διάτρητης «μαθηματικής ταυτότητας», που γίνεται αυτομάτως αναγνωρίσιμη στο  ανώνυμο γραπτό δοκίμιο του υποψηφίου. Το μαθηματικό προφίλ σκιαγραφήθηκε, εν κατακλείδι, από τη δυνατότητα υπολογισμού των ριζών ή μάλλον από την αδυναμία, κάτι που μαρτυρά το ασυνεχές της προσπάθειας, που ονόμασα προηγουμένως «μαθητική ασυνεπή ανταποκρισιμότητα»! 
Το συνάντησα  κατ' επανάληψη στα γραπτά που διόρθωσα το συγκεκριμένο είδος «μαθηματικής ταυτότητας», και παρόλο που έχουν περάσει ήδη αρκετές μέρες από την ολοκλήρωση της βαθμολόγησης, δεν μου φεύγουν από το μυαλό  εικόνες όπως αυτή στα δεξιά της σελίδας, κυρίως όμως δεν μου φεύγει από το μυαλό το τι κρύβεται πίσω από τέτοιες εικόνες! Κρύβεται η εσφαλμένη αντίληψη πολλών μαθητών, που ενώ έχουν υψηλούς στόχους, χαρίζονται στον εαυτό τους και κάνουν εκπτώσεις στη μελέτη τους, πιστεύοντας πως η προσπάθεια μιας χρονιάς αρκεί για την επίτευξη των στόχων τους.
       Εκτός πια κι αν οι στόχοι τους δεν είναι υψηλοί..Εκτός κι αν βρίσκονται στο Λύκειο, επειδή δεν έχουν πού αλλού να πάνε..Υπάρχουν και τέτοιοι.. Και είναι πολλοί. Μερικοί μάλιστα αντιμετωπίζουν το θέμα  με φαιδρότητα, όπως ο  μαθητής, ο οποίος στο ΘΕΜΑ Δ απάντησε, (όπως κατά προσέγγιση τα θυμάμαι):
Ζητούμενο Δ1. Να μελετηθεί (η συνάρτηση f) ως προς τη μονοτονία.
ΑπάντησηΩς προς ποια μονοτονία; Πώς είναι δυνατόν να είναι μονότονη μια τόσο όμορφη συνάρτηση, με τέτοιον εκθέτη, με τόσα κορδελάκια, κάθε άλλο παρά μονότονη θα είναι..Είμαι σίγουρος πως θα κάνει πολύ ευτυχισμένο όποιον είναι μαζί της.

Ζητούμενο Δ3α) Να λυθεί η εξίσωση f(x)=h(x)
ΑπάντησηΌχι, να μην λυθεί. Τέτοιες εξισώσεις είναι καλύτερα να μένουν δεμένες.

 Μπορεί ο συγκεκριμένος μαθητής να μην γνωρίζει την επίλυση της δευτεροβάθμιας εξίσωσης , αλλά το σίγουρο είναι πως έχει χιούμορ και  αντιμετωπίζει με αυτό τις δύσκολες καταστάσεις.

Ίσως θα πρέπει να μας διδάξει πώς διατηρεί κανείς την ψυχραιμία του και πού βρίσκει την όρεξη για αστεϊσμούς, όταν έχει να λύσει δύσκολα προβλήματα,  όπως αυτά του ΘΕΜΑΤΟΣ Δ!

Ή όπως τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα όλοι μας γενικώς, αλλά και ειδικώς αυτά που θα αντιμετωπίσουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί, λίαν συντόμως, τα οποία αναμφιβόλως επηρεάζουν και διαμορφώνουν την ήδη «τσαλακωμένη» ατομική και κοινωνική μας ταυτότητα.

[Αναρτήθηκε από την Κατερίνα Καλφοπούλου  στο ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ: «ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ και ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ»  http://mathandliterature.blogspot.com/  ]

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

Οι πλατείες της Ευρώπης κι η κραυγή των αγανακτισμένων

ΜΑΡΚ ΛΑΖΑΡ: «Αν οι πολιτικές ελίτ και τα κλασικά κόμματα παραμείνουν κουφά στην κραυγή των αγανακτισμένων, κινδυνεύουν να απογοητεύσουν τους πολίτες και να επιδεινώσουν την κρίση της πολιτικής αντιπροσώπευσης.

ΟΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ της Ευρώπης φιλοξενούν αυτές τις μέρες ένα οριζόντιο κίνημα πολιτών, οι οποίοι αποφάσισαν να συγκεντρωθούν για να συζητήσουν και να διαμαρτυρηθούν εναντίον μιας πολιτικής τάξης που αισθάνονται ότι δεν τους εκπροσωπεί πλέον.

Στο ακόλουθο άρθρο του, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «La Repubblica», ο Μαρκ Λαζάρ, καθηγητής στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Παρισιού, αναλύει τα γνωρίσματα αυτού του πρωτόγνωρου κινήματος των «αγανακτισμένων».

Το κίνημα των «αγανακτισμένων» (indignados) παρουσιάζει παραδοσιακά χαρακτηριστικά και ταυτόχρονα ανανεωτικές όψεις, που έχουν μια σημασία η οποία υπερβαίνει τα όρια της Ιβηρικής Χερσονήσου. Οι Ισπανοί δεν είναι οι μόνοι που διαμαρτύρονται ενάντια στην επιδείνωση της κοινωνικής κατάστασης. Εδώ και μήνες, η λιτότητα που εφαρμόζεται στις διάφορες ευρωπαϊκές χώρες προσκρούει σε μιαν όλο και πιο ισχυρή αντίσταση. Το αποτέλεσμα είναι μια πτώση της δημοτικότητας των κυβερνητικών ηγετών, αρνητικές εκλογικές επιδόσεις των κομμάτων τους, απεργίες και μεγάλες διαδηλώσεις. Η δυσαρέσκεια εκφράζεται επομένως με τρόπους γνωστούς στη δημοκρατία: απομάκρυνση από τους ηγέτες που ασκούν εξουσία, εκλογικές ανατροπές, κλασικές συλλογικές δράσεις. Οι ισπανικές διαμαρτυρίες προσθέτουν αναμφίβολα ένα νέο στοιχείο σε αυτό το σενάριο. Πρώτα απ' όλα επειδή πηγάζουν από αυθόρμητους δεσμούς που δημιουργήθηκαν αρχικά από το Διαδίκτυο: οι διαδηλωτές της Μαδρίτης εμπνέονται από το αιγυπτιακό μοντέλο. Δεύτερον, επειδή συγκεντρώνουν κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά, νέους. Αυτοί οι mileuristas (δηλαδή οι νέοι που κερδίζουν χίλια ευρώ τον μήνα) εκφράζουν την οργή τους. Εχουν έναν σωρό πτυχία, αλλά δεν βρίσκουν δουλειά (στην Ισπανία ένας στους δύο νέους κάτω των τριάντα ετών είναι άνεργος και το ποσοστό της ανεργίας είναι πάνω από 20%) ή υποχρεώνονται σε μια πολύ μακρά περίοδο προσωρινής και επισφαλούς απασχόλησης, που επηρεάζει τις άλλες πλευρές της ζωής τους, όπως τη δυνατότητα να αποκτήσουν κατοικία ή να δημιουργήσουν οικογένεια.

Στην Ισπανία, όπως και σε άλλες χώρες, οι baby loosers, σύμφωνα με τη διατύπωση του κοινωνιολόγου Λουί Σοβέλ, υποχρεώνονται να φορτωθούν το βάρος των πολυάριθμων προνομίων που κατέκτησαν οι baby boomers. Η γηραιά Ευρώπη κινδυνεύει να οδηγηθεί σε μιαν αληθινή σύγκρουση γενεών. Το ισπανικό κίνημα όμως έχει και μιαν άλλη όψη, εκείνη της αγανάκτησης, στον απόηχο του περίφημου δοκιμίου «Αγανακτήστε» του Στεφάν Εσέλ, που έγινε μπεστ-σέλερ στην Ευρώπη. Το ότι μια κινητοποίηση γεννιέται για ηθικούς λόγους και υπό την ώθηση αιφνίδιων συγκινήσεων δεν είναι κάτι παράξενο. Στη Σικελία, μετά τις δολοφονίες του στρατηγού Ντάλα Κιέζα το 1982 και των δικαστών Φαλκόνε και Μπορσελίνο το 1992, ένα μέρος της κοινωνίας πολιτών ξεσηκώθηκε εναντίον της μαφίας. Στη Γαλλία, η άνοδος του Εθνικού Μετώπου το 1984 προκάλεσε μια κινητοποίηση των νέων εναντίον του ρατσισμού.

