Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

Τα υπέρ και τα κατά της γενετικής μηχανικής

Η ευγονική παλαιότερα χρησιµοποιούσε βάρβαρα µέσα: στην αρχαία Σπάρτη µια επιτροπή γερόντων αποφάσιζε και οι αποθέτες κατακρήµνιζαν από τον Καιάδα τα δύσµορφα ή µη αρτιµελή βρέφη προκειµένου να είναι βέβαιοι για την ευγονική της οµάδας τους. Τον προηγούµενο αιώνα η αναγκαστική στείρωση χρησιµοποιούνταν για τη «βελτίωση» της ανθρώπινης φυλής και ο Χίτλερ οδήγησε την ευγονική πέρα από τη στείρωση, στη µαζική δολοφονία και τη γενοκτονία.

Σήµερα, η γενετική επιστήµη και ο τοµέας θεραπείας της υγείας του ανθρώπου έχουν να παρουσιάσουν πολύ σηµαντικά επιτεύγµατα και µας βοηθούν να προλαµβάνουµε µια σειρά εκφυλιστικών νόσων.


Τι γίνεται όµως όταν προκύπτει µια εµπορική ευγονική;

Όταν η υγεία και η βελτίωσή της έρχονται σε δεύτερη µοίρα και την πρώτη θέση καταλαµβάνουν η κερδοσκοπία, ο ανταγωνισµός και η ιδεολογία της αγοράς στα σύγχρονα καπιταλιστικά συστήµατα;

Όταν παιδιά και γονείς εµπλέκονται στο ατέρµονο κυνήγι της τελειότητας και των προτεινόµενων προτύπων;

Όταν οι γονείς γίνονται «σχεδιαστές» των παιδιών τους και το «κοινωνικό πεπρωµένο» είναι δοσµένο πριν από τη γένεση, χωρίς να αφήνεται στο άτοµο κανένα περιθώριο αυτονοµίας;
Αυτού του είδους τα ερωτήµατα απασχολούν τον καθηγητή Πολιτικής ∆ιακυβέρνησης στο Πανεπιστήµιο του Χάρβαρντ κ. Μ. Σαντέλ στο έργο του Ενάντια στην τελειότητα. Η ηθική στην εποχή της µηχανικής, όπου µε εύγλωττο και κατανοητό τρόπο δίδει τις απαντήσεις του απευθυνόµενος τόσο στην επιστηµονική κοινότητα όσο και στο ευρύ κοινό. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι εξελίξεις στη γενετική κρύβουν και µιαν απειλή: Κάποιοι θα µπορούν να ενισχύουν τα χαρακτηριστικά των παιδιών τους και τα δικά τους επιδιώκοντας να είναι όχι απλώς καλά, αλλά «τα καλύτερα όλων», και µε αυτόν τον τρόπο η πυραµίδα των διακρίσεων θα διατηρείται και θα ενισχύεται. Μέσα από τη νεοφιλελεύθερη ευγονική οι τάξεις που θεωρούν ότι τα προνόµιά τους κινδυνεύουν θα φροντίσουν να εκµεταλλευτούν τα οφέλη της εµβιοµηχανικής και να ενισχυθούν σύµφωνα µε τα ισχύοντα κοινωνικά πρότυπα (και να φθάσουν, ίσως, στην απανθρωποποίηση), ενώ οι µη ενισχυµένοι φτωχοί δεν θα µπορούν. Η ελεύθερη αγορά εισβάλλει, τονίζει ο Σαντέλ, σε θέµατα που σχετίζονται µε τη φυσική και κοινωνική αναπαραγωγή του ατόµου και τα φυσικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων εµπορευµατοποιούνται.

Ο καθηγητής εκφράζει τους φόβους του ότι κινδυνεύουµε να ζήσουµε σε µια κοινωνία όπου οι γονείς θα αισθάνονται υποχρεωµένοι να ξοδεύουν περιουσίες προκειµένου να κάνουν τα εντελώς υγιή παιδιά τους τελειότερα. Αυτή η ευγονική που δεν αποβλέπει στη θεραπεία αλλά σε ένα ατέρµονο κυνήγι της τελειότητας αποτελεί ηθικό ζήτηµα, σύµφωνα µε τον συγγραφέα ο οποίος αναρωτιέται αν η προσπάθεια των γονέων να ενισχύσουν τα παιδιά τους µέσω της γενετικής µηχανικής µοιάζει µε την εκπαίδευση και την εξάσκηση (πράγµα ενδεχοµένως καλό) ή µε την ευγονική (πράγµα ενδεχοµένως κακό).

Σε µια εποχή που οι πολιτικές πρόληψης και οι πρακτικές θετικών διακρίσεων υπέρ των ευπαθών κοινωνικών οµάδων µαραζώνουν και υφίστανται ήδη ταξικές και κοινωνικές ανισότητες στον χώρο της υγείας, οι ανισότητες αυτές επεκτείνονται και στη φυσική αναπαραγωγή. Για τον Σαντέλ η νέα ευγονική αποτελεί τη σύγχρονη ιστορία κοινωνικής στρωµάτωσης στον ύστερο καπιταλι σµό, η οποία και θέτει διλήµµατα για τη δηµοκρατία, την αυτονοµία και την κοινωνική αλληλεγγύη των ανθρώπων. Ο ίδιος µας θυµίζει τις πρακτικές του πρωθυπουργού της Σιγκαπούρης Λι Κουάν Γιου, ο οποίος κατά τη δεκαετία του 1980 ενθάρρυνε τους αποφοίτους πανεπιστηµίων να παντρευτούν και να αποκτήσουν παιδιά, ενώ ταυτόχρονα το κράτος πρόσφερε 4.000
δολάρια σε γυναίκες χαµηλού εισοδήµατος και σε γυναίκες χωρίς απολυτήριο λυκείου ως προκαταβολή για την αγορά διαµερίσµατος, υπό τον όρο ότι θα ήταν διατεθειµένες να στειρωθούν.

Η ιατρική και τα συµφέροντα

Η ιατρική, η οποία κανονικά διέπεται από τον κανόνα της αποκατάστασης και διατήρησης των φυσικών ανθρωπίνων λειτουργιών που συνιστούν την υγεία, σήµερα κινδυνεύει να µπει στην υπηρεσία συµφερόντων και κατοχύρωσης προνοµίων των οµάδων που κυριαρχούν.

 Το θεµελιώδες όµως ερώτηµα το οποίο απασχολεί τον Σαντέλ δεν είναι πώς θα διασφαλιστεί η ισότιµη πρόσβαση στην ενίσχυση, αλλά αν θα πρέπει να επιδιώκεται. «Πρέπει άραγε να αφιερώσουµε τη βιοτεχνολογική επινοητικότητά µας στη θεραπεία της ασθένειας και στην αποκατάσταση της υγείας των πασχόντων ή πρέπει να επιζητούµε τη βελτίωση της τύχης µας µέσα από τον επανασχεδιασµό του σώµατος και του νου µας; Αν η γενετική µηχανική µάς επέτρεπε να αντικαταστήσουµε την τύχη µε την επιλογή, ο χαρισµατικός χαρακτήρας των ανθρωπίνων δυνάµεων και επιτευγµάτων θα υποχωρούσε, και µαζί τους ίσως η ικανότητα να βλέπουµε τους εαυτούς µας να µοιράζονται ένα κοινό πεπρωµένο. Οι πετυχηµένοι θα έτειναν ακόµη περισσότερο απ’ ό,τι τώρα να θεωρούν τους εαυτούς τους αυτοδηµιούργητους και αυτάρκεις, άρα εξ ολοκλήρου υπεύθυνους για την επιτυχία τους, ενώ οι άνθρωποι που βρίσκονται στον πάτο της κοινωνίας δεν θα θεωρούνταν µειονεκτούντες, και εποµένως άξιοι κάποιου βαθµού αποζηµίωσης, αλλά απλώς απροσάρµοστοι, και εποµένως άξιοι ευγονικής επιδιόρθωσης» (σελ. 109).

