Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

(Σκόρπιοι αφορισμοί για την ΤΕΧΝΗ ΣΕ ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ)

Είναι παλιομοδίτικη και πληκτική η λογοτεχνία σήμερα που όλος ο κόσμος έχει τόσο παρασυρθεί στην περιπέτεια δικτύων κοινωνικής συναναστροφής;  

«Ο κόσμος είναι τόσο υπερφορτωμένος από πληροφορίες μέσω Διαδικτύου, δέχεται τέτοιον βομβαρδισμό από την τηλεόραση και έχει τόσο παρασυρθεί στην περιπέτεια των δικτύων κοινωνικής συναναστροφής, ώστε μπροστά σε αυτό το πολύχρωμο συνονθύλευμα εικόνων, απόψεων και γεγονότων, τα μυθιστορήματα του φαίνονται παλιομοδίτικα και πληκτικά. Η παρεμβατική δύναμη που είχαν, η επιρροή που ασκούσαν, το ενδιαφέρον όσων μάθαινες μέσα από αυτά, λες και έχουν εξανεμιστεί. Κανείς δεν τα περιμένει με την αγωνία που θυμάμαι στα νιάτα μου. Είναι σαν τα τριαντάφυλλα των οργανωμένων εμπορικών καλλιεργειών που είναι εντυπωσιακά στη θέα αλλά δεν έχουν άρωμα. Διότι δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Πώς μπορούμε λοιπόν να αντιμετωπίσουμε αυτήν την κατάσταση; Μα, δημιουργώντας τις δικές μας πραγματικότητες! Εκεί βρίσκεται η μελλοντική διέξοδος του μυθιστορήματος». [Άννι Πρου]

Οι άνθρωποι της τέχνης για τη σημασία της σε δύσκολους καιρούς

Ο πλέον αναγνωρίσιμος διεθνώς έλληνας σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς   μιλάει για την τέχνη ως αντίδοτο στη νεοελληνική μιζέρια

Κατά πόσον η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει θεραπευτικά;

«Νομίζω ότι η τέχνη είναι μία από τις λίγες λύσεις που υπάρχουν απέναντι σε αυτή την κατάσταση που η Ελλάδα ζει αυτόν τον καιρό και δυστυχώς θα ζήσει για κάποιον καιρό ακόμα. Σήμερα το πρωί διάβαζα στην εφημερίδα για το μεγάλο ''μπαμ'' του Χρηματιστηρίου. Ο κόσμος εστιάζει διαρκώς σε αυτά τα πράγματα, επομένως η τέχνη μπορεί να γίνει το αντίδοτο, ένα όχημα όπου οι άνθρωποι μπορούν να συναντηθούν, ένα μέσο που μπορεί να τους βγάλει από την καθημερινότητά τους. Η τέχνη δείχνει στον κόσμο ότι υπάρχει και κάτι άλλο. Υπάρχουν το τραγούδι, ο κινηματογράφος, το θέατρο, ο χορός, η ποίηση...».

Μπορεί σήμερα στην Ελλάδα να παραχθεί τέχνη;

«Μα στην Ελλάδα γεννήθηκε η τέχνη. Στην Ελλάδα έχουν αρχίσει όλα ή σχεδόν όλα: η αρχιτεκτονική, η μουσική, η γλυπτική, η ζωγραφική, η φιλοσοφία, που επίσης είναι μια τέχνη, η τέχνη της ζωής, η τέχνη που μας λέει πώς να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα της ζωής, η τέχνη που μας λέει πώς είναι οι άνθρωποι. Από πού ξεκίνησε πριν από 2.500-3.000 χρόνια το θέατρο; Από την Ελλάδα. Και τι ήταν το θέατρο; Ηταν μια γιορτή απέναντι στην καθημερινότητα και στις δυσκολίες της ζωής, οι οποίες πιθανώς εκείνη την εποχή ήταν πολύ πιο μεγάλες από ό,τι σήμερα. Ολα αυτά τα πράγματα λοιπόν ξεκίνησαν από την Ελλάδα και δυστυχώς σήμερα, ύστερα από τόσα χρόνια, δεν συνεχίζονται ή δεν υπάρχουν σε τέτοιον βαθμό. Νομίζω ότι πρέπει και μπορεί να ξαναβρεθεί ένας καινούργιος τρόπος για να γυρίσουμε ξανά στα βασικά της ζωής».

Στις εποχές που ζούμε ακόμη και οι τέχνες στηρίζονται στον οικονομικό παράγοντα. Πολύς κόσμος θεωρεί λοιπόν αδιανόητο να στηρίζουμε κάτι που αφορά περισσότερο το συναίσθημα και τη φαντασία.

«Εγώ νομίζω ότι τόσο η φαντασία όσο και το ταλέντο έχουν σοβαρό λόγο ύπαρξης γιατί με αυτά τα δύο μπορούν να εφευρεθούν καινούργιοι τρόποι αντιμετώπισης πρακτικών προβλημάτων, να βρεθούν δηλαδή λύσεις. Σήμερα ο κινηματογράφος είναι δύσκολος, χρειάζεται οικονομία. Αλλά νομίζω ότι, αν όλοι μαζί οι άνθρωποι αποφασίσουν να κάνουν μια ταινία, δεν θα στοιχίσει τόσα λεφτά. Φτάσαμε σε έναν κόσμο όπου όλοι μιλούν μόνο για οικονομία. Δεν κοιτάζουμε αλλού, δεν αναζητούμε άλλες λύσεις. Μας έχουν πείσει όλοι, αρχίζοντας από τις τράπεζες, ότι ο μόνος τρόπος για να ζούμε είναι μέσα από αυτούς. Όχι, δεν είναι. Δεν νομίζω πως, όταν ο Ευριπίδης και ο Σοφοκλής έγραφαν τα έργα τους, είχαν τις τράπεζες στο μυαλό τους. Όμως η τέχνη σήμερα δεν πρέπει να είναι απλώς μια αναπαραγωγή του ωραίου, αλλά μια διακοπή του. Η τέχνη πρέπει να είναι παρέμβαση, να έχει φρέσκο λόγο».