Αυτά τα δύο παραδείγματα φωτίζουν τη διαφορά με τις δράσεις που παρακολουθούμε σήμερα. Τους αγώνες εναντίον της μαφίας στη Σικελία και εναντίον του ρατσισμού στη Γαλλία τους αξιοποίησαν πολιτικά τα κόμματα, το Κομμουνιστικό Κόμμα στην Ιταλία και το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Μιτεράν στη Γαλλία. Η αγανάκτηση δεν αρκεί για να κάνει κανείς πολιτική. Οι ισπανοί νέοι το γνωρίζουν αυτό και πράγματι διατηρούν μιαν αμφίσημη σχέση με την πολιτική. Επιτίθενται εναντίον της κυβέρνησης, αλλά είναι δύσπιστοι απέναντι στην αντιπολίτευση και φοβούνται κάθε πολιτική εκμετάλλευση. Ταυτόχρονα, επεξεργάζονται μεταρρυθμίσεις του εκλογικού νόμου, του κοινοβουλίου και του κομματικού συστήματος. Επομένως θα ήταν μεγάλο λάθος να χαρακτηρίσουμε το κίνημά τους φαινόμενο αντιπολιτικής.

Αντίθετα, η ύπαρξή τους επιβεβαιώνει ότι η Ευρώπη διαπερνιέται από αντιφατικές διαδικασίες. Από τη μια μεριά καταγράφει τη θεαματική άνοδο λαϊκιστικών κομμάτων, που κατηγορούν τις υποτιθέμενες ελίτ ότι αποτελούν ένα ενιαίο και ομοιόμορφο μπλοκ, στιγματίζουν τα κόμματα εξουσίας, υμνούν τον λαό που αναγορεύεται μοναδικός κάτοχος κάθε αλήθειας, καταπολεμούν τη μετανάστευση, εκμεταλλεύονται όλους τους φόβους, υποστηρίζουν μιαν αναδίπλωση στο τοπικό, περιφερειακό ή εθνικό πλαίσιο, διεκδικούν μια δημοψηφισματική δημοκρατία βασιζόμενη σε δημοψηφίσματα ακόμα και για τις πιο περίπλοκες προβληματικές και σαγηνεύουν τα λαϊκά στρώματα. Από την άλλη βλέπουμε να αναπτύσσονται κινητοποιήσεις άλλου είδους, οι οποίες εκκινώντας από πολύ υλικά ζητήματα γίνονται σιγά σιγά γενικότερες, επινοούν έναν νέο δημόσιο χώρο διαβούλευσης που δεν είναι εκείνος της τηλεόρασης, απαιτούν διαφάνεια, θέλουν να ελέγχουν τις κυβερνήσεις, επιθυμούν να ακούγεται η φωνή τους, προτείνουν βελτιώσεις στη λειτουργία των πολιτικών συστημάτων, είναι ανοιχτές στον κόσμο και δημιουργούν μια συμμετοχική δημοκρατία στην οποία διακρίνονται συνήθως οι εκπρόσωποι των μεσαίων στρωμάτων.

