Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Ο τραγικός αχταρμάς παραπληροφόρησης για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα

Με τα «γυαλιά» μιας Σουηδέζας δημοσιογράφου (άρθρο που πρέπει να μελετήσετε)

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις 8 Αυγούστου 2011 στην σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter, ναυαρχίδας του σουηδικού τύπου, και περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα αντικειμενικά, κόντρα στην κυρίαρχη προπαγάνδα των ευρωπαϊκών ΜΜΕ (και των σουηδικών ΜΜΕ δυστυχώς μεταξύ αυτών). Η Ελλάδα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οικονομική κρίση. Η Κάισα Έκις Έκμαν επισκέφτηκε μια παρεξηγημένη χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο, όπου όλοι συμφωνούν μεταξύ τους. Πώς θα νιώθαμε αν όλα όσα μας ανήκαν πουλιόνταν για να ξεπληρώσουμε δάνεια από τα οποία δεν είδαμε ποτέ όφελος; Αν οι μισθοί μας μειώνονταν στο μισό και τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν σε ξένες τράπεζες; Και αν εμείς, ενώ προετοιμαζόμασταν να ζήσουμε στο όριο διαβίωσης, ως επιστέγασμα όλων αποκαλούμασταν τεμπέληδες και κακομαθημένοι; Αν κάποιος εξοικειωθεί με αυτή την κατάσταση, μπορεί να αποκτήσει μια ιδέα πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή.

Έχω μόλις επιστρέψει από την Ελλάδα. Σε μία χώρα που βρίσκεται σε κρίση επικρατεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Μια καχεξία και απελπισία, αναμεμιγμένη με την πολιτική αφύπνιση που ακολουθεί μεγάλα γεγονότα και προκαλεί ευφορία. Ξαφνικά, οι χαμηλοί μισθοί και η δυσκολία πληρωμής των λογαριασμών, από ατομικό πρόβλημα του καθενός, απέκτησαν κοινό πολιτικό περιεχόμενο. Ορισμένοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν. Άλλοι να ρίξουν την κυβέρνηση. Μια αναγκαία αντιασφυξιογόνα μάσκα κρέμεται σε πολλά σπίτια, ως ανάμνηση των διαδηλώσεων των 28 και 29 Ιούνη, οπότε το κοινοβούλιο υπερψήφισε το πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα. Δεν νομίζω ότι έχω βρεθεί παλιότερα σε χώρα όπου όλοι μα όλοι που συνάντησα να συμφωνούν. Είναι όλοι αγανακτισμένοι με το ευρώ, με τη Γερμανία, με την κυβέρνησή τους και με τους εαυτούς τους που την ψήφισαν. Ύστερα από μια βδομάδα στην Αθήνα, μπορώ να πω ότι αν ήμουν Ελληνίδα, θα ήμουν κι εγώ αγανακτισμένη.

Αυτά που μαθαίνουμε για την Ελλάδα από τις σουηδικές εφημερίδες είναι πάνω κάτω ότι οι Έλληνες δουλεύουν πολύ λίγο και αμείβονται πολύ καλά. Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας μας, Άντρες Μπόρι, έχει δηλώσει ότι «οι Έλληνες βγαίνουν στη σύνταξη στα 40». Στο άρθρο «Ερωτήσεις και Απαντήσεις για την Ελλάδα» της 17/6 στην Dagens Nyheter γραφόταν ότι οι μισθοί στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα». Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ έκανε έκκληση στους Έλληνες να δουλεύουν περισσότερο και να μην κάνουν τόσο πολύ καιρό διακοπές. Όλα αυτά καρυκευμένα με τη συνηθισμένη μπούρδα περί ενός τεράστιου και μη αποτελεσματικού κράτους. Τώρα θα αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση και θα τους δανείσει ακόμα περισσότερα χρήματα, αυτό θα μπορούσε να βάλει σε μια τάξη τα πράγματα, άρα γιατί διαμαρτύρονται;

Τι τραγικός αχταρμάς παραπληροφόρησης! Και τι τραγική έλλειψη αλληλεγγύης προς μία χώρα που οφείλουμε τώρα να υποστηρίξουμε! Οι Έλληνες εργάζονται τις περισσότερες ώρες στην Ευρώπη – 42 ώρες τη βδομάδα σύμφωνα με τη Eurostat, την στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι 803 ευρώ. Το πραγματικό όριο ηλικίας δεν είναι τα 40 χρόνια, όπως ισχυρίζεται ο Άντερς Μπόρι, αλλά τα 61,4.

Πρόκειται δηλαδή για έναν από τους πιο σκληρά εργαζόμενους και ταυτόχρονα πιο χαμηλά αμειβόμενους λαούς της Ευρώπης. Όμως έχουν μια χώρα που εξαρτάται από τον τουρισμό και όχι από κάποια αμιγώς δικιά της μεγάλη παραγωγή. Και μια χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο. Όπου ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το κράτος ενώ το κράτος δεν παρέχει στους πολίτες του ούτε τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Και το οποίο, ως επιστέγασμα όλων, βρίσκεται στη θηλιά του ευρώ.

Κάθε εθνικό νόμισμα μπορεί να παρομοιαστεί με ένα ρούχο. Κάθε χώρα φορούσε μέχρι πρότινος το ρούχο που της ταίριαζε. Μπορούσε να το στενέψει και να το φαρδύνει αν ήταν ανάγκη. Για παράδειγμα, μπορούσε να υποτιμήσει το νόμισμά της σε περίοδο κρίσης, ή να αυξομειώνει τα επιτόκια ανάλογα με τι ανάγκες της.

Όταν όμως εισήχθη το ευρώ, όλες οι χώρες έπρεπε ξαφνικά να φορέσουν τα ίδια ρούχα. Μόνο που τα μέτρα των ρούχων πάρθηκαν για να ταιριάζουν σε ορισμένες μόνο χώρες – όπως τη Γερμανία και τη Γαλλία. Για άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, το εν λόγω κουστούμι δεν ταίριαζε.

Η Ελλάδα κυβερνάται για δεκαετίες από δύο «δυναστείες» – τη συντηρητική Νέα Δημοκρατία και το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, με δύο οικογένειες στην κορυφή, μία στο κάθε κόμμα. Και οι δύο κυβερνήσεις έχουν πάρει μεγάλα δάνεια, αλλά λίγοι ξέρουν τι δρόμο πήραν τα χρήματα των δανείων. Πολλά από αυτά έχουν εξαφανιστεί στη διαφθορά και σε σκοτεινά συμβόλαια. Λέγεται ότι η κατασκευή ενός δρόμου στην Ελλάδα κοστίζει πολύ περισσότερο απ’ ότι στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς παρεμβάλλονται πάρα πολλοί μεσάζοντες. ΈΟ λαός δεν θέλει να πληρώνει φόρους μιας και δεν παίρνει τίποτα ως ανταπόδοση από το κράτος. Ενα μεγάλο μέρος των φορολογικών εσόδων πηγαίνει στη στήριξη μιας κρατικής γραφειοκρατίας που υπάρχει για να εξυπηρετεί μόνο τον εαυτό της. Ταυτόχρονα οι βασικές κοινωνικές υπηρεσίες αποτελούν πονεμένη ιστορία για τον κόσμο. Ένας ασθενής πρέπει να πληρώσει φακελάκι στο γιατρό για να τον φροντίσει, ενώ οι Έλληνες μαθητές χρειάζονται ιδιαίτερα μαθήματα για να ανταποκριθούν στις σχολικές εξετάσεις. Και μέσα σ’ όλα αυτά, ήρθε η οικονομική κρίση το 2008. Η Ελλάδα, η οικονομία της οποίας εξαρτάται από τον τουρισμό, επλήγη ακόμα πιο σκληρά.