Ο Σαντέλ πιστεύει ότι θα πρέπει να καλλιεργήσουµε µια πλατύτερη εκτίµηση της ζωής που θα διέπεται από σεβασµό προς αυτή. Η γενετική µηχανική που δηµιουργεί προσχεδιασµένα µωρά είναι η έσχατη έκφραση της ύβρεως και σηµατοδοτεί την έλλειψη δέους προς τη ζωή ως δώρο.

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Καλοκαίρι: η εποχή του ερωτικού «καύσωνα»

Γιατί με την άνοδο της θερμοκρασίας αυξάνει η επιθυμία για σεξ; (Επιστημονικό άρθρο από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ)
 
Όπως συμβαίνει με όλα τα θηλαστικά, εμείς οι άνθρωποι αφιερώνουμε πολύ χρόνο για την προετοιμασία και την ικανοποίηση των ερωτικών μας αναγκών, και αυτό γιατί το σεξ, εκτός από πηγή ηδονής, αποτελεί την αναγκαία συνθήκη για την επιτυχή αναπαραγωγή μας ως ατόμων και ως είδους.

Γεγονός που, από μόνο του, θα δικαιολογούσε επαρκώς τη βαρύτητα που έχει το σεξ στη ζωή μας.

Για την επιστήμη, και ειδικότερα για τη βιολογία, «ο λόγος της ενασχόλησης με το σεξ είναι πολύ απλός. Το σεξ χαρίζει στην ανθρώπινη φύση την ποικιλομορφία της, γιατί αν απουσίαζε η συνουσία, κάθε παιδί θα ήταν ακριβές αντίγραφο του γονιού του... χωρίς το σεξ δεν θα υπήρχε εξέλιξη», όπως εύστοχα συνοψίζει το όλο ζήτημα ο διάσημος Βρετανός γενετιστής Στιβ Τζόουνς στο βιβλίο του «Η καταγωγή του άνδρα» (κυκλοφορεί από τις εκδ. «ΑΒΓΟ»).

Καμία έκπληξη λοιπόν για το γεγονός ότι τόσο οι περίπλοκες και χρονοβόρες ερωτοτροπίες όσο και η επίτευξη της πολυπόθητης ερωτικής συνεύρεσης μεταξύ των ανθρώπων ρυθμίζονται και εξαρτώνται πρωτογενώς από ενδογενείς βιολογικούς και, δευτερευόντως, από εξωγενείς πολιτισμικούς παράγοντες. Μεγάλη έκπληξη, αντίθετα, προκαλεί το τεράστιο χρονικό διάστημα που απαιτήθηκε μέχρι να αναγνωρίσουμε και να αποδεχτούμε την «πραγματική» φύση των βιολογικών παραγόντων -γονιδιακών, εγκεφαλικών και ψυχολογικών- που καθορίζουν τα ερωτικά μας ήθη και πάθη.
Οι θερινές εξάψεις

Γιατί όμως οι περισσότεροι άνθρωποι συνδέουν τον ερχομό της άνοιξης με το ξύπνημα των αισθήσεων, με μια ακατανίκητη επιθυμία για ζωή και για έρωτα; Το ότι η άνοδος της θερμοκρασίας και η σταδιακή αύξηση της διάρκειας της ημέρας κατά τους εαρινούς και θερινούς μήνες επηρεάζει ολόκληρη τη φύση είναι σε όλους γνωστό εμπειρικά. Λιγότερο κατανοητό είναι το πώς αυτή η περιοδική εποχική αλλαγή επιδρά στις σεξουαλικές και ψυχολογικές διαθέσεις των ανθρώπων. Υπάρχει, άραγε, για τους ανθρώπους μια ιδανική εποχή για τις ερωτικές τους συνευρέσεις, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα θηλαστικά;

Όπως ανακάλυψαν σχετικά πρόσφατα, κατά την πορεία της εξέλιξης των ανώτερων θηλαστικών διαμορφώθηκαν σταδιακά δύο εξειδικευμένα εγκεφαλικά κυκλώματα που από κοινού ρυθμίζουν την ερωτική συμπεριφορά των ζώων. Το πρώτο νευρωνικό κύκλωμα είναι σε θέση να αναγνωρίζει και να προετοιμάζει τον οργανισμό για την έλευση θερμότερων εποχών. Το δεύτερο νευρωνικό κύκλωμα επιτρέπει στον οργανισμό να εκτιμά το ενεργειακό κόστος αλλά και τα ενεργειακά αποθέματα που απαιτούνται για τη συνουσία και την αναπαραγωγή.

Αυτά τα δύο νευρωνικά κυκλώματα εντοπίστηκαν σε μια αρχαϊκή δομή του εγκεφάλου, τον υποθάλαμο. Πρόκειται για μια εγκεφαλική δομή αποφασιστικής σημασίας για την ομοιοστατική ισορροπία του οργανισμού: δέχεται όλες τις εξωγενείς πληροφορίες από το περιβάλλον και τις αντιπαραβάλλει με τις εσωτερικές παραμέτρους του οργανισμού, ρυθμίζοντας κατ' αυτόν τον τρόπο τις ενδοκρινικές και τις σπλαχνικές αντιδράσεις του. Ο υποθάλαμος επομένως ελέγχει την επιβίωση και εγγυάται την ισορροπημένη ανάπτυξη του οργανισμού καθορίζοντας το πότε ή πόσο πρέπει να τρέφεται, αλλά και πότε ή πόσο συχνά πρέπει να συνουσιάζεται. Όπως από καιρό είχε διαισθανθεί και περιγράψει η ερωτική λογοτεχνία, διατροφή και σεξ είναι δύο στενότατα συνυφασμένες βιολογικές λειτουργίες!

Αυτή η διαπλοκή τροφής-σεξ επιβεβαιώθηκε επιστημονικά από τις πρόσφατες μελέτες των R. Foster και Τ. Roenneberg. Οι ερευνητές αυτοί απέδειξαν ότι η δραστηριότητα αυτών των δύο κυκλωμάτων του υποθαλάμου επηρεάζει αποφασιστικά την ενεργοποίηση ή την απενεργοποίηση των εγκεφαλικών δομών που σχετίζονται με το σεξ και τη γονιμότητα. Με άλλα λόγια, αυτά τα εγκεφαλικά κυκλώματα καθορίζουν τους αναπαραγωγικούς ρυθμούς των διαφόρων θηλαστικών (ετήσιοι, εποχικοί ή διαρκείς).

Αρχίζουμε λοιπόν να κατανοούμε το γιατί και κυρίως το πώς η διάρκεια της ημέρας (φωτοπερίοδος) καθορίζει την ερωτική συμπεριφορά των ανώτερων θηλαστικών. Πράγματι, τα περισσότερα θηλαστικά διαθέτουν ειδικά εγκεφαλικά κυκλώματα για να αναγνωρίζουν την αύξηση της διάρκειας της ημέρας το καλοκαίρι, γεγονός που, με τη σειρά του, δημιουργεί τις αναγκαίες προϋποθέσεις για μια επιτυχή και γόνιμη συνουσία. Το εύλογο ερώτημα είναι αν οι ίδιοι ή έστω κάποιοι ανάλογοι εγκεφαλικοί μηχανισμοί ρυθμίζουν και την ανθρώπινη ερωτική συμπεριφορά.

