Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

«Τι να φταίει, ποιος να φταίει; Γύφτοι θα ’ναι ή Εβραίοι ή ο κύριος κανείς»

   ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ κάποιου facebookόπληκτου προς ΚΟΤΕΣ  FACEBOOKΑΤΕΣ:
άραγε μπορούμε αυτό το υπνωτικό χάπι (μεταμοντέρνο όπιο;) που ακούει στο όνομα facebook να το κάνουμε ρόφημα βιταμινούχο, που θα μας (ξε)σηκώσει από τον καναπέ;

    

   Αγαπητοί συμπατριώτες, φίλες και φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι, που όλοι μαζί συμμετέχουμε στην παρεούλα του facebook.
 
Βλέπουμε όλοι να συμβαίνουν διάφορα γύρω μας, που ο κάθε ένας μας τα ερμηνεύει με το δικό του τρόπο, ανάλογα με τις πεποιθήσεις μας, τα πιστεύω μας, τις παραστάσεις μας, τα συμφέροντά μας.

Σε πάρα πολλά διαφωνούμε, άλλοι θεωρούν πηγή του κακού τους δημοσίους υπαλλήλους, άλλοι τους φοροκλέφτες ελεύθερους επαγγελματίες, άλλοι τους πολιτικούς, άλλοι τους γλύφτες γύρω από τους πολιτικούς.
          Όλοι έχουμε μια θεωρία και μια λύση, και όλοι βέβαια για το καλό της πατρίδας.
          Παρ’ όλα αυτά όμως, καταφέραμε, μας κατάφεραν, να συμφωνούμε όλοι σε ένα πράγμα.

ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ
          Μετά αρχίζουμε πάλι τις διαφωνίες.

- Η επανάσταση να αρχίσει στις 08:00, όχι είναι πολύ νωρίς.
- Να χρησιμοποιήσουμε καλασνικωφ, όχι είναι κομουνιστικά.
- Να τους φάμε όλους, ναι αλλά από ποιόν να αρχίσεις? Θα έχουν καλή γεύση?

Αυτά και διάφορα άλλα χαρωπά.
 
Όλοι εμείς στο facebook ξυπνάμε και κοιμόμαστε κοιτώντας και μετρώντας τα like που μας έχουν κάνει, ποιοι τα έχουν κάνει, (παλιά μετά το σεξ κάναμε κάνα τσιγάρο, τώρα πιάνουμε το κινητό να δούμε τα like), αναλύουμε βαθυστόχαστα τα γεγονότα, εκτονωνόμαστε, ικανοποιούμε τη φιλαρέσκειά μας, και κάνουμε αυτό ακριβώς που δεν πρέπει, αυτό ακριβώς που θέλουν.

«εσείς στον καναπέ να παίζεται με το πουλί σας, συγνώμη πληκτρολόγιο, και εμείς να κάνουμε τη δουλεία μας»
(Μετά φυσικά) ρητορικά ερωτήματα κρίσεως:

Μπορούμε αυτό το «ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ» να το προσδιορίσουμε?
Μπορούμε να βρεθούμε ο ένας δίπλα στον άλλο?
Μπορούμε να σώσουμε λίγη από την αξιοπρέπειά μας?
Μπορούμε να σκεφτούμε ότι μπορεί και ο διπλανός να έχει δίκιο?
Μπορούμε να μην «ψαρώνουμε» με την κάθε παπαριά που μας σερβίρουν?
Μπορούμε να αφήσουμε για λίγο τις διαφορές μας, και να δούμε το μέλλον των παιδιών μας?
Μπορούμε τις διαχωριστικές γραμμές που βάζουν μεταξύ μας, να τις κάνουμε γραμμές επικοινωνίας?
Μπορούμε να παραδεχτούμε ότι είμαστε κότες? (η λύση του προβλήματος ξεκινάει πρώτα από την σωστή διάγνωση)
Μπορούμε να καταλάβουμε ότι και οι κότες όταν είναι πολλές μπορούν να γίνουν δύναμη ανατροπής?
Μπορούμε αυτό το υπνωτικό χάπι που ακούει στο όνομα facebook, να το κάνουμε ρόφημα βιταμινούχο, που θα μας σηκώσει από τον καναπέ?
 
Εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια, λέμε όλοι ότι ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος θα είναι οικονομικός και ηλεκτρονικός.
Αυτή τη στιγμή ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.
Εμείς θα συνεχίσουμε να βάζουμε σφαίρες στις γεμιστήρες τους?
Θα συνεχίσουμε να είμαστε η «εφαρμογή» που «τρέχει» καλά το πρόγραμμά τους?
Θα συνεχίσουμε να νομίζουμε ότι εμείς θα σωθούμε, και άσε τους άλλους?
Θα συνεχίσουμε να παίζουμε στο γήπεδό τους, το παιχνίδι τους?
 
Και επειδή είμαι απόλυτα σίγουρος ότι αυτές τις σκέψεις τις έχετε κάνει, αν όχι όλοι, σίγουρα οι περισσότεροι από εσάς, λέτε να ήρθε η ώρα να κάνουμε κάτι?

Να κακαρίσουμε βρε παιδί μου, μην είμαστε και κότες και μουγκαμένες!
 
ΠΡΟΤΕΙΝΩ
 
Την Δευτέρα 12/11/2012, στις 16:00 να πραγματοποιήσουμε δίωρη καθιστική διαμαρτυρία, σε όσες περισσότερες πόλεις μπορούμε.
Απόλυτα ειρηνικά, χωρίς πανό, χωρίς σημαίες, χωρίς κόμματα, χωρίς ντουντούκες, μόνο φορώντας μπλε και άσπρα  ρούχα.
Όχι στην πλατεία συντάγματος, όχι στην Αριστοτέλους, όχι εκεί που έχουν έτοιμους τους προβοκάτορες, τα ματ, τα δακρυγόνα, όχι στο γήπεδό τους.
Στη Θεσσαλονίκη να γίνει στο πλακόστρωτο της παραλιακής. Ούτε καν να κοπεί η κυκλοφορία. Στην Αθήνα στον πεζόδρομο της Αρεοπαγίτου. Και αντίστοιχα σε άλλες πόλεις.
Στόχος, την ώρα που θα συζητάνε στο eurogroup, εμείς  να προβάλουμε τα αξιοθέατα του τόπου μας και να είμαστε πολλοί.
Να δείξουμε, πρώτα στους εαυτούς μας, ότι είμαστε πολλοί, είμαστε μαζί, καθόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο,  συζητάμε με τον διπλανό μας, έχουμε κάτι που μας ενώνει, την θέληση για αξιοπρέπεια. Τις διαφορές μας ας τις αφήσουμε για δυο ώρες στην άκρη.
Έτσι απλά με το καφεδάκι μας στο ένα χέρι το κινητό στο άλλο, μην χάσουμε και επαφή! Και να αφιερώσουμε δυο ώρες για να κάτσουμε δίπλα στον γνωστό ή άγνωστο συμπολίτη μας.
Ήσυχα, ήρεμα, απλά, χωρίς φανφάρες, χωρίς μεγάλα λόγια, απλά να είμαστε πολλοί, πάρα πολλοί.
 
Από την κίνηση αυτή μπορούμε να βγάλουμε πολλά συμπεράσματα νομίζω.
-         αν έχουμε μια κυβέρνηση που θέλει να διαπραγματευτεί πραγματικά, θα προσπαθήσει να αξιοποιήσει την κίνηση αυτή σαν διαπραγματευτικό χαρτί απέναντι στους εταίρους. Για να καταλάβουμε και εμείς, γίνεται διαπραγμάτευση με την τρόικα για το καλό του Ελληνικού λαού? Ή γίνεται διαπραγμάτευση με τον Ελληνικό λαό για το καλό της τρόικα?
-         Το ίδιο ισχύει και για τα ΜΜΕ, θα στηρίξουν ή θα προβοκάρουν?
-         Πάνω από όλα όμως θα καταλάβουμε αν είμαστε κότες που μονό ως κρέας έχουν κάποια αξία, άρα πρέπει να σφαγιαστούν, ή είμαστε κότες που κάνουν αυγά και άρα αξίζει να ζήσουμε για να παράγουμε?

ΤΙ ΛΕΤΕ ΜΠΟΡΟΥΜΕ; 
Αλεξιάδης Παντελής