Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Άλλοι παζαρεύουν πολιτικές ιδεολογίες ανάλογα με το προσωπικό συμφέρον κι άλλοι ονειρεύονται μια ζωή χωρίς εκπτώσεις



Κάθε μέρα μετριέμαι με την ακεραιότητά μου. Δεν θέλω πια μια μικρή αλλαγή. Δεν συμβιβάζομαι με το λίγο. Δεν θέλω τη ρουσφετολογική επίλυση του προβλήματός μου. Δεν θέλω τον χειρότερο στη θέση του κάκιστου. Θέλω μεγάλη αλλαγή. Θέλω το πολύ και το όλο. Θέλω τους καλύτερους από τους καλούς στις θέσεις που τους αξίζουν. Πώς μεταφράζεται αυτό πρακτικά; Πρόκειται για τη δόμηση μιας νέας ερωτικής σχέσης με τη χώρα. Στον έρωτα υπάρχει το απόλυτο και γι' αυτό είναι το πιο άμεσο παράδειγμα.


Δεν θυμάμαι πώς ήταν η μέρα που άκουσα εκείνο το «μαζί τα φάγαμε» από πολιτικό που εκτιμούσα, αλλά που καθόλου δεν θεωρούσα αθώο για την κατάσταση της χώρας. Θυμάμαι όμως πως θύμωσα πολύ και έχασα πολύτιμο χρόνο ασχολούμενη με τα κιλά του, τα βαφτιστήρια του, τις πολιτικές αποτυχίες της καριέρας του και άλλα πολλά.
Ταυτόχρονα, αγανάχτησα και κατέβηκα πολλές φορές στο δρόμο και άλλες τόσες κάθισα στο Σύνταγμα κατάχαμα. Χαμένος χρόνος. Έπειτα θυμήθηκα πως ήμουν περήφανη, σίγουρη για το μέλλον μου και περισσότερο Ευρωπαία, τη μέρα που ο Σημίτης έπαιρνε το πρώτο χαρτονόμισμα ευρώ από ελληνικό ΑΤΜ. Θυμήθηκα, πως αν και καθόλου δεν ήμουν υπέρ των Ολυμπιακών Αγώνων, χαμογελούσα παραφουσκωμένη από περηφάνια, μαζί με όλους τους γνωστούς μου, την ημέρα της τελετής έναρξης στέλνοντας ευχές στον Δημήτρη Παπαϊωάννου. Θυμήθηκα πως ποτέ δεν ήμουν ευχαριστημένη από τις παροχές του Δημοσίου στην Ελλάδα και το ξεπερνούσα λέγοντας «τι να γίνει, έτσι έχουν τα πράγματα». Θυμήθηκα όλους τους φίλους και γνωστούς που ξεπούλησαν την ψήφο τους για μία θέση στο Δημόσιο που δεν την άξιζαν, υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών τους. Θυμήθηκα την απουσία καταναλωτικής συνείδησης που μ' έκανε ν' αγοράζω ή να καταναλώνω υπηρεσίες και προϊόντα σε τιμές εξωφρενικές. Θυμήθηκα το φρικτό εκπαιδευτικό μας σύστημα, τις Πανελλήνιες, τα φροντιστήρια, τους καθηγητές με τα χίλια ιδιαίτερα, που το πρωί κοιμούνται ή βαριούνται να κάνουν μάθημα στην τάξη. Και κάπως έτσι, μέσα από τις αναμνήσεις, είπα μέσα μου στον πολιτικό «μαζί τα φάγαμε»: Ευχαριστώ που με ξυπνήσατε!... 

Δεν ήταν ευχάριστο το ξύπνημα αυτό. Στην αρχή είχα την αίσθηση πως από τον παράδεισο βρέθηκα στην κόλαση. Ή από το όνειρο στη σκληρή πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι πως απλώς ξύπνησα στη ζωή, ξύπνησα στην ευκαιρία. Ναι, ζωή δεν είναι παρά ευκαιρία και τώρα είχα και έχω την ευκαιρία να ζήσω. Δηλαδή, ν' αγωνιστώ, να δημιουργήσω, να πρωτοτυπήσω, ν' αποτύχω, να ξαναδοκιμάσω, να γράψω ιστορία, να είμαι ιστορία και τελικά να είμαι ολόκληρη. 