Υπό άλλες συνθήκες, η κυβέρνηση θα μπορούσε να υποτιμήσει το εθνικό νόμισμα για βγει η χώρα από την κρίση. Όμως μετά την εισαγωγή του ευρώ, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Η Ελλάδα περιορίζεται από το κουστούμι της το οποίο δεν μπορεί να βγάλει. Κι έτσι το κουστούμι καταστρέφεται – μόνο που αυτό δεν επιτρέπεται να συμβεί, καθώς το ίδιο φοράνε και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι προτιμότερο λοιπόν να πετσοκοφτεί αυτός που το φοράει.

Αυτό ονομάζεται «εσωτερική υποτίμηση» και σημαίνει απλά ότι αντί να υποτιμηθεί η αξία του νομίσματος περικόπτεται το εισόδημα του λαού. Κατ’ απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οι Έλληνες κρατικοί γραφειοκράτες έβαλαν σε εφαρμογή ένα σχέδιο. Οι μισθοί θα συμπιεστούν και μεγάλα τμήματα γης θα ιδιωτικοποιηθούν. Παραλίες, αεροδρόμια, εθνικές οδοί και κατά το ήμισυ όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις θα ξεπουληθούν. Στην πλατεία Συντάγματος κυκλοφορεί μια φήμη ότι η Ακρόπολη θα εξαγοραστεί από μια γερμανική εταιρεία.

Έμενα στο σπίτι κάποιων νέων που ανήκουν στη «γενιά των 700 ευρώ». Σύντομα θα μεταμορφωθούν στη «γενιά των 500 ευρώ». Είναι στην ηλικία μου – 30 χρονών και πάνω – όχι τόσο νέοι τελικά, όπως νιώθουν πιο νέοι απ’ ότι είναι καθώς ακόμα αναρωτιούνται τι θα κάνουν στο μέλλον. Κανείς τους δεν έχει παιδιά. Το να κάνουν παιδιά είναι κάτι αδιανόητο γι’ αυτούς. Είναι μορφωμένοι, έχουν πολλά χρόνια πανεπιστημιακών σπουδών στο ενεργητικό τους, όμως δουλεύουν ευκαιριακά ως διακοσμητές γάμων. Ο ασφαλέστερος τρόπος να βρουν μια σταθερή δουλειά ήταν παλιότερα δια μέσου του κράτους, όμως αυτό πρόκειται τώρα να αλλάξει. Η κατάσταση αυτή δεν είναι εντελώς άγνωστη· το ίδιο ισχύει για τη γενιά μας σε όλη την Ευρώπη. Μόνο που στην Ελλάδα συμπιέζονται επιπλέον οι μισθοί μέχρι το κατώτερο όριο, με πρόσχημα την κρίση.

Στην πλατεία Συντάγματος διοργανώνεται κάθε απόγευμα συνέλευση. Όταν βρέθηκα εκεί στα μέσα του Ιούλη, ο αρχικός ενθουσιασμός είχε κάπως υποχωρήσει. Οι συμμετέχοντες δεν ήταν πια χιλιάδες, παρά εκατοντάδες. Ο καθένας μπορούσε να πάρει το λόγο και να μιλήσει ενώ τα θέματα ήταν διάφορα: από προτάσεις για γενική απεργία μέχρι εκκλήσεις να μην κλέβονται αντικείμενα από τους συγκεντρωμένους στην πλατεία. Ορισμένες ελληνικές λέξεις στριφογυρίζουν επίμονα στο μυαλό μου. Μία από αυτές είναι ο «Ισημερινός», που Σημαίνει Εκουαδόρ. Ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα, ήταν ένας μεγάλος ήρωας για την πλατεία. Τρεις στους τέσσερις Έλληνες επιθυμούν η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα του Εκουαδόρ και της Αργεντινής: να κηρύξει στάση πληρωμών του χρέους. Ένας στους τέσσερις θέλει να φύγει η χώρα από το ευρώ. Αυτό που πρέπει να καταλάβει κανείς είναι ότι οι Έλληνες δεν είναι εξοργισμένοι με ένα αναγκαίο κακό – παρά με ένα μη αναγκαίο κακό.

Το πακέτο στήριξης που δόθηκε στην Ελλάδα δεν επιλύει την κρίση, παρά αναγκάζει τη χώρα να βυθιστεί βαθύτερα σ’ αυτήν. Αντί να γίνουν επενδύσεις στην ύπαιθρο, να φτιαχτεί κάποια παραγωγή που να μην βασίζεται στον τουρισμό, να χτιστεί κράτος πρόνοιας και να γεμίσει ο λαός αισιοδοξία, περικόπτονται τα εισοδήματα του κόσμου. Το ΔΝΤ, διαβόητο για τις πολιτικές λεηλασίας του στον τρίτο κόσμο, τα μάζεψε και έφυγε από τη Λατινική Αμερική. Τώρα κατασπαράσσει τα άκρα της Ευρώπης. Θα το αφήσουμε αυτό να συμβεί;

(υπογραφή) Κάισα Έκις Έκμαν – αναρτήθηκε στο ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΝ http://filologos10.wordpress.com/

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Ας αγαπήσουμε τα μουσεία μας (επίκαιρη αρθρογραφία)

Θωρακίστε τα μουσεία τώρα. Μετά τη ληστεία στην Αρχαία Ολυμπία, αρχαιολόγοι και απλοί πολίτες ανησυχούν για την ασφάλεια εκθεμάτων παγκόσμιας ακτινοβολίας

Ξυπνήσαμε, έστω και με οδυνηρό τρόπο. Όλα τα μουσεία, οι διευθυντές, οι αρχαιολόγοι και οι φύλακες, οι υπάλληλοι του υπουργείου είναι στο πόδι μετά την πρόσφατη κλοπή στο παλαιό μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας και την προηγούμενη της Πινακοθήκης.

Όμως αρκεί αυτό; Η κινητοποίηση των εργαζομένων και των ιθυνόντων είναι ένα βασικό βήμα, αλλά δεν σημαίνει τίποτα αν δεν βοηθήσουν όλοι.

Στη Θεσσαλονίκη ο δήμος πήρε πρωτοβουλίες σε συνεργασία με τα πέντε μουσεία και τα παιδιά, ενώ στην υπόλοιπη Ελλάδα και την Αθήνα έχουν άλλες προτεραιότητες. Οι τοπικές κοινωνίες σε όλη την περιφέρεια, που εμφανίζεται ξεκρέμαστη όσον αφορά τα μουσεία της και λαβωμένη από τις καθημερινές λαθρανασκαφές, επιβάλλεται να βοηθήσουν ειδικά στον καιρό μας.

