Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Διάλειμμα για διαφημίσεις που θα γελάσει ο κάθε πικραμένος

Ο κύριος Τσίριζα κι η μικρή του συνιστώσα Ρόζα στου Πικραμένου την αυλή

Απ' την πολλή νοτιά, απ' την υγρή υπόγεια ζωή τους, άρχισε πια να φαίνεται η οξείδωση. Στα πρόσωπά τους λεκέδες που διαστέλλονται απλώνεται η σκουριά. Βγαίνουνε ένας ένας στο μπαλκόνι της τηλοψίας και διαλαλούνε την πραμάτεια τους. Με τη φωνή σαν να την πνίγει το ψέμα, με το δάχτυλο σηκωμένο και το βλέμμα του σαλταρισμένου, φωνάζουν σε μια γλώσσα τόσο παλιά και τετριμμένη που καταντάει άγνωστη.

Πώς ν' αντιδράσεις;

Πήγα κι εγώ να ξαναπέσω στον βάλτο με τους αστεϊσμούς και τα χαμόγελα. Έτοιμος ήμουν να γράψω διάφορες εξυπνάδες του ύφους: «Ο κύριος Τσίριζα κι η μικρή του συνιστώσα Ρόζα» και άλλα ηχηρά τσιπραίικα, και μετά έλεγα να περάσω σ' όλα αυτά τα περί κυρίου Πικραμμένου, ξέρετε εσείς, «Εγέλασε κάθε πικραμένος» και όλα τα παρεμφερή.

Όμως η μνήμη παίζει τα δικά της τα παιχνίδια που δεν είναι ηλεκτρονικά, να 'χεις το τηλεκοντρόλ εσύ και να 'ναι η απόφαση στο χέρι σου.

Με το που πήγα να σκεφτώ κάτι να ταιριάζει κάπως με το πρωθυπουργικό «Πικραμμένος» σηκώθηκε από μόνη της όλη η «Αμοργός» όρθια απ' το κοιμητήρι που χρόνια την είχα ν' αναπαύεται (απ' τον καιρό που έδωσα δεκαοκτάχρονος εξετάσεις Κουν και Εθνικό με το ίδιο ποίημα) κι άρχισε το τραγούδι του Πικραμένου ολοζώντανο να σπαρταράει στη γλώσσα.

Αντιγράφω τον Γκάτσο και σωπαίνω.


Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ ἥλιος δὲν ἀνατέλλει
Μόνο σκουλήκια βγαίνουνε νὰ κοροϊδέψουν τ᾿ ἄστρα
Μόνο φυτρώνουν ἄλογα στὶς μυρμηγκοφωλιὲς
Καὶ νυχτερίδες τρῶν πουλιὰ καὶ κατουρᾶνε σπέρμα.
 
Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ δὲ βασιλεύει ἡ νύχτα
Μόνο ξερνᾶν οἱ φυλλωσιὲς ἕνα ποτάμι δάκρυα
Ὅταν περνάει ὁ διάβολος νὰ καβαλήσει τὰ σκυλιὰ
Καὶ τὰ κοράκια κολυμπᾶν σ᾿ ἕνα πηγάδι μ᾿ αἷμα.
 
Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ τὸ μάτι ἔχει στερέψει
Ἔχει παγώσει τὸ μυαλὸ κι ἔχει ἡ καρδιὰ πετρώσει
Κρέμονται σάρκες βατραχιῶν στὰ δόντια τῆς ἀράχνης
Σκούζουν ἀκρίδες νηστικὲς σὲ βρυκολάκων πόδια.
 
Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ βγαίνει χορτάρι μαῦρο
Μόνο ἕνα βράδυ τοῦ Μαγιοῦ πέρασε ἕνας ἀγέρας
Ἕνα περπάτημα ἐλαφρὺ σὰ σκίρτημα τοῦ κάμπου
Ἕνα φιλὶ τῆς θάλασσας τῆς ἀφροστολισμένης.
 
Κι ἂν θὰ διψάσεις γιὰ νερὸ θὰ στίψουμε ἕνα σύννεφο
Κι ἂν θὰ πεινάσεις γιὰ ψωμὶ θὰ σφάξουμε ἕνα ἀηδόνι
Μόνο καρτέρει μία στιγμὴ ν᾿ ἀνοίξει ὁ πικραπήγανος
N᾿ ἀστράψει ὁ μαῦρος οὐρανὸς νὰ λουλουδίσει ὁ φλόμος.
 
Μὰ εἶταν ἀγέρας κι ἔφυγε κορυδαλλὸς κι ἐχάθη
Εἶταν τοῦ Μάη τὸ πρόσωπο τοῦ φεγγαριοῦ ἡ ἀσπράδα
Ἕνα περπάτημα ἐλαφρὺ σὰ σκίρτημα τοῦ κάμπου
Ἕνα φιλὶ τῆς θάλασσας τῆς ἀφροστολισμένης
 
[ΠΗΓΗ: Σταμάτης Φασουλής, στα ΝΕΑ 30-05-2012]