Σίγουρα αυτή η δεύτερη τάση είναι ακόμα αβέβαιη και εύθραυστη και μπορεί να αποκαλυφθεί εφήμερη (κυρίως αν στη Μαδρίτη οι indignados αποτύχουν στην προσπάθειά τους να επηρεάσουν τις δημόσιες πολιτικές, όπως έχει συμβεί μέχρι τώρα με τις παραδοσιακές κινητοποιήσεις των πατέρων τους), μπορεί να γίνει αντικείμενο χειραγώγησης από μικρές μαχητικές ομάδες και είναι έντονα αντιφατική όταν προτείνει την επινόηση μιας άλλης πολιτικής υπερφαλαγγίζοντας τους εκλεγμένους εκπροσώπους και τις οργανώσεις τους. Απευθύνει όμως μια πραγματική πρόκληση σε όλα τα υπεύθυνα πρόσωπα. Πώς θα μπορέσουν να ενσωματώσουν αυτή την αναζήτηση ενός καλύτερου κόσμου και μιας ανανεωμένης δημοκρατίας; Αν οι πολιτικές ελίτ και τα κλασικά κόμματα παραμείνουν κουφά σε αυτήν την κραυγή, αν αρκεστούν σε ασήμαντες μεταρρυθμίσεις αντί να δώσουν θεσμικές απαντήσεις ικανές να επανασχεδιάσουν τη σύγχρονη Εκκλησία του Δήμου και να ικανοποιήσουν αυτή τη βαθιά προσδοκία για συμμετοχή, κινδυνεύουν να απογοητεύσουν τους πολίτες και να επιδεινώσουν την κρίση της πολιτικής αντιπροσώπευσης.

[ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ στην Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 12-06-2011]

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Άμεση συνείδηση και δραστική συμμετοχή

Όταν το ρήγμα της ιστορίας τραντάζει τον κόσμο μας και κλείνει τον ορίζοντά μας με ερείπια αποτυχίας και χρεοκοπίας, το πρώτο πράγμα που αξιώνει ο πολίτης είναι η απερίφραστη ανάληψη ευθυνών και η έμπρακτη λογοδοσία (άρθρο του Νίκου Κωνσταντόπουλου στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΤΥΠΙΑ]
 
Η Ελλάδα βιώνει τον ξεπεσμό της. Αυτή η πατρίδα, που ο Νίκος Γκάτσος τραγουδούσε ότι «είναι ένας μύθος... ένας κήπος... ένας βράχος...», βλέπει με απελπισία να κατρακυλάει στην ανημποριά, νιώθει θυμό καθώς διαμοιράζονται τα υπάρχοντά της τελώνες και κερδοσκόποι, αγανακτεί γιατί της πούλησαν τον «ουρανό με τ' άστρα» συνθήματα παραταξιακών θριάμβων και επικοινωνιακών καρναβαλιών.

Η σημερινή ελληνική κοινωνία έχει βιώσει δραματικές απώλειες ιστορικού χρόνου, διαψεύσεις προσδοκιών, ανατροπές δημοκρατικών και κοινωνικών κατακτήσεων, σπατάλες και λεηλασίες εθνικού πλούτου. Κι αν ζούμε μια ακόμα καταστροφή, οι αιτίες είναι πολιτικές, όπως και οι αποφάσεις, για κάθε τι που μας συμβαίνει. Πολλοί φωνάζανε διορατικά, αλλά, αντί να ακουστούν, γίνονταν στόχος των δρεπανυφόρων αρμάτων διαπλοκής κι επικοινωνιακής αγυρτείας. Σήμερα, η πιο ηχηρή απονομιμοποίηση παραταξιακών συνθημάτων και διαχειριστικών ηγεσιών δεν εκδηλώνεται απολιτικά, αντιπολιτικά κι αντιδημοκρατικά, αλλά ανανεωτικά, ριζοσπαστικά κι αντισυστημικά. Αξιώνει άλλο τρόπο ανάπτυξης, οργάνωσης και λειτουργίας της οικονομίας, κατοχύρωσης της κοινωνικής δικαιοσύνης κι αλληλεγγύης, προστασίας των συλλογικών αγαθών, δημοκρατικής διακυβέρνησης κι εθνικής αξιοπρέπειας, πολιτικής συλλογικότητας και συμμετοχής. Γι' αυτό ο πάνδημος προβληματισμός έχει δυναμικό πλουραλισμό, εκφραστικό πλούτο, δραστική αμεσότητα, αυθεντική αισθητική, εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά απ' τις παραταξιακές κονσέρβες και τα κομματικά στερεότυπα.