Πάνω απ’ όλα πρέπει να ευαισθητοποιηθεί ο κόσμος. Να μάθουμε να αγαπάμε την πολιτιστική μας κληρονομιά, να παροτρύνουμε τα παιδιά μας να παρακολουθούν εκπαιδευτικά προγράμματα, να βάλουμε τις επισκέψεις των μουσείων στη ζωή μας, στα Σαββατοκύριακά μας. Να επιτρέπουμε στους εαυτούς μας σύντομες επισκέψεις για να θαυμάσουμε το εύρημα του μήνα -πολλά μουσεία έχουν- ή να ανακαλύψουμε την ιστορία ενός μόνο ευρήματος σ’ αυτά.

Για να αγαπήσει ο Έλληνας τα μουσεία της χώρας του πρέπει να τα επισκέπτεται τακτικά. Με την ίδια διάθεση που όταν πηγαίνει στο Παρίσι ή το Λονδίνο θεωρεί υποχρέωσή του μια επίσκεψη στο Λούβρο και το Βρετανικό Μουσείο. Με τον ίδιο τρόπο πρέπει να ξαναδούμε τα μουσεία μας: Βυζαντινό, Εθνικό Αρχαιολογικό, Νομισματικό, το Επιγραφικό που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν την ύπαρξή του. Να φτιάξουμε προορισμούς, οι άνθρωποι της πόλης. Στην Ελευσίνα, τον Μαραθώνα, τον Ραμνούντα, το υπέροχο μουσείο της Βραυρώνας αλλά και πιο μακριά.

Ένα από τα εμπόδια στη συμμετοχή των επισκεπτών είναι η αμηχανία ότι δεν είναι ευπρόσδεκτοι. Ο «φόβος της εισόδου». Το αυστηρό περιβάλλον των παραδοσιακών μουσείων και η έλλειψη εξυπηρέτησης αποθαρρύνουν. Τα δημόσια μουσεία πρέπει να δώσουν μεγαλύτερη σημασία στον επισκέπτη για να διασφαλίσουν το κοινό τους. Να μας συστηθούν στο μετρό, στις στάσεις των λεωφορείων, σε μπάνερ και αφίσες.

Τότε και οι επισκέπτες δεν θα ’ναι παθητικοί δέκτες γνώσεων, αλλά θα συμμετέχουν. Σε μια κοινωνία που αγριεύει ακόμη και στα μουσεία της, πρέπει να ευαισθητοποιηθούμε όλοι. Η απώλεια των πολιτιστικών θησαυρών είναι δική μας απώλεια.



[ΠΗΓΗ: Γιώτα Συκκα, εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ]

Η κρίση τα μεγεθύνει όλα. Από τα θέματα επιβίωσης μέχρι αυτά της πολιτιστικής κληρονομιάς. Αυτό συμβαίνει και με την ξαφνική ανησυχία που νιώθει η κοινή γνώμη για τα μουσεία. Όχι γιατί δεν υπάρχει κυριολεκτικά μεγάλο πρόβλημα, αλλά επειδή, απ’ ό,τι δείχνει το αστυνομικό δελτίο, πλην συγκεκριμένων περιπτώσεων, τα ελληνικά μουσεία ποτέ δεν πέρασαν περίοδο που να ένιωθαν αρκετά… ασφαλή. Πόσο μάλλον τώρα, που η κρατική μηχανή είναι σβηστή. Ένας από τους συνομιλητές, μάλιστα, παρομοίασε τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα με αυτή εμπόλεμων κρατών όπου ανάμεσα στα «θύματα» ήταν μεγάλα μουσεία και ανεκτίμητοι θησαυροί. Θυμηθείτε τι έγινε στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Βαγδάτης, της Καμπούλ και τα πρόσφατα γεγονότα στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Καΐρου.

ΕΧΟΥΝ ΓΝΩΣΗ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ;

Μετά τις δύο πρόσφατες ληστείες στην Πινακοθήκη και την Ολυμπία, αν και είναι διαφορετικές περιπτώσεις, φάνηκαν για μια ακόμη φορά οι αδυναμίες μας. Αφορμή δεν είναι οι μειώσεις στα κονδύλια του υπουργείου Πολιτισμού (35% κάτω στα μνημονιακά χρόνια), αλλά ένα νομοσχέδιο που έκανε τις συμβάσεις των εποχικών δημόσιων υπαλλήλων 24μηνες και μετά εμπόδιζε την επαναπρόσληψή τους. Η λήξη των συμβάσεων και οι γενικότερες ανακατατάξεις στον δημόσιο τομέα δημιούργησαν ένα αλαλούμ, με αποτέλεσμα να μείνουν 2.500 θέσεις κενές (κυρίως φυλάκων) και πολλά μουσεία να κλείσουν για λίγο καιρό….

Ο Παναγιώτης Κουτής, πρόεδρος του Σωματείου Εκτάκτων Αρχαιολόγων, εντοπίζει κάποια προβλήματα στη λειτουργία των μουσείων. «Θα έλεγα πως υπάρχουν πολλά περισσότερα από αυτά της φύλαξης. Εξαρτάται, βέβαια, από το πώς βλέπει κάποιος το μουσείο. Αν το βλέπει απλώς ως έναν χώρο όπου πηγαίνουν οι τουρίστες για να κόψουν εισιτήρια, τότε εντάξει. Αλλά ένα μουσείο έχει κάποιες υποδομές, όπως η συντήρηση των αρχαιοτήτων, η ανάδειξη, η καταλογογράφηση και η μελέτη που θα γίνει, και οι οποίες έχουν εγκαταλειφθεί τελείως. Υπάρχουν μουσεία που τα εργαστήριά τους είναι κλειστά. Υπολειτουργούν, δεν έχουν το κατάλληλο εξειδικευμένο προσωπικό. Οι αρχαιότητες στοιβάζονται σε ακατάλληλες αποθήκες πολλές φορές και ουσιαστικά ξαναθάβονται. Ενώ βγαίνουν από τη γη στις ανασκαφές, μετά ουσιαστικά τις ξαναθάβουν μέσα στις αποθήκες. Πολλές φορές συμβαίνει να φθείρονται και να καταστρέφονται από την αδιαφορία».



ΛΗΣΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑ: ΚΑΚΙΑ ΜΟΔΑ Η ΘΡΑΣΥΤΑΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ;

Η δημοσιογράφος της «Καθημερινής» Μαργαρίτα Πουρνάρα θυμάται πως «πέρυσι είχα πληροφορίες από διευθυντή μεγάλου μουσείου ότι είχαν τρομερές ελλείψεις στη φύλαξη, σε βαθμό που ανάγκασαν τους συντηρητές να βγουν έξω μέρα μεσημέρι και να παριστάνουν τους φύλακες. Τότε αποφασίσαμε και εγώ και η εφημερίδα να μην το γράψουμε, γιατί μας είπε ο διευθυντής ότι θα τα βρούμε με το κράτος. Αυτό που σας λέω έγινε την περασμένη άνοιξη. Το θέμα, όμως, δεν λύθηκε». Ακολούθησαν τα περιστατικά σε Πινακοθήκη και Ολυμπία. Η προϊσταμένη της Γενικής Διεύθυνσης Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς του ΥΠΠΟ Μαρία Ανδρεάδη-Βλαζάκη υποστηρίζει πως πρώτη φορά «συναντάμε το φαινόμενο να γίνονται οι κλοπές την ώρα που το μουσείο είναι ανοιχτό. Όπως γίνονται ένοπλες ληστείες στις τράπεζες, μπαίνουν μέσα κουκουλοφόροι, ενώ ο φύλακας έχει απενεργοποιήσει τον συναγερμό. Είναι κάτι που δεν το είχαμε ως τώρα». Μόνο η κ. Κουτσούμπα θεωρεί πως υπήρχε σχέδιο για την Ολυμπία: «Δεν μπουκάρεις έτσι σ’ ένα μουσείο, χωρίς να υπάρξει παραγγελία. Τα συγκεκριμένα εκθέματα υπάρχουν σε πάρα πολλές φωτογραφίες και δεν μπορείς να υποστηρίξεις πως τα βρήκες από τη γιαγιά σου ή τον παππού σου και να τα πουλήσεις στην ελεύθερη αγορά».



ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΤΙ;

Υψηλό στέλεχος κορυφαίου μουσείου της χώρας, που δεν επιθυμούσε να αναφερθεί το όνομά του, υποστηρίζει πως «έχουμε μείνει πολύ πίσω. Θεωρούμε ότι είναι θέμα διορισμών φυλάκων. Η στρατηγική πρέπει να περιστρέφεται γύρω από τα καινούργια επιτεύγματα της τεχνολογίας. Έχουμε μείνει στο θέμα του διορισμού και δεν ασχολούμαστε με τίποτε άλλο. Από εκεί και πέρα αφήνουμε τα πράγματα στην τύχη τους. Παρηγορούμασταν μέχρι τώρα επειδή κλέβανε καταναλωτικά αγαθά και όχι μουσεία». ….. Η κ. Κουτσούμπα επιμένει πως πρέπει να σταματήσουν οι περικοπές στον Πολιτισμό: «Να σκύψουμε με σοβαρότητα πάνω στο θέμα του προσωπικού, που είναι πολύ σημαντικό, αλλά δεν είναι το μόνο. Προσέξτε! Ένοπλη ληστεία σε μουσείο, πρωί, δεν έχει ξαναγίνει. Ριφιφί, βράδυ, εντάξει. Αν ήταν δύο ή τρεις φύλακες, επειδή η συγκεκριμένη ενέργεια ήταν πολύ βίαιη, φοβάμαι πως θα είχαμε θύματα. Δεν είναι ότι θα βάλουμε τον φύλακα να πάει να σκοτωθεί. Θα μπορούσε, όμως, να υπάρχει ένα κουμπί ασφαλείας και να πιάνονταν στην έξοδο. Υπάρχουν σημεία στα συστήματα ασφαλείας που μπορούν να βελτιωθούν, αλλά πρέπει να γίνουν με σοβαρότητα».  [ΠΗΓΗ: αποσπάσματα από ρεπορτάζ στη Lifo.gr ]

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ: Εκπαίδευση για την Αειφόρο Ανάπτυξη

ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ: Εκπαίδευση για την Αειφόρο Ανάπτυξη


Α. ΚΕΙΜΕΝΟ: Εκπαίδευση για την Αειφόρο Ανάπτυξη
      Η έννοια της Βιωσιμότητας ή Αειφορίας έγινε ευρέως γνωστή στα μέσα της δεκαετίας του ’80 με το Brundtland Report (1987), οπότε διατυπώνεται για πρώτη φορά ο όρος «Αειφορία ή Βιωσιμότητα» ως ανταπόκριση στην ανάγκη για βελτίωση της ποιότητας ζωής, την οικολογική προστασία, την κοινωνική δικαιοσύνη και την οικονομική ισότητα. Αργότερα, στη Διεθνή Διάσκεψη της Θεσσαλονίκης, που έγινε με τη συνεργασία της UNESCO και της ελληνικής κυβέρνησης το 1997, συμφωνήθηκε μεταξύ των άλλων ότι «η έννοια της Αειφορίας περιλαμβάνει όχι μόνο το περιβάλλον, αλλά επίσης τα προβλήματα της φτώχειας του πληθυσμού, της υγείας, της εξασφάλισης τροφής, της δημοκρατίας, των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της ειρήνης».
      Το Δεκέμβριο του 2002 ανακοινώνεται από την UNESCO η έναρξη της Δεκαετίας 2005-2014, της Εκπαίδευσης για την Αειφόρο Ανάπτυξη. Το 2005 το ΥΠΕΠΘ ανακοίνωσε την εισαγωγή της Δεκαετίας στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.
      Βιώσιμη ή Αειφόρος Ανάπτυξη είναι πλέον μια έννοια σε συνεχή εξέλιξη και πολύ μελάνι έχει χυθεί για τον ορισμό της. Ο παραδοσιακός και πλέον συχνά χρησιμοποιούμενος ορισμός συναντάται στο κείμενο Brundtland «Το κοινό μας μέλλον» σ. 34 σύμφωνα με τον οποίο «Αειφόρος είναι η ανάπτυξη η οποία καλύπτει τις ανάγκες της παρούσας γενιάς χωρίς να εμποδίζει τη δυνατότητα των μελλοντικών γενεών να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες». Πράγματι, η Αειφόρος ανάπτυξη έχει άμεση σχέση με τη βελτίωση της ζωής του καθένα από μας συμπεριλαμβανομένων των επόμενων γενιών και το κύριο χαρακτηριστικό της  είναι η προτεραιότητα που δίνει στη «συμφιλίωση» της οικονομικής ανάπτυξης με την περιβαλλοντική προστασία. Τα ερωτηματικά όμως σχετικά με το τι μπορεί να περιλαμβάνει η Εκπαίδευση για την Αειφόρο Ανάπτυξη είναι πολλά: τι αλλαγές προϋποθέτει στη σχολική πράξη και πώς είναι δυνατόν η εφαρμογή της να γίνει με τον καλύτερο τρόπο, ώστε τα οφέλη αυτά να διαπεράσουν όλο το εκπαιδευτικό σύστημα.
      Η προβληματική για την Εκπαίδευση για την Αειφόρο Ανάπτυξη εστιάζεται κυρίως στο εγχείρημα ότι, ενώ ο όγκος της γνώσης έχει αυξηθεί και, ταυτόχρονα, έχει αισθητά βελτιωθεί η ευαισθητοποίηση των ανθρώπων απέναντι στα περιβαλλοντικά ζητήματα, εντούτοις τα βασικά προβλήματα της κοινωνίας μας, όπως η άνιση κατανομή των πόρων, η έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης και οικονομικής ισότητας, οι κίνδυνοι από την οικολογική καταστροφή, όχι μόνο δεν έχουν αντιμετωπιστεί αλλά έχουν επιδεινωθεί. Γι’ αυτό λοιπόν ο γενικός διευθυντής της UNESCO επισημαίνει ότι η εκπαίδευση δεν αποτελεί σκοπό από μόνη της, αλλά είναι από τα πιο ισχυρά εργαλεία που διαθέτουμε για να επιφέρουμε τις απαιτούμενες αλλαγές που απαιτεί η αειφορία. Στο νέο αυτό πλαίσιο της εκπαίδευσης πρέπει να προσφέρεται μια μάθηση διαφορετικού τύπου, που θα οδηγεί τους μαθητές στην ουσία των ζητημάτων ώστε να είναι δυνατή η συμμετοχή τους στην αντιμετώπιση των παραπάνω προβλημάτων με υπεύθυνο και έγκυρο τρόπο.
      Αυτή την εκπαίδευση η UNESCO τη χαρακτηρίζει ως εκπαίδευση μετασχηματιστικού τύπου, η οποία θα διαμορφωθεί από όλους τους συμμετέχοντες ώστε το νέο αυτό όραμα για την εκπαίδευση να πάρει μια πρακτική και εφαρμόσιμη μορφή. Η Αειφόρος Εκπαίδευση απαιτεί να δούμε τα πράγματα με ένα διαφορετικό τρόπο, σε ότι αφορά τα θέματα της τυπικής εκπαίδευσης αλλά και της ευρύτερης κοινωνίας. Στην πράξη αυτό σημαίνει να μην περιοριστούμε στην Περιβαλλοντική Εκπαίδευση όπως είναι σήμερα, αλλά να επεκτείνουμε τις πρακτικές της και τον τρόπο σκέψης μας. Να δημιουργήσουμε συνεργασίες ανάμεσα σε πρωτοβουλίες και προγράμματα, γιατί μόνο ενωμένοι είναι δυνατόν να οικοδομήσουμε ένα βιώσιμο κόσμο για μας και τις γενιές που θα έλθουν. Όλα αυτά είναι βέβαια άμεσα συνυφασμένα με την επιτακτική ανάγκη για επιμόρφωση των εκπαιδευτικών ώστε να αποκτήσουν τις γνώσεις, τις στάσεις και δεξιότητες που καλούνται να καλλιεργήσουν στους μαθητές τους.
Θέματα εξέτασης/ Ασκήσεις