Σύμφωνα με τα επίσημα δημογραφικά και στατιστικά δεδομένα, η ερωτική δραστηριότητα των ανθρώπων αυξάνει σημαντικά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Για παράδειγμα, διάφορες μελέτες στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη επιβεβαιώνουν ότι οι πωλήσεις προφυλακτικών αυξάνονται κατακόρυφα κατά τους θερινούς μήνες. Το γεγονός όμως αυτό μπορεί κάλλιστα να εξηγηθεί όχι με βιολογικούς αλλά με κοινωνιολογικούς όρους (διακοπές, περισσότερος ελεύθερος χρόνος κ.ο.κ.).

Η αυξημένη συνουσιακή δραστηριότητά μας το καλοκαίρι θα μπορούσε ενδεχομένως να εξηγηθεί βιολογικά αν τη θεωρούσαμε ένα κατάλοιπο του εξελικτικού μας παρελθόντος. Σε δυσχερέστερες κοινωνικές συνθήκες, η αυξημένη ερωτική δραστηριότητα των προγόνων μας το καλοκαίρι (π.χ. τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο) αποτελούσε την εγγύηση ότι τα κυήματα που θα γεννιούνταν ύστερα από εννιά μήνες θα έρχονταν στον κόσμο την άνοιξη, γεγονός που εξασφάλιζε τη μεγαλύτερη βιωσιμότητά τους.

Εγκεφαλικά ερωτόπληκτοι

Πάντως, η ύπαρξη μέσα στον ανθρώπινο εγκέφαλο νευρωνικών «ημερολογίων» ικανών να καταμετρούν τους εποχικούς κύκλους και έτσι να ρυθμίζουν τη σεξουαλική μας δραστηριότητα αποτελεί σήμερα ένα ανοιχτό επιστημονικό ζήτημα. Και αυτό γιατί η ασφάλεια της ζωής στις ανεπτυγμένες κοινωνίες, η μαζική χρήση αντισύλληψης και άλλοι κοινωνικοί παράγοντες περιπλέκουν τα στατιστικά δεδομένα. Ωστόσο, μάλλον θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι η ερωτική μας συμπεριφορά δεν υπερβαίνει ποτέ τις εγκεφαλικές μας προδιαγραφές.

Αν ρωτούσατε έναν αρκετά μεγάλο αριθμό ανδρών και γυναικών «ποιο θεωρείτε ότι είναι το πιο σεξουαλικό όργανο του σώματός μας;», είναι βέβαιο πως θα παίρνατε τις πιο διαφορετικές απαντήσεις, ανάλογα με τα γούστα και το φύλο του ερωτώμενου.

Για παράδειγμα, από διάφορες μελέτες έχει διαπιστωθεί ότι το ενδιαφέρον των γυναικών επικεντρώνεται αρχικά στο πρόσωπο και μόνο κατόπιν στο υπόλοιπο σώμα, χωρίς βέβαια να παραβλέπουν την περιοχή του ανδρικού καβάλου. Αντίθετα, οι περισσότεροι άντρες εξερευνούν και επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους στα πλούσια στήθη, στις ατελείωτες γάμπες και στα τορνευτά οπίσθια. Σίγουρα όμως σε κανέναν, άντρα ή γυναίκα, δεν θα περνούσε από το νου να απαντήσει ότι το πιο διεγερτικό σεξουαλικά όργανο του σώματός μας βρίσκεται κρυμμένο μέσα στο κεφάλι μας: είναι δηλαδή ο εγκέφαλός μας.

Πάντως, μεταξύ των ειδικών δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι όλα τα «διεγερτικά» μέρη του ανθρώπινου σώματος που αναφέραμε παραπάνω έχουν εξελιχθεί ακριβώς με σκοπό να προσελκύουν και να ξυπνούν το σεξουαλικό μας ενδιαφέρον, και ο τελικός αποδέκτης όλων αυτών των επίμονων διεγερτικών σημάτων δεν είναι παρά ο εγκέφαλος: η πραγματική μηχανή του σεξ και όλων των ερωτικών μας συναισθημάτων.

Μάλιστα, έχει διαπιστωθεί κατ' επανάληψη ότι η ιδιαίτερη λειτουργία των ερωτικών κυκλωμάτων μας στηρίζεται σε διαφορετικά εγκεφαλικά μόρια, κυρίως ορμόνες και εξειδικευμένους νευροδιαβιβαστές. Έτσι, για παράδειγμα, η έντονη σεξουαλική έλξη που νιώθουμε για κάποιον ή κάποια εξαρτάται από την παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων τεστοστερόνης, ενώ η ένταση της ερωτικής έκστασης ρυθμίζεται κυρίως από την ποσότητα ντοπαμίνης που παράγεται στον εγκέφαλο, σε συνδυασμό με τα χαμηλά επίπεδα σεροτονίνης. Όσο για τη ικανότητά μας να διατηρούμε αμείωτο στο χρόνο το ερωτικό μας ενδιαφέρον, αυτή εξαρτάται από την αυξημένη παραγωγή άλλων δύο ορμονών: της ωκυτοκίνης στις γυναίκες και της βασοπρεσίνης στους άνδρες.

Η πλειονότητα των ερευνητών θεωρεί πλέον βέβαιο ότι τόσο η ένταση της σεξουαλικής ηδονής όσο και η σφοδρότητα των ερωτικών μας συναισθημάτων, ακόμη και η αγάπη και φροντίδα της μητέρας για το νεογέννητο, είναι συμπεριφορές που ρυθμίζονται από βιοχημικούς παράγοντες που δρουν στο εσωτερικό του εγκεφάλου μας. Επιπλέον, είναι ευρύτατα αποδεκτό ότι αυτά τα ρυθμιστικά μόρια επιδρούν διαφορετικά στον εγκέφαλο των ανδρών και των γυναικών!

Μήπως, εν τέλει, παρά τις ρομαντικές και ιδεοληπτικές αυταπάτες μας σε ό,τι αφορά την ερωτική μας συμπεριφορά, δεν είμαστε τίποτε περισσότερο από άβουλες «βιοχημικές μαριονέτες»; Ερωτόπληκτοι όχι από επιλογή αλλά από την εγκεφαλική μας κατασκευή; Στο επόμενο άρθρο μας σχετικά με τους μηχανισμούς της λαγνείας θα αναζητήσουμε κάποιες απαντήσεις στο βασανιστικό αυτό ερώτημα…

[ΠΗΓΗ: ΣΠΥΡΟΣ ΜΑΝΟΥΣΕΛΗΣ, Σαββατιάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 23-07-2011]

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011

Ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ ευγνωμονεί την Ελλάδα

«Η Δύση οφείλει πολλά στην Ελλάδα, τη χώρα της φιλοσοφίας, της δημοκρατίας, της αρχαίας τραγωδίας» είπε ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ με αφορμή την αναφορά στην οικονομική κρίση που γίνεται στην τελευταία ταινία του “Film Socialism (RΕUΤΕRS/VΙΝCΕΝΤ ΚΕSSΙΕR)
 
Πόσοι Έλληνες τον ξέρουν; Ελάχιστοι. Πόσοι έχουν δει τις ταινίες του; Ακόμα πιο λίγοι. Κι όμως. Εδώ και εξήντα χρόνια είναι η ζωντανή ιστορία της κινηματογραφικής κουλτούρας. Όλα άρχισαν και τέλειωσαν με τον Ζαν Λικ. Φανταστείτε. Η «Νew Υork Τimes» χάλασε τον κόσμο να τον πείσει για μια συνέντευξή του, μετά την άρνησή του να δώσει το «παρών» στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών.
Ο αθεόφοβος κοινοποίησε την άρνησή του με ένα εξωφρενικό email που ταχυδρόμησε στον Τιερί Φρεμό, καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ. Όπου έγραψε μόνο μία φράση: «Ακυρώνω τις υποχρεώσεις μου μετά τα προβλήματα που προέκυψαν, τύπου Ελλάδας», στολισμένη με την εικόνα του Λιγνού! Μνημειώδης η παραδοξολογία του. Αστείρευτο το ιδιαίτερο χιούμορ του. Ασταμάτητη η ανησυχία του. Σημείο αναφοράς κάθε λογοπαίγνιό του. Παράδειγμα; «Ο Μάικλ Μουρ γυρίζει Crockumentary» (ντοκιμαντέρ εξαπάτησης).


