Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Τι ζητάμε όταν διδάσκουμε παραγωγή λόγου (έκθεση)

Ας πούμε δυο τρία θεμελιώδη πράγματα σχετικά με την παραγωγή λόγου (την έκθεση δηλαδή).

 
Συζητάμε, τσακωνόμαστε, αμπελοφιλοσοφούμε σχετικά με έννοιες όπως πρωτοτυπία, μασημένη τροφή, κλισέ, τσιτάτα κτό. Ο ένας διορθωτής γράφει υπέρ της πρωτότυπης γραφής αδιαφορώντας για τα στοιχειώδη (σύνταξη, δομή, κάλυψη ζητουμένων κτλ.).  Ο άλλος διορθωτής ξιφουλκεί υπέρ της κλασικής γραφής και αντιμετωπίζει με καχυποψία, αν όχι με έχθρα, το πρωτότυπο ύφος.

Τι δεν πρέπει να ξεχνάμε;
α) Ο μαθητής πρέπει να γράφει ελληνικά, να σέβεται τους κανόνες της γραμματικής, να τονίζει όλες τις λέξεις που πρέπει.

β) Ο μαθητής πρέπει ακόμη να συντάσσει σωστά αποφεύγοντας τις τηλεγραφικές ή τις σχοινοτενείς λαβυρινθώδεις περιόδους.

γ) Ο μαθητής πρέπει να γράφει σε ρέοντα ελληνικό λόγο και αν είναι δυνατό σε ένα λεξιλόγιο όχι πολύ φτωχό.
δ) Ο μαθητής πρέπει να αναπτύσσει τα ζητούμενα ισόρροπα, επαρκώς και κατανοητά.

ε) Ο μαθητής πρέπει να σέβεται το επικοινωνιακό πλαίσιο του θέματος και να παράγει το κειμενικό είδος που του ζητείται.

στ) Ο μαθητής δεν πρέπει να έχει παραγράφους των 3, των 40, των 10 και των 60 σειρών εναλλάξ.

Όλα αυτά πρέπει να τα σέβεται, καθότι αποτελούν στοιχεία εκ των ων ουκ άνευ για να επιδιώξει έναν ικανοποιητικό βαθμό. Αν αντιθέτως έχει ένα ή δύο από τα παραπάνω ή ένα εκπληκτικό λεξιλόγιο και όχι όλα τα παραπάνω, ο βαθμός του θα κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα.

Επομένως,

εκείνο που επιβάλλεται να διδάσκει ο φιλόλογος είναι ο ισορροπημένος συνδυασμός όλων των παραπάνω στόχων κι όχι ένα ή δύο στοιχεία από αυτά. Κι αν ο μαθητής δεν έχει αυτόν τον συνδυασμό, χρειάζεται ο φιλόλογος να κάνει πρώτα αυτοκριτική κι έπειτα να στρώσει τον πισινό του και να διδάξει στον μαθητή του αυτά που οφείλει!

[ΠΗΓΗ: Θερσίτης, http://mundusphilologiae.blogspot.gr/ ]