1.    ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Να ενημερώσεις την τάξη σου για το περιεχόμενο του κειμένου με γραπτή περίληψη (110-120 λέξεις)                                                                      25 Μονάδες
2.    ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΙΔΕΑΣ ΣΕ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟ: «Η Αειφόρος Εκπαίδευση απαιτεί να δούμε τα πράγματα με ένα διαφορετικό τρόπο, σε ότι αφορά τα θέματα της τυπικής εκπαίδευσης αλλά και της ευρύτερης κοινωνίας». Ν’ αναπτύξετε την παραπάνω ιδέα σε μια παράγραφο 80-100 λέξεων.                                                                        15 Μονάδες
3.    αειφορία, ανταπόκριση, οικολογική, οικονομική: να βρείτε τα συνθετικά στοιχεία των παραπάνω λέξεων της 1ης παραγράφου, να γράψετε νέες σύνθετες λέξεις με το α’  συνθετικό των προηγούμενων λέξεων και να κάνετε μια δική σας πρόταση με καθεμιά από αυτές.                   10 Μονάδες

4.     Να βρείτε και να αξιολογήσετε το συλλογισμό που λανθάνει στην 4η παράγραφο του κειμένου «Η προβληματική για την ΕΑΑ εστιάζεται…. αλλαγές που απαιτεί η αειφορία».  

5.    Ποιος τρόπος πειθούς επικρατεί στο κείμενο;

6.     ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ (άσκηση για το σπίτι): Συμμετέχετε σε μια ημερίδα με θέμα το οικολογικό κίνημα ως ελπιδοφόρα προοπτική για το μέλλον. Στην ομιλία σας να αναπτύξετε τους λόγους που το οικολογικό κίνημα δεν έχει την απήχηση που απαιτεί η σύγχρονη πραγματικότητα και τι πρέπει να γίνει ώστε η απήχησή του να είναι ανάλογη των απαιτήσεων της εποχής μας. (400-500 λέξεων)

[κείμενο της Ελληνικής Εταιρείας Αειφόρου Ανάπτυξης διασκευασμένο ως ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ στο βιβλίο ΛΟΓΟΣ και ΕΚΦΡΑΣΗ Έκφραση έκθεση Γ΄ Λυκείου της Ειρήνης Μαστρομανώλη σελ.331 ]

Στοιχεία για τις απαντήσεις στα ερωτήματα:

1. Περίληψη
Η έννοια της αειφορίας στο κείμενο σχετίζεται με την ποιότητα ζωής που είναι άρρηκτα δεμένη με την προστασία του περιβάλλοντος. Η πραγμάτωσή της είναι αλληλένδετη με την εκπαίδευση γι’ αυτό από το 2005 έχει οριστεί από Unesco και Υπουργείο Παιδείας η Δεκαετία της Εκπαίδευσης για την Αειφόρο Ανάπτυξη. Η πρακτική εφαρμογή και το περιεχόμενό της είναι αντικείμενο πολλών συζητήσεων. Με κινητήριο μοχλό την εκπαίδευση θα επέλθουν οι αλλαγές που απαιτεί η αειφορία και θα αμβλυνθούν βασικά σύγχρονα προβλήματα. Τελικός στόχος του προγράμματος είναι η κατανόηση και η συμμετοχή των μαθητών στην επίλυση των προβλημάτων. Είναι η νέου τύπου εκπαίδευση, ένα όραμα που διευρύνει τις οπτικές και τη σκέψη μας. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει επιμόρφωση των καθηγητών, ώστε ν’ ανταποκρίνονται στις νέες απαιτήσεις.

2.    Στοιχεία για την ανάπτυξη ιδέας σε παράγραφο

Η εκπαίδευση για την αειφόρο ανάπτυξη είναι μια εκπαίδευση νέου τύπου, ένα όραμα που οι εκπαιδευτικοί καλούνται να εκπονήσουν. Βασίζεται στην καινοτομία και στη βιωματική προσέγγιση της γνώσης. Κεντρικός στόχος της όχι η ποσότητα των γνώσεων αλλά η δημιουργική αφομοίωση τους και η συνακόλουθη πνευματική καλλιέργεια. Η καλλιέργεια αυτή δίνει έμφαση στην ανάπτυξη οικολογικής συνείδησης, στην ευαισθητοποίηση των μαθητών σε θέματα κοινωνικά και σε θέματα οικονομίας, σε συνάρτηση με την καταπολέμηση της ιδεολογίας που εξισώνει τις έννοιες της ευημερίας με την οικονομική μεγέθυνση.
3.     Για το συλλογισμό της 4ης παραγράφου: ο κρυμμένος επαγωγικός συλλογισμός (από επιμέρους παρατηρήσεις συμπεραίνουμε) θα μπορούσε να πάρει την παρακάτω μορφή: 1η ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΗ: Ο όγκος της γνώσης έχει αυξηθεί και η ευαισθητοποίηση των ανθρώπων για περιβαλλοντικά ζητήματα έχει βελτιωθεί. Αλλά 2η ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΗ: τα βασικά προβλήματα της κοινωνίας μας έχουν επιδεινωθεί. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η εκπαίδευση είναι ένα από τα πιο ισχυρά εργαλεία που διαθέτουμε για ν’ αλλάξουμε αυτή την κατάσταση.   (επιτρεπτή γενίκευση εφόσον δεχτούμε ότι έχουν λογική βάση οι επιμέρους παρατηρήσεις)

4.     Για τον τρόπο πειθούς που επικρατεί στο κείμενο: κυριαρχεί η ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ με επιχειρήματα σαν το παραπάνω αλλά και πολλά τεκμήρια (στοιχεία για Διεθνής Διασκέψεις κτλ.)