«Η Δύση οφείλει πολλά στην Ελλάδα, τη χώρα της φιλοσοφίας, της δημοκρατίας, της αρχαίας τραγωδίας. Ξεχνάμε πάντα τους δεσμούς ανάμεσα στην τραγωδία και στη δημοκρατία. Χωρίς τον Σοφοκλή δεν θα υπήρχε ο Περικλής. Χωρίς τον Περικλή δεν θα υπήρχε ο Σοφοκλής. Ο κόσμος της τεχνολογίας μέσα στον οποίο ζούμε χρωστά τα πάντα στην Ελλάδα » συνέχισε.

Μάλιστα ο ευφυής Γκοντάρ, του οποίου η ταινία προβλήθηκε στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ των Καννών, χρησιμοποιεί την αριστοτέλεια λογική προκειμένου να τεκμηριώσει το πόσα ο πλανήτης Γη χρωστά στην Ελλάδα:

«Ποιος εφηύρε τη λογική; Ο Αριστοτέλης. Ο Α ισχυρίζεται το Β. Ο Α διαθέτει θετικό χαρακτηριστικό. Αρα ο ισχυρισμός Β είναι αληθινός. Αφού το είπε ο Αριστοτέλης έτσι θα είναι. Λογική. Είναι αυτό που οι κυρίαρχες δυνάμεις ολημερίς φροντίζουν ώστε να μην υπάρχει καμία αντίδραση, ώστε να λειτουργούμε κάτω από μια ίδια λογική ».

Εν συνεχεία, ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ μάς ραντίζει ακόμη περισσότερο με το δηλητήριο του σαρκασμού του:

«Σωστά είχε πει η γερμανοεβραία συγγραφέας Χάνα Αρεντ ότι η λογική παροτρύνει τον ολοκληρωτισμό. Επομένως όλος ο κόσμος χρωστά χρήματα στην Ελλάδα. Αυτή η χώρα θα μπορούσε να απαιτήσει εκατομμύρια των εκατομμυρίων από όλους για τα συγγραφικά δικαιώματα των αρχαίων. Και θα ήταν απολύτως λογικό να της δοθούν. Αμέσως. Οι Ελληνες επίσης κατηγορούνται ως ψεύτες. Αυτό μου θυμίζει έναν παλιό συλλογισμό που μαθαίναμε στο σχολείο: ο Επαμεινώνδας είναι ψεύτης και εφόσον όλοι οι Έλληνες είναι ψεύτες, άρα ο Επαμεινώνδας είναι Έλληνας. Δεν έχουμε προχωρήσει και πολύ από τότε».

Ο Γκοντάρ είναι ογδόντα και δεν λέει να τα βάλει κάτω. Με τον φιλελληνικό φιλιππικό που εξαπέλυσε εναντίον τραπεζών και άλλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, μας ξελάσπωσε. Διότι «σσσ, η ελληνική διανόηση κοιμάται του καλού καιρού».

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

Γιαουρτώματα, παρακράτος και «Δόγμα του Σοκ»

Η οικονομική κρίση και ποιοι κερδοσκοπούν με αυτή. Το δημόσιο ξεφώνημα βουλευτών και υπουργών για το προκλητικό κουκούλωμα των σκανδάλων και για το άβατο των προνομίων τους (ανάλυση στα γεγονότα από το Γιώργο Βότση)
 
Δεν ξέρω αν κάποιος από τους υπερεκατό (ζωή να 'χουν) συμβούλους του πρωθυπουργού ή ο ίδιος αυτοπροσώπως είχε τη φαεινή ιδέα να γίνει εγκόλπιο κάθε υπουργού το περίφημο βιβλίο της Ναόμι Κλάιν «Το Δόγμα του Σοκ». Σε συνεδρίαση, πάντως, του υπουργικού συμβουλίου, μήνες πριν από τον ανασχηματισμό, όλοι οι υπουργοί βρήκαν μπροστά τους φωτοτυπημένο το εξώφυλλο του βιβλίου και άκουσαν την πρωθυπουργική παρότρυνση, να το μελετήσουν προσεκτικά γιατί είναι «εξαιρετικά ενδιαφέρον».


Πράγματι, το βιβλίο (μπεστ σέλερ διεθνώς) είναι ανατριχιαστικά συναρπαστικό, καθώς η καλή Καναδή δημοσιογράφος αποκαλύπτει τεκμηριωμένα:

* Πώς και γιατί προκαλείται η παγκόσμια οικονομική κρίση και ποιοι κερδοσκοπούν με αυτή.

* Και, κυρίως, ότι σε όλες τις χώρες, στις οποίες παρενέβη σαν σωτήρας το υπό αμερικανικό έλεγχο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες (από τις δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής, με πρώτη τη Χιλή του Πινοσέτ, ώς τα πέρατα της ασιατικής εξαθλίωσης και, βεβαίως, στην Ευρώπη), συνέβησαν δύο τινά:

Πρώτον, εφαρμόστηκε παντού, με ελάχιστες αποκλίσεις, η ίδια ακραία νεοφιλελεύθερη συνταγή της διαβόητης «σχολής του Σικάγου» με τον εργασιακό μεσαίωνα, τις ιδιωτικοποιήσεις και την κατάλυση του κράτους πρόνοιας. Και δεύτερον, ότι τα μέτρα σκληρής λιτότητας για τους πολλούς, με ραγδαία εξάπλωση της ανεργίας και της φτώχειας, επιβλήθηκαν με βίαιη αστυνομική (ενίοτε και στρατιωτική) καταστολή των λαϊκών αντιδράσεων. Με συντονισμένο και παραλυτικό για την κοινωνία σοκ.

Δεν χρειαζόταν να διαβάσει τη Ναόμι Κλάιν ο πολυπράγμων Ευ. Βενιζέλος, που είδε ξαφνικά να 'ρχεται η πολυπόθητη ώρα του. Με την αχαλίνωτη φιλοδοξία του, ανέλαβε προθύμως όλη τη λάντζα και τη βρόμικη δουλειά στην κυβέρνηση. Ο Γ. Παπανδρέου πλέον απλώς προεδρεύει, ταξιδεύει και επιδίδεται απερίσπαστος στο αγαπημένο του χόμπι, τα επικοινωνιακά τρικ -ήτοι, πώς θα παραμυθιάζουμε καλύτερα τον κοσμάκη για να ξεχνάει το άγχος και τον πόνο του...

Έτσι, την περασμένη Τετάρτη, στο υπουργικό συμβούλιο ανέγνωσε βαρύγδουπο κείμενο με κινδυνολογία τύπου Γεωργαλά, διέγνωσε ότι απειλείται το πολιτικό μας σύστημα και πρωτίστως η Βουλή, «ο βασικός πυλώνας της δημοκρατίας», με τις υποκινούμενες «βιαιοπραγίες και λοιδορίες κατά βουλευτών», και ανακοίνωσε τη σύσταση διακομματικής επιτροπής για να ληφθούν από κοινού μέτρα προστασίας των θεσμών και της ευνομίας!