Όταν το ρήγμα της ιστορίας τραντάζει τον κόσμο μας και κλείνει τον ορίζοντά μας με ερείπια αποτυχίας και χρεοκοπίας, το πρώτο πράγμα που αξιώνει ο πολίτης είναι η απερίφραστη ανάληψη ευθυνών και η έμπρακτη λογοδοσία. Το τελευταίο που μας χρειάζεται είναι η παραδοσιακή ρητορική κυβερνητικών και κομματικών στελεχών, που κορδακίζονται και εναβρύνονται στα μέσα επικοινωνίας, σαν ομιλητές σε σχολικές εορτές.

Η ελληνική κοινωνία είναι ζώσα και δρώσα, όπως ζώσα και δρώσα είναι και η ιστορία. Σε όλη την Ελλάδα, σε κάθε κοινωνικό πεδίο, γίνονται πολλά, που δεν είναι ετοιμοπαράδοτα αποφάγια κι αποφόρια, αλλά αυτοδύναμα κι αυτοπροσδιοριζόμενα, μέσα από βασανιστική αναζήτηση. Από τις πλατείες, που τις γεμίζουν μόνοι τους οι πολίτες κι όχι οι στρατευμένοι και μεταφερόμενοι οπαδοί, μέχρι την παρεμβατική έκθεση του Γιάννη Ψυχοπαίδη με τίτλο «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία», στο Σπίτι της Κύπρου, ανιχνεύονται οι δρόμοι για την «επιστροφή στο μέλλον». Χωρίς να χρειάζονται παραγγέλματα με αυτοαναφορικές κειμενογραφίες.

Το πολιτικό σκηνικό που υπάρχει πάσχει από ιδρυματισμό, εντός της κυβερνητικής και κομματικής εξουσίας, έχει χάσει τις κοινωνικές αναφορές του κι εμφανίζει συμπτώματα λαθροβίωσης, κατά την επιστήμη της ψυχολογίας, με εσωστρεφείς εθισμούς και πρακτικές που δίνουν την ψευδαίσθηση της ύπαρξης.

Έπρεπε προ πολλού να έχουν οι πολιτικές δυνάμεις εμπνευστεί, σχεδιάσει κι οργανώσει την αυτοδιάλυση κι αναδιάρθρωση των δεδομένων του κομματισμού, του δικομματικού κυβερνητισμού, του πρωθυπουργοκεντρικού νεοαρχηγισμού, του εξουθενωμένου κοινοβουλευτισμού. Θα είναι διαλυτική κάθε τάση ανασύνθεσης, με πρόχειρα κι εκβιαστικά σενάρια, με πρόθυμες και υδραργυρικές επιλογές.

Οι επόμενες εκλογές να αναδείξουν διακόσιους βουλευτές, όσους προβλέπει ως ελάχιστο αριθμό το Σύνταγμα. Η Βουλή να είναι αναθεωρητική σε καίριες ρυθμίσεις για την κυβέρνηση, τη δικαστική και νομοθετική εξουσία, την ευθύνη των υπουργών, το ρόλο της Βουλής, για να μην καταντούν όλα σκέλεθρα που τα αποστρέφεται η κοινωνία. Τα κόλπα με τον εκλογικό νόμο να τελειώσουν. Οι εκλογικές δαπάνες να μηδενιστούν. Στα Μέσα Ενημέρωσης να επιβληθεί, ως ανταποδοτικό αντιστάθμισμα, της εκμετάλλευσης δημόσιας συχνότητας, ο δωρεάν πολιτικός χρόνος. Να υπάρξει δραστικό ελεγκτικό σύστημα στη διαχείριση προμηθειών, συμβάσεων και διαβρωμένων ειδικών λογαριασμών. Να εξασφαλιστεί εθνική στρατηγική, καθώς έχουν αναδιαταχτεί γύρω μας το βαλκανικό, το αραβικό και το ευρασιατικό τόξο. Και το πρώτιστο, να αντιμετωπιστεί το εξουθενωτικό για την ανάπτυξη, την παραγωγική και κοινωνική συνοχή Μνημόνιο, που φτιάχνει μια μεταλλαγμένη Δημοκρατία.