αειφορία, ανταπόκριση, οικολογική, οικονομική

1.     αειφορία: αεί + φέρω à  αεικίνητος  

2.     ανταπόκριση: αντί + απόκριση à  αντίληψη

3.     οικολογική: οίκος + λέγω à  οικοδομή

4.     οικονομική: οίκος + νέμω à  οικοτεχνία

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: αειφορία (σύμφωνα με το λεξικό Μπαμπινιώτη) είναι μια βασική αρχή της δασοπονίας, που αποσκοπεί στην απόδοση του ίδιου ποσού δασικών προϊόντων ετησίως ή κατά περιόδους

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Ο βασιλιάς δεν ήταν απλώς γυμνός, τα ρούχα του ήταν ήδη από πριν κουρελιασμένα

Η μεταμόρφωση της Ελλάδας σε ένα πειθαρχημένο, τακτοποιημένο, πάμπτωχο, παράδεισο της Δύσης, μια «Φλόριντα της Ευρώπης»!

Η Ελλάδα του Αγγελόπουλου, του Χατζιδάκι, του Ρίτσου, του Σεφέρη, η Ελλάδα των μπουζουκιών, των αυθαιρέτων, της χρυσής καδένας, της αρπαχτής, της αραχτής, της μίζας. Η Ελλάδα όσων επιμένουν, σε πείσμα των καιρών, να αγαπούν και να στηρίζουν με την καρδιά και το μυαλό τους αυτόν τον τόπο. Για ποια Ελλάδα σήμερα θρηνούμε;

Ό,τι αγγίζω με πληγώνει. Η διεθνής απαξίωση συμπορεύεται με μια εγχώρια παραγωγή αυτο-απαξιωτικών λόγων. Στο στόχαστρο ο αντι-αισθητικός ελληναρισμός, η αγαπούλα, τα Καγέν, τα σκαφάτα σκάφη του νεοέλληνα, οι κλαρωτές τεράστιες βερμούδες, οι παραθαλάσσιες ομπρέλες, ενοικιαζόμενες με τον μήνα, όσο κοστίζει ένα δυάρι. Σύμβολα ενός χυδαίου τρόπου ζωής που έφτασε στο απόγειό του στη Μεταπολίτευση μέσα από την κουλτούρα ενός καταναλωτικού δήθεν εκδημoκρατισμού. Μια απωθητική εικόνα που προφανώς δεν απηχεί την αλήθεια του μέσου Έλληνα. Μπορεί ένα τμήμα της κοινωνίας να εξοικιώθηκε με την ιδέα ότι το «ξοδεύειν» και «επιδεικνύειν» ισοδυναμεί με το «υπάρχειν», η φοροδιαφυγή, ο ωχαδελφισμός και η μίζα με τη «μαγκιά». Ωστόσο η γενίκευσή της στο σύνολο του πληθυσμού είναι και άδικη και ανάλγητη και καταχρηστική.

Η αλήθεια είναι ότι το επινοητικό σύνθημα του Ανδρέα «η Ελλάδα του Μη Προνομιούχου» άμβλυνε τις κοινωνικές αντιθέσεις μεταφέροντας σε όλο το κοινωνικό σώμα την αίσθηση μιας, άνευ όρων και ορίων, δυνατότητας καταναλωτικής και οικονομικής κινητικότητας χωρίς καμία μεταβολή στο σύστημα παραγωγικών σχέσεων. Μια εσχάτη ιστορικά παρεξήγηση, της οποίας το τίμημα πληρώνουμε σήμερα. Η ψευδαίσθηση της απρόσκοπτης ευμάρειας έφτασε βίαια στο τέλος της. Η αφύπνιση είναι οδυνηρή και δεν έχει τίποτα το παρηγορητικό. Ο ατομικιστικός ευδαιμονισμός, σαν μια γυάλινη μπάλα χριστουγεννιάτικη, θρυμματίστηκε σε χίλια δυο μικροσκροσκοπικά γυαλάκια. Αίμα. Ο βασιλιάς δεν ήταν απλώς γυμνός, τα ρούχα του ήταν ήδη από πριν κουρελιασμένα.

Άλλο όμως η άρθρωση ενός κριτικού και αποστασιοποιημενου συναισθηματικά λόγου και άλλο οι εμπαθείς, μαζικού τύπου ενοχοποιήσεις, όπως αυτές που βρίθουν με περισσή αλαζονεία σήμερα. Σε τι διαφέρει ο εγχώριος καταγγελτικός λόγος από τον απαξιωτικό λόγο της τρόικας και των τροϊκανών; Η ρητορεία μιας αναγωγιστικής επιχειρηματολογίας υποκαθιστά την αναγκαία κριτική από την αυτο-υπονόμευση θυμίζοντας τον γνωστό στην ψυχολογία αμυντικό μηχανισμό της ταύτισης με τον επιτιθέμενο. Δεν λένε «έκανες λάθος», λένε «είσαι λάθος» σε έναν ολόκληρο λαό που τώρα πασχίζει να μην ενδώσει στην έσχατη καταστροφή. Μια στάλα όμως όραμα και εμπιστοσύνη να μπορούσαν να εμπνεύσουν οι ιθύνοντες και τα πράγματα θα ήταν αλλιώς. Η αναξιοπιστία σού ραγίζει την καρδιά. Το δηλητήριο που εμφανίζεται ως θεραπεία, ο κομπογιαννίτης που παριστάνει τον θεράποντα ιατρό, ο νεκροθάφτης που υπόσχεται ανάσταση του νεκρού σου.

Η εύκολη λύση «φταίνε πάντα και μόνον οι άλλοι» δεν έχει υπόσταση, το ίδιο όμως θα έλεγα και για την επίμονη και μαζική αυτο-υπονόμευση. Η χώρα μου έκανε λάθη. Η χώρα μου δεν είναι λάθος. Άλλο κάνω λάθος, άλλο είμαι λάθος.

Τάξη, πειθαρχία, αξιοκρατία. Το τρίπτυχο της νέας τάξης πραγμάτων. Πάνω όμως σε τι συντρίμμια και σε πόσες εκατόμβες θυμάτων οι άριστοι θα στήσουν τα αριστεία τους; Και μήπως η μεταμόρφωση της Ελλάδας σε ένα πειθαρχημένο, τακτοποιημένο, πάμπτωχο, παράδεισο της Δύσης, μια «Φλόριντα της Ευρώπης!» (sic), μοιάζει με εφιάλτη παρά με όνειρο;

Όταν ένας στους τρεις Έλληνες ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, όταν άνθρωποι αργοπεθαίνουν στους δρόμους και χιλιάδες εργαζόμενοι βγαίνουν ή επίκειται να βγουν στην απέξω, και μάλιστα με το στίγμα του απαξιωμένου, τότε η περί αρίστων φρασεολογία, η πρόσκληση στην τάξη και την πειθαρχία ενός ολοένα και πιο έντονα εξαθλιωμένου λαού, κινδυνεύει να ηχεί ως προτροπή σε ακόμα μεγαλύτερη έμφοβη, κατασταλμένη, βουβή στον πόνο, ζωή.