Ώστε, λοιπόν, ό,τι έχει απομείνει από την έρμη δημοκρατία μας απειλείται με... εκτροπή (!), κατά τον σοβαρό πρωθυπουργό μας, από τα γιαουρτώματα βουλευτών, που οργανώνουν «ακραίες πολιτικές ομάδες» και ο πανταχού παρών και πανίσχυρος ΣΥΡΙΖΑ!

Σαν δεν ντρεπόμαστε. Για τους διαθέτοντες κοινό νου, που δεν επιδοκιμάζουν, αλλά και κατανοούν το δημόσιο ξεφώνημα βουλευτών και υπουργών, «κλέφτες» τους φωνάζουν όλοι, ό,τι κι αν έχουν ψηφίσει. Και ευνοήτως, αφού κουκουλώνουν προκλητικά το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο, στρογγυλοκαθισμένοι ανερυθρίαστα πάνω στα, ακλόνητα με όποια κρίση, προνόμιά τους. Αλλά «προδότες» ουδείς αριστερός και μόνον οργισμένοι πρώην Πασόκοι θα έκραζαν έναν Πεταλωτή λ.χ. ή έναν Καρχιμάκη...

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης απέρριψαν, ευλόγως, τη σύσταση διακομματικής επιτροπής με τέτοιο ρόλο. Όφειλαν, ωστόσο, να επωφεληθούν για να αξιώσουν να ερευνηθεί από διακομματική επιτροπή η εκτροπή από τη συνταγματική νομιμότητα, που ήδη συντελείται και τη βιώσαμε εφιαλτικά στην Αθήνα στο καυτό διήμερο 28 και 29 Ιουνίου:

* Με επικυρίαρχη την τρόικα, μέσα στη Βουλή περιδεείς βουλευτές, σαν σε διατεταγμένη υπηρεσία, ψήφιζαν το Μεσοπρόθεσμο για νέα λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος και ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου.

* Έξω από τη Βουλή «το κέντρο της πόλης (λέει η καταγγελία 86 καλλιτεχνών) έγινε θάλαμος αερίων» και «εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες ψεκάστηκαν, δηλητηριάστηκαν, κυνηγήθηκαν, χτυπήθηκαν» σε ένα όργιο κρατικής τρομοκρατίας, με απειλητική επανεμφάνιση και του παρακράτους.

Βάσει σχεδίου, βεβαίως. Όχι για να καταληφθεί τάχα το Κοινοβούλιο από το «αντάρτικο πόλης» (!), κατά τις γελοιότητες του Χρ. Παπουτσή, που τροφοδοτούν μόνο τους Πρετεντέρηδες. Κατά το σκοτεινό επιτελικό σχέδιο του Χρ. Παπουτσή, μπάτσοι και παρακρατικοί με κουκούλες παρέσυραν τους «μπαχαλάκηδες» στο έναυσμα για το τρομοκρατικό όργιο. Μπάτσοι με ή χωρίς κουκούλες και παρακρατικοί ξήλωναν τα μάρμαρα στο Σύνταγμα με βαριοπούλες και λοστάρια.

Πρώτος στόχος του σχεδίου, η «Κάτω Βουλή» της άμεσης δημοκρατίας καθ' ότι «το κίνημα των πλατειών τρομάζει τους κρατούντες» (όπως ορθά λένε οι 66 πανεπιστημιακοί του ΕΜΠ). Γενικότερος στόχος, η μαζική τρομοκράτηση των πολιτών -με τον Χρ. Παπουτσή να χρησιμοποιεί σαν τυφλοσούρτη το βιβλίο της Ναόμι Κλάιν για να εφαρμόσει κατά γράμμα το «Δόγμα του Σοκ».

Ένας μόνον περιήλθε τα κανάλια για να ζητήσει συγγνώμην από τους πολίτες για την κτηνώδη αστυνομική βία. Κι αυτός αστυνομικός: ο Χρ. Φωτόπουλος, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων. Τρεις φορές επανέλαβε: «Ντροπή! Ντροπή! Ντροπή!». Ποιος την έχασε για να τη βρει κάθε τυχάρπαστος Παπουτσής

[ΠΗΓΗ: Γιώργος Βότσης, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 11-07-2011]

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011

Ο υπερθετικός βαθμός της χυδαιότητας των Γερμανών

Πλεονεκτήματα αποπροσανατολισμού

Μιας και τα επεισόδια είναι απαραίτητα και μάλιστα αποτελούν το κύριο μέρος ενός ιστορικού αφηγήματος, έχουμε συμπεριλάβει την εκτέλεση εκατό πολιτών που απαγχονίζονται στην κεντρική πλατεία, δυο μοναχών που καίγονται ζωντανοί, την εμφάνιση ενός κομήτη, περιγραφές που αξίζουν όσο εκατό κονταρομαχίες και έχουν το πλεονέκτημα να απομακρύνουν το νου του αναγνώστη από το κεντρικό γεγονός.

Κεντρικό γεγονός οι Γερμανοί, το κατώτερο είδος ανθρώπων, όπως τους αποκαλύπτει ο άγνωστος (και από τον εαυτό του) αφηγητής, αδιάκριτα παρακολουθώντας τα ίχνη που αφήνει η πένα του πάνω στα χαρτιά (επίκαιρο απόσπασμα από το τελευταία μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο «ΤΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΡΑΓΑΣ», Εκδόσεις Ψυχογιός, σελ. 18-19)


Τους Γερμανούς τους γνώρισα και δούλεψα γι’ αυτούς: το κατώτερο είδος ανθρώπων που μπορεί να διανοηθεί κανείς. Ο Γερμανός παράγει κατά μέσο όρο τον διπλάσιο όγκο περιττωμάτων από έναν Γάλλο. Υπερβολική δραστηριότητα των εντέρων και ελλιπής του εγκεφάλου, πράγμα που αποδεικνύει την κατωτερότητα της φυσιολογίας τους. Την εποχή των βαρβαρικών εισβολών, οι γερμανικές ορδές διάνθιζαν τη διαδρομή τους με παράλογες ποσότητες σωματικών εκκριμάτων. Εξάλλου, ακόμα και κατά τους προηγούμενους αιώνες, ο Γάλλος ταξιδιώτης καταλάβαινε αμέσως αν είχε διασχίσει τα σύνορα της Αλσατίας, χάρη στο αφύσικο μέγεθος των περιττωμάτων που έβλεπε κατά μήκος των δρόμων. Και όχι μόνο: χαρακτηριστικό του Γερμανού είναι η βρομίδρωση, η άσκημη δηλαδή μυρωδιά του ιδρώτα, και έχει αποδειχθεί ότι τα ούρα ενός Γερμανού περιέχουν 20% άζωτο, ενώ των άλλων φυλών μόλις 15%.