Ένας νέος κοινωνικός και συνταγματικός πατριωτισμός επιβάλλεται. Για να μη γίνει η Δημοκρατία και η Ελλάδα τιμάριο και λάφυρο διαπλεκόμενης κερδοσκοπίας

[ΠΗΓΗ:  ΝΙΚΟΣ Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ,  ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 7-06-2011]

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011

Πόσο πολιτικό είναι το κίνημα της αγανάκτησης;

ΚΙΝΗΜΑ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΤΟ ΠΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ (άρθρο από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία)
 
Πόσο «πολιτικό» είναι το κίνημα «της αγανάκτησης», με δεδομένο ότι συμμετέχει εκεί ένα ετερόκλητο σύνολο ανθρώπων, με διαφορετικές ιδεολογικές αναφορές και συνθήματα (ακόμη κρατώντας και ελληνικές σημαίες);


Είναι το πιο πολιτικό φαινόμενο των ημερών μας. Ας εξετάσουμε το περιεχόμενο και τη μορφή του. Χρησιμοποιώντας τον ορισμό της πολιτικής ως συμπύκνωσης των σχέσεων εξουσίας και έκφραση των βασικών κοινωνικών αντιθέσεων και συγκρούσεων, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η «πλατεία» εκφράζει πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη δράση την κεντρική ρήξη της κοινωνίας σήμερα. Ας προσθέσουμε ότι η πολιτική λειτουργεί με δύο μορφές εξουσίας: την auctoritas, τη νομιμοποιημένη εξουσία που εκφράζει το «κοινό συμφέρον» ή τη βούληση του λαού να συμβιώνει· από την άλλη η potestas είναι η δύναμη που διατηρεί τη συνοχή της κοινωνίας μέσω της κυριαρχίας των λίγων πάνω στους πολλούς.
      Η λειτουργία της πολιτικής εκφράζει, συμπυκνώνει και διαμεσολαβεί πρόσκαιρα στην κοινωνική και οικονομική σύγκρουση και οικοδομεί νομιμοποιημένη εξουσία πάνω σ' ένα μόνιμο υπόβαθρο αναπόδραστου ανταγωνισμού.

Η πλατεία δεν είναι πολιτική μόνο αν την ορίσουμε, μιμούμενοι τα νεοκλασικά οικονομικά, ως μια δραστηριότητα που επιτρέπει σε άτομα, συμφέροντα και τάξεις που αποδέχονται τη συνολική κοινωνικο-οικονομική ισορροπία να χρησιμοποιούν την πολιτική για να επιδιώξουν οριακές βελτιώσεις συμφέροντος και κέρδους. Αυτοί που βρίσκονται έξω από τους κεντρικούς σχεδιασμούς κυβέρνησης, κομμάτων και συμφερόντων, αυτοί που εκφράζουν το λαϊκό πόλο στην κεντρική αντίφαση μιας κοινωνίας είναι υποχρεωμένοι να αλλάξουν τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού για να προβάλλουν το καθολικό συμφέρον εναντίον αυτών που εκφράζουν μόνο τα παραταξιακά τους συμφέροντα. Η πλατεία είναι πολιτική στο σημείο μηδέν.
        Από πλευράς μορφής, η πλατεία διαφέρει από την κυρίαρχη άποψη περί πολιτικής αλλά δεν είναι καινούρια. Την είδαμε στη Β. Αφρική και στη Μ. Ανατολή, στην Ισπανία, διαχέεται τώρα στην Ευρώπη. Το χαρακτηριστικό της πλατείας είναι το «πλήθος», ένα σύνολο ανθρώπων και σωμάτων που συνευρίσκονται στον ίδιο χώρο και χρόνο. Από τη στιγμή που οι συνευρισκόμενοι αρχίζουν να απαιτούν οργανωμένα και συντεταγμένα, οι οικονομικές απαιτήσεις γίνονται πολιτικές, η μάζα γίνεται πλήθος, πολιτικό υποκείμενο. Γίνονται ένα σύνολο, δηλαδή, ανθρώπων που συνεργούν χωρίς αντιπροσώπευση. Μια σειρά μοναδικών και διαφορετικών ανθρώπων, μοναδικές και διαφορετικές επιθυμίες βρίσκονται μαζί και μεταλλάσσονται σε κοινή πολιτική επιθυμίας που δημιουργείται εκεί και τότε. Το πλήθος ως υποκείμενο φτιάχνεται και διαλύεται μέσα στην προσωρινότητα και την ένταση της συνεύρεσης των διαφορετικών μοναχικοτήτων. Οι ατομικές επιθυμίες γίνονται κοινή δράση, μια δύναμη που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