Η έμφοβη Ελλάδα δεν είναι η χώρα μου. Αν μόνη ελπίδα, η ελπίδα των απελπισμένων, το μέλλον θα το δείξει: «Η Ελλάδα δεν είναι για να πεθάνει».

[ΠΗΓΗ:  Η ΕΜΦΟΒΗ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΝΟΥ, Φωτεινή Τσαλίκογλου , συγγραφέας, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο – δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 12 Φεβρουαρίου 2012]

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Γυναικεία σοβινιστικά γουρούνια: οι γυναίκες και η άνοδος της πρόστυχης κουλτούρας

ΜΕΡΙΚΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΠΟΡΝΟ: Άρθρο/ κριτική της Βένας Γεωργακοπούλου στο βιβλίο της Α. Λίβι για τη γυναικεία συμπεριφορά  

Γυναικεία σοβινιστικά γουρούνια είναι αυτές που κάνουν τις άλλες γυναίκες αλλά και τον εαυτό τους σεξουαλικά αντικείμενα, δηλαδή μια ευρεία γκάμα γυναικών.

Η Αριέλ Λίβι [Ariel Levy], στα 30 της και κάτι, δημοσιογράφος στο «New York Magazine», είναι φεμινίστρια. Από το σημείο, όμως, αυτό μέχρι να εισαγάγει τον όρο «female chauvinist pigς» υπάρχει μια απόσταση. Ή μήπως όχι;

Με το βιβλίο της «Female chauvinist pigs: Women and the Rise of the Raunch Culture» (Γυναικεία σοβινιστικά γουρούνια: Οι γυναίκες και η άνοδος της πρόστυχης κουλτούρας), που έκανε μεγάλη αίσθηση στις ΗΠΑ, κατηγορεί τις ομόφυλές της ότι όχι απλώς αποδέχονται τη χυδαιότητα με την οποία η σύγχρονη κουλτούρα ταυτίζει το γυναικείο μοντέλο, αλλά ότι τη συνδαυλίζουν με προθυμία και ενεργητικότητα. Σύμφωνα με τη Λίβι, γυναικεία σοβινιστικά γουρούνια είναι αυτές που «κάνουν τις άλλες γυναίκες αλλά και τον εαυτό τους σεξουαλικά αντικείμενα». Δηλαδή μια ευρεία γκάμα γυναικών.

Οι φοιτήτριες, που βγάζουν στις πλαζ το βρακάκι τους κάτω από ανδρικές ιαχές «δείξε μας τα στήθη σου, δείξε μας τον κώλο σου». Οι μαθήτριες, που σκοτώνουν την ώρα τους στις διαδρομές προς και από το σχολείο παίζοντας το παιχνίδι «Τσούλα στο λεωφορείο». Οι νεαρές, που έχουν σεξουαλικά πρότυπα τις πορνοστάρ (στο βρετανικό Big Brother έξι από τις 8 κοπέλες που πήραν μέρος ήθελαν να γίνουν μοντέλα ή να δουλέψουν στην πορνο-βιομηχανία). Οι γυναίκες που φουσκώνουν χείλη και στήθη με σιλικόνη, κυκλοφορούν ημίγυμνες ή συμμετέχουν στα «Cake sex parties».

Αυτά τα τελευταία, μια νέα μόδα σε Νέα Υόρκη και Λονδίνο, θεωρούνται το «τρίτο φεμινιστικό κύμα» και βαυκαλίζονται ότι βοηθούν τις γυναίκες «να εξερευνήσουν τη σεξουαλικότητά τους και να βιώσουν τον φεμινισμό στην πράξη»! Η συγγραφέας πήγε και διαπίστωσε ότι οι γυναίκες μιμούνται τη σεξουαλική πράξη ενώπιον παραληρούντων ανδρών, ενώ από τα μεγάφωνα ακούγεται ο 50 Cent να τραγουδά «The hos they wanna fuck».

Σε συνέντευξή της στην «Γκάρντιαν» η Αριέλ Λίβι υποστηρίζει σθεναρά τη θέση της. «Πολλοί άνθρωποι μου λένε: "ε, και λοιπόν; Ζούμε σε μια μεταφεμινιστική εποχή, οι γυναίκες κέρδισαν τον πόλεμο των φύλων. Αυτό που εσύ θεωρείς πρόστυχη κουλτούρα δεν απειλεί τη θέση τους στην κοινωνία». Αλλά πότε ακριβώς κερδίσαμε τον πόλεμο; Ακόμα δεν αποκτήσαμε ίσους μισθούς για ίση εργασία, ούτε ισότιμη αντιπροσώπευση στις κυβερνήσεις. Είναι σαν να έχει αφαιρεθεί το κλουβί από τις γυναίκες και καμία να μην προσπαθεί να βγει έξω από αυτό. Συμπεριφερόμαστε ακόμα όπως νομίζουμε ότι θέλουν οι άνδρες. Αν ο μόνος τρόπος σεξουαλικής έκφρασης που μας προσφέρεται είναι κάποιος που δεν έχει καμία αυθεντικότητα αλλά έχει αντιγραφεί από στριπτιτζούδες και πορνοστάρ -γυναίκες που, άλλωστε, πληρώνονται για να προσφέρουν ευχαρίστηση- τότε οι ευκαιρίες μας να βρούμε πραγματική σεξουαλική απόλαυση, επαφή, ακόμα και αγάπη, είναι ελάχιστες».

Η Πάρις Χίλτον είναι για τη Λίβι η καλύτερη απόδειξη του πώς η «πρόστυχη κουλτούρα» διαστρεβλώνει τη γυναικεία σεξουαλικότητα. Δεν έχει δηλώσει η κοσμική νεαρά: «Οι φίλοι μου λένε ότι δεν είμαι σεξουαλική, αλλά μόνο σέξι»; Δεν την έχουμε δει στο γνωστό βίντεό της να μιλάει στο κινητό εμφανώς βαριεστημένη ενώ κάνει σεξ;

Η Λίβι έχει εντελώς διαφορετική άποψη για το τι είναι σέξι. «Εάν σώνει και καλά πρέπει να έχεις ένα πρότυπο για τη σεξουαλική ευχαρίστηση, κάνε τουλάχιστον κάποια που ευχαριστιέται το σεξ, και όχι κάποια που το υποδύεται».

[πηγή: Βένα Γεωργακοπούλου, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 14-08-2006]

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Το θέμα είναι τώρα τι λες… (κι αυτό δεν είναι παρά σταγόνα στον ωκεανό)

«Βλέπετε τον άνθρωπο να τον έχουν παίγνιο δαιμονικές δυνάμεις. Οι ηλίθιοι μονάχα ζουν ανέμελοι…»

Το μέρωμα ενός ποταμού, το μπόλιασμα ενός δένδρου, η μόρφωση ενός ανθρώπου, η αλλαγή ενός κράτους: αυτά είναι δείγματα γόνιμης κριτικής. Και είναι, όλα αυτά, και τέχνης δείγματα! Εφτά φορές κλείνεις τα μάτια όμως την όγδοη καταδικάζεις μονομιάς… ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ: ΤΟ ’ΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ (Μπέρτολτ Μπρεχτ)


Α. Αζίζ Νεσίν: Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή κόψ' τη φωνή σου, σώπασε επιτέλους κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή είναι χρυσός.