Δεν είναι εύκολη η νέα κατάσταση. Ούτε ευχάριστη. Καθημερινές δοκιμασίες, καθημερινός αγώνας. Αγώνας ακεραιότητας. Κάθε μέρα μετριέμαι με την ακεραιότητά μου. Δεν θέλω πια μια μικρή αλλαγή. Δεν συμβιβάζομαι με το λίγο. Δεν θέλω τη ρουσφετολογική επίλυση του προβλήματός μου. Δεν θέλω τον χειρότερο στη θέση του κάκιστου. Θέλω μεγάλη αλλαγή. Θέλω το πολύ και το όλο. Θέλω τους καλύτερους από τους καλούς στις θέσεις που τους αξίζουν. Πώς μεταφράζεται αυτό πρακτικά; Πρόκειται για τη δόμηση μιας νέας ερωτικής σχέσης με τη χώρα. Στον έρωτα υπάρχει το απόλυτο και γι' αυτό είναι το πιο άμεσο παράδειγμα. 

Τα σχολεία της χώρας μου (της χώρας με την οποία είμαι ερωτευμένη) είναι πολύχρωμα, είναι χώροι δημιουργίας, είναι χώροι συνεργασίας, είναι χώροι ανακαλύψεων και αποκαλύψεων. Οι δάσκαλοι αξιολογούνται από μαθητές, από γονείς, από το αρμόδιο υπουργείο. Αξιολογούνται και ρωτούν τον εαυτό τους ανά τακτά χρονικά διαστήματα: «Αξίζω τον τίτλο του δασκάλου;». «Ποιος θα προστατέψει την όλη διαδικασία;», θα ρωτήσουν οι καχύποπτοι. Η απάντηση είναι απλή. «Εγώ και μετά ο καθένας από σας ξεχωριστά». Αν τα σχολεία δεν είναι έτσι, τότε να κλείσουν, γιατί έτσι όπως είναι τώρα μου είναι εντελώς άχρηστα. 

Μπορώ να γράψω για τα πανεπιστήμια, το δημόσιο τομέα, για το δημόσιο σύστημα υγείας, για τον αθλητισμό, για τον πολιτισμό, για το φορολογικό σύστημα. Για ό,τι κι αν γράψω, αν η βάση είναι ο έρωτας και μόνο ο έρωτας, λάθος δεν θα κάνω. Κι αν με έρωτα μετά προσπαθώ να το προστατέψω, πάλι λάθος δεν θα κάνω. 

Ζω και ζούμε μια εποχή μοναδικής ευκαιρίας. Ευκαιρίας να δημιουργήσουμε πλούτο, δομές και πλαίσια που θα δείχνουν προς το Καινούργιο. Όχι το καινούργιο για την Ελλάδα, αλλά το Καινούργιο γενικά. Σ' αυτή την προσπάθεια επιβάλλεται, πρέπει, να στρατευτούν οι σιωπηλοί της κοινωνίας. Εκείνοι που έχαναν τη μιλιά τους μπροστά στην αγένεια του δημοσίου υπαλλήλου, εκείνοι που είδαν στο πανεπιστήμιο να τους τρώνε τη θέση στο μεταπτυχιακό παιδιά, βαφτιστήρια και ξαδέλφια καθηγητών ή πολιτικών, εκείνοι που ήδη έχουν ρισκάρει και ήδη έχουν χάσει τουλάχιστον μία φορά, εκείνοι που μετράνε τη ζωή τους με βαθμούς ακεραιότητας και όχι με τραπεζικούς λογαριασμούς, εκείνοι που ήδη ξέρουν να ευτυχούν μακριά από πολιτικά γραφεία, ή πολιτικούς διαδρόμους. 

Τελικά ναι, πρέπει να στρατευτούν εκείνοι που εκτιμούν το Ελληνικό Φως. Όποιοι ακόμη παζαρεύουν, ζυγίζουν τα υπέρ και τα κατά μιας τέτοιας καθολικής στάσης, πουλούν ή αγοράζουν επιχειρήματα και πολιτικές ιδεολογίες ανάλογα με το καθημερινό προσωπικό τους μικρό συμφέρον ανήκουν σ' αυτό που φεύγει, σ' αυτό που τελειώνει. Το Καινούργιο αφορά αυτούς που ξύπνησαν από τον εφιάλτη της ψευτοχλιδής στη Ζωή χωρίς εκπτώσεις
[ΠΗΓΗ: ΕΛΕΝΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΨΕΥΤΟΧΛΙΔΗΣ< σαββατιάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 28-12-2013]