       Τι καινούριο φέρνει το πλήθος; Ανακαταλαμβάνει τον χρόνο εργασίας και τον ζωτικό χώρο επικοινωνίας και ζωής και τους αναδιοργανώνει. Οι ιεραρχίες της εργασίας και της πολιτικής ανατρέπονται και νέες μορφές ζωής από κοινού ανακαλύπτονται. Η πλατεία μπορεί να δημιουργήσει ένα νέο αξιακό σύστημα, μια συνεχή μεταμόρφωση τρόπων ζωής και συνεργασίας. Οταν η πλατεία ξεχειλίζει και το πλήθος ξεπερνάει τις καταβολές και τους περιορισμούς των επιμέρους μελών του, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα συμβάν ιστορικής σημασίας. Είναι όμως δημοκρατική η διαδικασία; Η δημοκρατία σαν το κολύμπι μαθαίνεται όχι από τα βιβλία αλλά στην πράξη. Για τους περισσότερους της πλατείας αυτή είναι το μεγαλύτερο μάθημα δημοκρατίας. Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο μετά.
       Αλλά αρκεί ότι οι «αγανακτισμένοι» απλώς αρνούνται, χωρίς θετική πρόταση; Το να λες «Οχι», «Φτάνει πια», «Μέχρι εδώ» όχι μόνο δεν είναι απολίτικο, αλλά αποτελεί τη βάση της κλασικής αριστερής πολιτικής: η άρνηση ήταν πάντα το πρώτο βήμα της διαλεκτικής σύνθεσης και υπέρβασης. Σήμερα, σε συνθήκες βιοπολιτικής διαχείρισης της ταυτότητας και επιθυμίας, η άρνηση δημιουργεί υποκείμενα αντίστασης και δεύτερον αποσύρει την άνευ όρων υπακοή και νομιμοποίηση. Η ολοκλήρωση του συστήματος στηρίζεται στη σιωπηρή αποδοχή των όρων που επιβάλλει, με αντίκρισμα την ικανοποίηση των διαρκώς αυξανόμενων επιθυμιών. Η άρνηση, λοιπόν, έχει από μόνη της πολιτική σημασία. Σήμερα αυτή η άρνηση είναι όχι μόνο απαραίτητη, αλλά πιθανόν το πιο πρώτο σημαντικό βήμα αντίστασης.

Ας συνοψίσουμε: Η πλατεία αποσύρει τη νομιμοποίηση από ένα πολιτικό σύστημα που έχει βάλει το συμφέροντα των λίγων πάνω απ' αυτά του συνόλου. Από την άλλη, οι άνθρωποι της πλατείας γίνονται ενεργοί πολίτες, λειτουργοί δημοκρατίας, εγκαταλείποντας για πάντα τον τρόπο συμπεριφοράς που μάθαμε μέχρι τώρα
[ΠΗΓΗ ΚΩΣΤΑΣ ΔΟΥΖΙΝΑΣ, καθηγητή Νομικής και διευθυντή του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Birkbeck του Λονδίνου]