       Ο Γερμανός ζει σε μια κατάσταση διαρκούς εντερικής αμηχανίας, που οφείλεται στην υπερβολική μπίρα και στα χοιρινά λουκάνικα που καταβροχθίζει. Τους είδα ένα βράδυ, στη διάρκεια του μοναδικού ταξιδιού μου στο Μόναχο, σ’ εκείνους τους ιερόσυλους ναούς τους, γεμάτους καπνούς, όπως τα εγγλέζικα λιμάνια, να ζέχνουν λίπος και λαρδί. Κάθονταν ακόμα και δυο-δυο, εκείνος κι εκείνη, με τα χέρια σφιγμένα γύρω από κάτι μπουκάλια μπίρας που θα ξεδιψούσαν ακόμα και μια αγέλη παχύδερμων, μύτη με μύτη, σ’ ένα κτηνώδη ερωτικό διάλογο, σαν δυο σκυλιά που μυρίζονται, με τα θορυβώδη και άχαρα γέλια τους, την ασαφή λαρυγγική ευθυμία τους, γυαλίζοντας από το μόνιμο λίπος που καλύπτει τα πρόσωπα και τα σώματά τους, σαν το λάδι στην επιδερμίδα των αρχαίων αθλητών του ιπποδρόμου.

Γεμίζουν το στόμα τους με το GEIST τους, που πάει να πει πνεύμα, αλλά είναι το πνεύμα του ζύθου τους. Τους αποβλακώνει από νέους και γιατί εξηγεί πέρα από το Ρήνο, δεν δημιουργήθηκε ποτέ κάτι ενδιαφέρον στην τέχνη, εκτός από ορισμένους πίνακες με αποτρόπαια μούτρα και από ποιήματα θανατηφόρας ανίας. Κι ας μην μιλήσουμε για τη μουσική τους: δεν λέω για εκείνον τον ατζαμή και πένθιμο Βάγκνερ που τώρα ξετρελαίνει ακόμα και τους Γάλλους, μα από το λίγο που έχω ακούσει, και σοι συνθέσεις εκείνου του Μπαχ τους στερούνται εντελώς αρμονίας, είναι ψυχρές σαν μια χειμωνιάτικη νύχτα, ενώ οι συμφωνίες εκείνου του Μπετόβεν είναι ένα όργιο βαρβαρότητας.

Η κατάχρηση της μπίρας τους κάνει ανίκανους να σχηματίσουν την παραμικρή ιδέα για τη χυδαιότητά τους, αλλά ο υπερθετικός βαθμός της χυδαιότητας αυτής είναι ότι δεν ντρέπονται που είναι Γερμανοί. Πήραν στα σοβαρά έναν λαίμαργο και λάγνο μοναχό όπως το Λούθηρο (μπορεί να παντρευτεί μια μοναχή;), μόνο και μόνο επειδή κατέστρεψε τη βίβλο, μεταφράζοντάς τη στη γλώσσα τους. Ποιος είναι αυτός που είπε ότι έχουν κάνει κατάχρηση των δυο μεγάλων ευρωπαϊκών ναρκωτικών, του αλκοόλ και του Χριστιανισμού;

Θεωρούν τους εαυτούς τους βαθείς, επειδή η γλώσσα τους είναι αόριστη, δεν έχει τη σαφήνεια της γαλλικής και ποτέ δεν λέει ακριβώς αυτό που θα έπρεπε, έτσι που κανένας Γερμανός δεν ξέρει τι ακριβώς θέλει να πει, -και μπερδεύει αυτή την ασάφεια με το βάθος. Με τους Γερμανούς είναι όπως με τις γυναίκες, δεν φτάνεις ποτέ στο βάθος. Δυστυχώς, αυτή την κάθε άλλο παρά εκφραστική γλώσσα, με τα ρήματα που, καθώς διαβάζεις, πρέπει να ψάχνεις εναγωνίως με το βλέμμα, διότι δεν βρίσκονται ποτέ εκεί που θα έπρεπε, ο παππούς με ανάγκασε να μάθω από μικρός –δεν είναι ν’ απορεί κανείς , τέτοιος φιλοαυστριακός που ήταν. Και έτσι, αυτή τη γλώσσα, όσο και τον Ιησουίτη που ερχόταν να μου τη διδάξει, χτυπώντας με τη βέργα τα δάχτυλά μου.
   
[μικρό απόσπασμα από το τελευταίο μυθιστόρημα του ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ «Το Κοιμητήριο της Πράγας», που μας μεταφέρει στον αθέατο 19ο αιώνα των πλαστογράφων, των κατασκόπων, των συνωμοσιών και των μασόνων. Αυτό που κυρίως συμβαίνει στο νέο μυθιστόρημα του πολυσχιδούς Ουμπέρτο Έκο είναι η γοητεία του πολύπλοκου και φανταστικού κόσμου που περιγράφει, κοιτώντας πάντα λοξά σε συμπεριφορές αναγνωρίσιμες, σε μύθους που ταλανίζουν τις αντιλήψεις μας και που στοιχειώνουν τις επιλογές μας. Κι όλα αυτά με αδυσώπητο χιούμορ]

Σάββατο, 9 Ιουλίου 2011

Πού πας αφέντη μέρμηγκα και είσαι… αγανακτισμένος!

Κάποτε θα ξυπνήσουμε από το λήθαργο.
 
Ποτέ άλλοτε δεν αισθανόμασταν τόσο ανήμποροι έναντι της εξουσίας και όσων παίρνουν τις αποφάσεις που καθορίζουν την τύχη μας, όσο στις μέρες μας.

Καθημερινά σχεδόν, αρνητικές ειδήσεις μάς βομβαρδίζουν μέσω των περισσότερων από τα ΜΜΕ, κάνοντας τους πιο πολλούς από εμάς να αισθανόμαστε ανήμποροι να αντιδράσουμε, αφού πάντα την κάθε νέα απόφαση συνοδεύει η ανάγκη που υποτίθεται ότι επιτάσσει η συμφωνία μας με το ΔΝΤ.

Αν, θεωρητικά πάντα, σκεφθεί κανείς ότι από το 1950 και μετά κάθε μέρα λέγαμε ότι η κατάσταση βελτιώνεται προς το καλύτερο, σήμερα η κατάσταση καθημερινά χειροτερεύει και ουσιαστικά η μόνη μας ελπίδα είναι ότι απλώς ζούμε έναν εφιάλτη όνειρο και ξυπνώντας, όλα θα είναι όπως πριν.

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι κάποτε θα ξυπνήσουμε από τον λήθαργο στον οποίο έχουμε πέσει ως λαός, μη μπορώντας να αντιδράσουμε ούτε μέσα από τις νόμιμες διαδικασίες που μας προσφέρει το Σύνταγμά μας, αλλά και η σημερινή κατάσταση, πάντα θεωρητικά, δεν μπορεί να συνεχισθεί για πάντα.

Ο καθένας έχει τις απόψεις του για το ποιος μας οδήγησε σ' αυτή την κατάσταση, αλλά σίγουρα ελάχιστοι θα πιστεύουν ότι υπεύθυνοι είναι οι απλοί εργαζόμενοι, που σαν μυρμήγκια εδώ και χρόνια κουβαλάνε αγόγγυστα τα περισσότερα βάρη, οικονομικά ή υλικά, ενώ και το μεγαλύτερο μέρος των συνταξιούχων δεν ανήκει στην πλευρά των προνομιούχων που κατάφεραν να βγουν στη σύνταξη ακόμα και σε ηλικία 35-40 ετών. Αυτοί που πήραν τελικά σύνταξη, αν επέζησαν από τις δύσκολες συνθήκες εργασίας στα 65 τους χρόνια, σπάνια ξεπερνούν σε μηνιαίες αποδοχές τριψήφιο αριθμό σε χρήματα.

Τα μυρμήγκια λοιπόν θα είναι το σημερινό μας θέμα, μυρμήγκια που πάντα σχεδόν αποτελούν την εύκολη λεία των ισχυρών, εξ ου και φράσεις όπως: Θα σε λιώσω σαν μυρμήγκι.