 
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε:
«σώπα».

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε : «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«κοίτα μην πεις τίποτα, σσσς ... σώπα!»

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τί σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
"θα βρεις το μπελά σου, σώπα».

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα».

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε Σώπα

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα»
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γείτονες, μας ένωνε, όμως, το Σώπα.


Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος,
σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι
και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα»
και μαζευτήκαμε πολλοί
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Εύκολα , μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα».

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου
και κάν’ την να σωπάσει.
Κόψ’ την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς.

Και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ’ την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.

Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις Κόψε τη γλώσσα σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,
γιατί νομίζω πως θα ’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:

ΜΙΛΑ!....


[ΠΗΓΗ: A z i z N e s i n (1915 – 1995) Τούρκος σατιρικός συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής. Ένας από τους πιο γνωστούς λογοτέχνες της Τουρκίας διεθνώς κι ένα από τα πιο φωτεινά μυαλά της γειτονικής χώρας…. Τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις στην Τουρκία και το εξωτερικό. Το 1991 ήλθε στην Αθήνα για να παραλάβει το βραβείο ελληνοτουρκικής φιλίας «Αμπντί Ιπεκτσί». Έργα του έχουν μεταφραστεί σε τριάντα γλώσσες και στα ελληνικά. Το πιο γνωστό είναι ο «Καφές και η Δημοκρατία», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Θεμέλιο».


Β. Μπέρτολτ Μπρεχτ, Για την κρίση

Καλλιτέχνες, εσείς που με χαρά σας και με πίκρα
παραδίνεστε στην κρίση του θεατή, αποφασίστε τώρα
να παραδώσετε από δω και μπρος στην κρίση του
και τον κόσμο που παρασταίνετε.
 
Παραστήστε αυτό που υπάρχει, αλλά
παρασταίνοντάς το, δείξτε
κι αυτό που δεν υπάρχει, μα θα μπορούσε να υπάρξει
και θα ήτανε ωφέλιμο. Μεσ’ απ’ την απεικόνισή σας
πρέπει να μάθει ο θεατής να δρα πάνω σ’ αυτό που εικονίζετε.
Και τούτη η διδαχή ας είναι ευχάριστη.
Η μάθηση πρέπει να προσφέρεται
σαν τέχνη και πρέπει εσείς σαν τέχνη
να διδάξετε πώς δρα κανείς πάνω σε πράγματα κι ανθρώπους.
Κι η άσκηση της τέχνης είναι πηγή χαράς.
 
Το δίχως άλλο, ζείτε σε σκοτεινούς καιρούς.
Βλέπετε τον άνθρωπο
να τον έχουν παίγνιο δαιμονικές δυνάμεις.
Οι ηλίθιοι μονάχα ζουν ανέμελοι.
Και πάνε του χαμού όσοι’ ναι ευκολόπιστοι
της σκοτεινής προϊστορίας μπροστά στις συμφορές
που σήμερα χτυπάν τις πολιτείες μας;
Και τι ήταν οι κακές σοδειές
μπρος στην ανέχεια που μα δέρνει ανάμεσα σε τόση αφθονία;

Γ. Περιμένοντας, λοιπόν, τους Βαρβάρους (της Τρόικας)…

Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι; Είναι οι βάρβαροι να φτάσουν σήμερα!

-Γιατί μέσα στη σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθονται οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
 
-Γιατί οι βάρβαροι θα φτάσουν σήμερα
Τι νόμους θα κάμουν οι Συγκλητικοί;

Οι βάρβαροι σαν έρθουν θα νομοθετήσουν!
 
-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθει;
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;
 
-Γιατί οι βάρβαροι θα φτάσουν σήμερα.
Και ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.
 
-Γιατί οι δυο μας ύπατοι κι οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τις κόκκινες, τες κεντημένες τόγες;
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια;
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;
 
-Γιατί οι βάρβαροι θα φτάσουν σήμερα
και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.
 
-Γιατί και οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;
 
-Γιατί οι βάρβαροι θα φτάσουν σήμερα
κι αυτοί βαριούνται ευφράδειες και δημηγορίες!
 
-Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κι η σύγχυσις (τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κι οι πλατείες
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;
 
-Γιατί ενύχτωσε κι οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφτασαν απ’ τα σύνορα
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
 
Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους!
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις!
 
Δ. Το θέμα είναι τώρα τι λες: καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε! Καλά φέραμε τη ζωή μας ως εδώ, μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας. Το θέμα είναι τώρα τι λες (Μανόλης Αναγνωστάκης)
 
Αισθάνομαι πως η προκλητική αυτή ερώτηση, με την οποία ανοίγει και κλείνει το θυμωμένο αυτό πεντάστιχο μπορεί να μας συνεφέρει καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο έμβλημα εθνικού συναγερμού. Προτείνω λοιπόν να γίνει πανελλήνιο σύνθημα αγωνιστικής αυτογνωσίας στα δύσκολα χρόνια που περνούμε. Προσθέτοντας συνάμα και το υπονοούμενο ερώτημα: τώρα τι κάνεις; Έτσι εξάλλου τα κατάλαβαν κάποιοι στα χρόνια της δικτατορίας πληρώνοντας τίμημα βαρύ. Πάντως σαράντα χρόνια μετά την πρώτη δημοσίευσή του, το αυτογνωστικό αυτό πεντάστιχο του Αναγνωστάκη ακούγεται σήμερα κυριολεκτικά προφητικό και επίκαιρο. Η ίδια η σύνταξή του είναι αποκαλυπτική. Καθώς συγκρίνει και συνάμα συναιρεί το οριακό παρόν με το ανυποψίαστο, εφησυχασμένο, κουτοπόνηρο παρελθόν. Τον υπεύθυνο ενικό αριθμό με το ανεύθυνο πληθυντικό αριθμό. Το προσωπικό εσύ με το απρόσωπο εμείς. Το ριψοκίνδυνο λόγο με τη γενναία πράξη. Για να το πω αλλιώς: τα πράγματα γυρεύουν επειγόντως το πραγματικό τους όνομα, που δεν είναι δεδομένο… (Δ.Ν. Μαρωνίτης, Απολίτιστα μονοτονικά, ΤΟ ΒΗΜΑ Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2012)

Όμως ακόμα και κάτω από μας υπάρχουν άλλα πατώματα και κάτωθέ τους φαίνεται να υπάρχουν κι άλλα, κι ακόμα και εμάς τους κακότυχους υπάρχουν άλλοι που καλότυχους μας λένε… Χρειάζονται πολλά τον κόσμο για ν’ αλλάξεις: οργή κι επιμονή, γνώση και αγανάκτηση, γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά, ψυχρή υπομονή κι ατέλειωτη καρτερία. Κατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου. Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς την πραγματικότητα ν’ αλλάξουμε! (Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ποιήματα)