Ελληνικά μυρμήγκια που, όχι λόγω κλίματος, έχουν την ατυχία να ζούνε σε μια χώρα στην οποία τα τζιτζίκια διαβιούν συνήθως εις βάρος τους ανατρέποντας τον μύθο του Αισώπου.

Η διαφορά στην πραγματική ζωή είναι ότι έχουν γραφτεί περισσότερα τραγούδια για τα μυρμήγκια, σε σχέση με τα τζιτζίκια, τα οποία τραγουδούν μόνα τους και δεν έχουν ανάγκη από τις ανθρώπινες φωνές, αφού είναι ικανοί τραγουδιστές.

Η Μαρίζα Κωχ ήταν αυτή που ξανάφερε στην επικαιρότητα στη δεκαετία του '70 το παραδοσιακό τραγούδι Πού πας, αφέντη μέρμηγκα:

Πού πας αφέ-, πού πας αφέντη μέρμηγκα και είσ' αρματωμένος, και είσ' αρματωμένος

Λέλεμ του, λέλεμ του, λέλεμ του και βόι βόι βόι, λέλεμ του, λέλεμ του, λέλεμ του και ταμ τουμ του.

Εχω 'να αμπέ-, έχω 'να αμπέλι στο γιαλό και πάω να το τρυγήσω, και πάω να το τρυγήσω.

Λέλεμ του, λέλεμ του...

Ο Μέρμηγκας του Μάνου Λοΐζου είναι εξίσου αγαπητός:

Ενας μέρμηγκας κουφός με πήρε απ' το χέρι. Είμαι λέει ο πιο σοφός σ' ολόκληρο τ' ασκέρι.

Και τα μικρά του τα μερμηγκάκια χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό

εν-δυο προσκυνάμε, εν-δυο πολεμάμε, εν-δυο δεν πεινάμε.

Ξέρω ανθρώπους που σταθερά, όποτε τους το επέτρεπε ο χρόνος τους, τάιζαν τα μυρμήγκια ρίχνοντας ψίχουλα γύρω από τις μυρμηγκοφωλιές τους. Αντιθέτως, όλο και περισσότερο λιγοστεύουν οι άνθρωποι που θέλουν να βοηθούν ανήμπορους οικονομικά συνανθρώπους μας και προτιμούν, εκμεταλλευόμενοι τη δομή της παγκόσμιας οικονομίας, να αυξάνουν όλο και περισσότερο τα πλούτη τους, παρ' ότι το 10% της περιουσίας τους, όπως γράφουν οι ειδικοί, θα ήταν αρκετό να διαγράψει το χρέος της χώρας τους, και αυτό λογικά θα ισχύει για όλο τον λεγόμενο δυτικό κόσμο και κατά συνέπεια και για τη δικιά μας χώρα, που παλαιότερα έβριθε από ευεργέτες που δώριζαν στο κράτος αμύθητα περιουσιακά τους στοιχεία.

Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, που είχε φτιάξει τους Τερμίτες, βλέπει επαναστατική διάθεση στη συμπεριφορά του τζίτζικα στο τραγούδι Ο Τζίτζικας, που έγραψαν οι Γιάννης Ζαχαρόπουλος και Γιάννης Μυλωνάς:

Μου είναι λίγο δύσκολο να λέω ναι συνέχεια

και πού και πού να στέκομαι σε στάση προσοχής.

Να γίνομαι ρεντίκολο ζητώντας τους ρουσφέτια

ούτε που να το σκέφτομαι, είναι θέμα αρχής.

Μέσα στον κόσμο αρνήθηκα τα πράγματα τ' ανήθικα κι απ' τη ζωή του μέρμηγκα

προτίμησα τον τζίτζικα.

Τη σημερινή κατάσταση είχε συνειδητοποιήσει από το 1984 ο Μάνος Ελευθερίου στο τραγούδι του Χρήστου Νικολόπουλου Η Διαθήκη, με τη Χαρούλα Αλεξίου:

Στη διαθήκη σας εγώ δεν έχω θέση σαν το μυρμήγκι με είχατε όλοι από καιρό

και εγώ που έχω με το τίποτα πονέσει και μ' ένα ψίχουλο συνήθισα να ζω.

Στήριγμα στη σημερινή σχέση μας με το μυρμήγκι δίνει το ομώνυμο τραγούδι του Ηρακλή Τριανταφυλλίδη: Δεν είναι η ζωή μόνο δουλειά

κι ούτε ανήκει σ' αυτούς που 'χουν λεφτά απ' αύριο μην είσαι δούλος άλλων

των αρχιλογιστών και των μεγάλων.

Δουλεύεις σαν μυρμήγκι και σου 'χουν βγάλει το ξύγκι

δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς και τίποτ' άλλο γιατί σου κάνουν πλύση εγκεφάλου.

Το Αεροπλάνο ήταν μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Κώστα Χατζή, στην οποία εκφράζει, πάντα με επιλεγμένους στίχους (Σώτια Τσώτου), τις απόψεις του για τα πράγματα:

Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η γη με ζωγραφιά

και συ την πήρες σοβαρά, και συ την πήρες σοβαρά

Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα. Μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι.

Το μεγαλύτερο ανάκτορο μοιάζει μ' ένα μικρούλι τόπι.

Κι όλοι αυτοί που σε πικράνανε, από ψηλά αν τους κοιτάξεις,

θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι, που στη στιγμή θα τους ξεχάσεις.

Ο Προορισμός του Φοίβου Δεληβοριά μάς προβληματίζει για τη μη συμμετοχή μας σ' αυτά που συμβαίνουν σε καθημερινή βάση γύρω μας:

Το σίγουρο είναι ότι ξεκίνησα πάλι αργά και πάω με τα πόδια συνέχεια χαζεύω, κοιτάζω

Μυρμήγκια που σκάβουν στου κόσμου το ρήμαγμα

Μου λένε να σκάψω λιγάκι κι εγώ, μα διστάζω.

Κι αν είμαι σε κάτι στ' αλήθεια καλός, φοβάμαι πως είναι το αμήχανο βήμα.

Μα εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως που δείχνει πως είσαι ο προορισμός.

Μυρμήγκια και τζιτζίκια έχουν τη θέση τους στο Σώμα καλοκαιριού του Οδυσσέα Ελύτη, που μελοποίησε στο άλμπουμ Ήλιος ο πρώτος, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, με ερμηνευτή τον Σταύρο Πασπαράκη (1969):

Πάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχή

(πάνω από τα μυρμήγκια και τις σαύρες)

Τώρα ο ουρανός καίει απέραντος,

(τα φρούτα βάφουνε το στόμα τους),

της γης οι πόροι ανοίγουνται σιγά σιγά

(και πλάι απ' το νερό που στάζει συλλαβίζοντας)

ένα πελώριο φυτό κοιτάει κατάματα τον ήλιο

Ποιος είναι αυτός που κείτεται στις πάνω αμμουδιές

(ανάσκελα φουμέρνοντας ασημοκαπνισμένα ελιόφυλλα)

Τα τζιτζίκια ζεσταίνονται στ' αυτιά του

Τα μυρμήγκια δουλεύουνε στο στήθος του

Σαύρες γλιστρούν στη χλόη της μασχάλης

κι από τα φύκια των ποδιών του αλαφροπερνά ένα κύμα

σταλμένο απ' τη μικρή σειρήνα που τραγούδησε.

Στον ουρανό φτάνουν ακόμη και οι προσευχές του μυρμηγκιού, λέει μια γιαπωνέζικη παροιμία. Ας ελπίσουμε ότι οι ισχυροί του πλανήτη μας θα πάψουν να βλέπουν σαν μυρμήγκια τον ανθρώπινο πληθυσμό του, αλλά και τα υπόλοιπα πλάσματα που κατοικούν σ' αυτόν, οδηγώντας τα με την τακτική τους στον αφανισμό.

[ΠΗΓΗ: Κώστας Ζουγρής, ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ 9/7/2011]

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2011

Η ΑΓΟΡΑΠΩΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΤΗΣ ΜΗΛΟΥ (και οι σημερινές προεκτάσεις της)

ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ: Η Αφροδίτης της Μήλου πουλήθηκε υπό συνθήκες κατοχής.  Σήμερα, οι «πρόκριτοι της χώρας» αξιοποιούν τη δημόσια γη, για να ξεπληρώσουν τις φούσκες μιας κούφιας ανάπτυξης
 
Το άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου ανακαλύφθηκε σε αγροτική περιοχή της Μήλου από τον Θεόδωρο ή Γεώργιο Κεντρωτά στις 8 Απριλίου του 1820. Το άγαλμα κατέληξε ένα χρόνο αργότερα στο Μουσείο του Λούβρου.

Η Αφροδίτη της Μήλου πουλήθηκε υπό συνθήκες κατοχής. Σε ποιον ανήκε όμως; Στον ιδιώτη που έτυχε να τη βρει, στους προκρίτους, στην εξουσία κατοχής; Ιδιοκτήτης δεν υπάρχει. Νόμιμος διαχειριστής και φύλακας της πολιτισμικής του κληρονομιάς είναι ο Ελληνισμός.

Σήμερα οι πρόκριτοι της χώρας προκρίνουν «αξιοποίηση» δημόσιας γης. Δεν είναι ιδιοκτήτες της δημόσιας γης ούτε των φυσικών και πολιτισμικών πόρων της Ελλάδας όσοι τυχαίνει να βρίσκονται τη συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία στην εξουσία. Η δημόσια γη ανήκει στον Ελληνισμό διαχρονικά. Όπως και οι φυσικοί πόροι της χώρας, όπως η κάθε «Αφροδίτη».

Ξένοι δανειστές κατέλαβαν βάσει σχεδίου οικονομικά τη χώρα με ευθύνη της ανεύθυνης πολιτικής εξουσίας των τελευταίων δεκαετιών. Δανείζανε μια καταχρεωμένη χώρα, εν γνώσει τους, οδηγώντας την στην παγίδα του εκβιασμού χρεοκοπίας. Προσέτρεξαν φίλοι να προσφέρουν βοήθεια. Δάνεια με υψηλά επιτόκια. Με αιτιολογία τον «πανικό των αγορών» που «δανείζουν με ακόμη υψηλότερα επιτόκια». Ποιος ελέγχει όλους αυτούς που, πέρα από υψηλά επιτόκια, απαιτούν γη και φυσικούς πόρους, πολύτιμους πόρους επιβίωσης και ανάπτυξης της χώρας;

Όλα αυτά δεν θα γίνονταν χωρίς τη συμμετοχή των Νεοελλήνων ιδιωτών. Οι οποίοι διαδέχτηκαν τους Ελληνες πολίτες, που νοιάζονταν για τα «κοινά» πάνω από τα ίδια.

Ξεριζώσαμε το ήθος μας, την παιδεία μας, ξεχάσαμε τη σκληρή και τίμια παραγωγή των προγόνων μας στις πεζούλες νησιών και ορεινών όγκων, εγκαταλείψαμε την ύπαιθρο και ξαπλώσαμε νωχελικά στις καφετέριες των πόλεων. Οπού η πολιτική εξουσία μάς σερβίρει, κατασπαταλώντας τες, δανεικές διευκολύνσεις, στρεβλές επιδοτήσεις, νομιμοποιήσεις, περαιώσεις, βολέματα. Και την πληρώνουμε με ψήφους.

Οι πρόκριτοι της χώρας συναλλάσσονται σήμερα με τους δανειστές για την «αξιοποίηση» της δημόσιας γης, του πλέον πολύτιμου, εξαιρετικά πεπερασμένου παραγωγικού φυσικού πόρου, τη βάση πραγματικά βιώσιμης ανάπτυξης. Τη γη, χάριν της οποίας έγιναν πόλεμοι και θυσιάστηκαν γενιές Ελλήνων, θέλουν να πουλήσουν, για να... ξεπληρωθούν οι φούσκες της δήθεν «ανάπτυξης»: της άναρχης δόμησης και του υπερκαταναλωτισμού. Το παγωμένο εξάμβλωμα, που επιτήδεια είχε ονομαστεί «χωροταξικό του τουρισμού» για να κτιστούν παραθεριστικές κατοικίες, σύνθετα τουριστικά καταλύματα, γήπεδα γκολφ, resorts, σε όσο γίνεται μεγαλύτερες και ομορφότερες εκτάσεις, από όσες απέμειναν, σαλεύει επικίνδυνα και πάλι.

Αξιοποίηση δημόσιας γης μέσω πώλησης ή μακροχρόνιας ενοικίασης με στόχο έσοδα δεν συνιστά πολιτική ανάπτυξης. Είναι κατανάλωση, καταστροφή/απώλεια πολύτιμων εθνικών πόρων. Μόνο η προστασία και η σωστή εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών, της γεωργικής γης, των φυσικών και πολιτισμικών πόρων, του φυσικού τοπίου, του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας, ώστε να αποδίδουν αγαθά υψηλής προστιθέμενης αξίας σταθερά στο χρόνο, με επανεπένδυση των κερδών στον τόπο, μπορεί να αποτελέσει εργαλείο ανάπτυξης. Με την προϋπόθεση ότι δεν θα απαξιωθεί η εκμετάλλευσή τους εκ των έσω από λογής λογής συντεχνίες και ιδιώτες με στόχο το ίδιον όφελος σε βάρος των «κοινών».

Εδώ ταιριάζουν οι ρήσεις του Ρήγα Βελεστινλή «Κάθε δόσιμον έχει να γίνεται μόνον διά το δημόσιον όφελος και όχι διά αρπαγάς ενός και άλλου...»

«Ενα έθνος έχει το δίκαιον πάντοτε να μετασχηματίσει και να μεταλλάξει την νομοθεσίαν του αλλά μιας γενεάς πρόσωπα δεν ημπορούν να καθυποτάξουν εις τους νόμους των τα πρόσωπα όπου θέλουν γεννηθή κατόπιν τους».

Τους πολύτιμους φυσικούς πόρους της χώρας, τη δημόσια γη, όσες «Αφροδίτες» απέμειναν, ας τα προστατεύσουμε σαν πολύτιμη παρακαταθήκη!

* [ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΡΙΑΣΟΥΛΗΣ,  Καθηγητής στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 6-7-2011]

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΟΙ ΟΧΤΡΟΙ


Ένα συγκλονιστικό video


Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί


Μπορεί η αρχή να σας φαίνεται σκληρή ή άλλη μια επιδρομή των ματ, όμως αυτό το βίντεο είναι σκηνές ΕΛΠΙΔΑΣ! Δείτε το όλο. Ξαναδείτε το.



Να λοιπόν, που η Ελλάδα δεν είναι αυτό που ήξερες ως τώρα... Να που είναι πολλοί σαν εσένα, άνθρωποι, που πάνω από όλα που νοιάζονται, που αγωνίζονται για το καλύτερο αύριο όλων μας.

Δεν ξέρω πόσα μπράβο πρέπει να πω, Θέλω να τους αγκαλιάσω, Θέλω να αγωνιστώ δίπλα τους! Είμαι περήφανη για αυτούς για αυτούς τους ανθρώπους!