Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Μαθαίνουμε περισσότερα από δασκάλους που αγαπήσαμε

Κάθε παιδί χρειάζεται επαφή: μια δασκάλα μιλάει για την αξία της ανθρώπινης επαφής

Η ανθρώπινη επαφή στη διδασκαλία είναι κάτι που σπάνια συζητείται και ακόμα πιο σπάνια μπαίνει σε εφαρμογή. Και όμως, είναι ένα σπουδαίο εργαλείο που καλλιεργεί τόσο την ενσυναίσθηση όσο και τη διαδικασία της μάθησης. Η Πίρσον με την ομιλία της στα TED παρακινεί τους δασκάλους να επικοινωνήσουν με τους μαθητές τους, να νιώσουν την αξία και τη σημασία της ανθρώπινης επαφής και να τη βάλουν σε εφαρμογή.
Η Ρίτα Πίρσον, δασκάλα επί 40 χρόνια, άκουσε κάποτε μια συνάδελφο να λέει «Δε με πληρώνουν για να συμπαθώ τα παιδιά». Η απάντησή της ήταν πως «τα παιδιά δε μαθαίνουν από ανθρώπους που δε συμπαθούν». H ομιλία της στα TED Talks Education τον Μάιο του 2013 αποτελεί μία έντονη παρακίνηση προς τους δασκάλους να πιστέψουν στους μαθητές τους και να επικοινωνήσουν μαζί τους σε ένα αληθινό, ανθρώπινο και προσωπικό επίπεδο.
Η Ρίτα Πίρσον απεβίωσε στις 28 Ιουνίου 2013, ένα μήνα περίπου μετά την εκπληκτική ομιλία της. Δυστυχώς η ανθρώπινη επαφή στη διδασκαλία είναι κάτι που σπάνια συζητείται και ακόμα πιο σπάνια μπαίνει σε εφαρμογή.

Αξίζει να δείτε όλο το βίντεο και να προβληματιστείτε:

κι ένα παράδειγμα από τα καθ’ ημάς Δάσκαλου (με Δέλτα κεφαλαίο)

Υπάρχει κάπου ένας Δάσκαλος (το Δέλτα κεφαλαίο) που προσπαθεί να ΔΙΔΑΞΕΙ σήμερα τους μαθητές του κάτι περισσότερο, κάτι διαφορετικό, κάτι ανθρώπινο, πέρα από τα Ευρωπαϊκά προχωρημένα προγράμματα του υπουργείου.

Τι κάνει λοιπόν αυτός ο Δάσκαλος;
Οργανώνει στην τάξη του αφιέρωμα για μια εβδομάδα στο μεγάλο Γεώργιο Βιζυηνό. Παράλληλα γράφει στίχους (που όχι μόνο αξίζουν, αλλά τιμούν την Ελληνική ποίηση και τους Έλληνες ποιητές κι έτσι τους διδάσκει τον Πολέμη και το Βιζυηνό)
Γράφει μουσική και ντύνει μ' αυτή τους στίχους του.
Παίζει τη μουσική με το ακορντεόν του και τραγουδά με τα παιδιά της τάξης του, με στόχο να μπορέσουν τα παιδιά του να αγαπήσουν τους μεγάλους ποιητές μας συμμετέχοντας κι όχι διαβάζοντας στεγνά, τα ποιήματά τους.

Έλα μανούλα νύχτα
Τη νύχτα να την αγαπάς,
ποτέ σου μην την τρέμεις ! 
Το 'πε παλιά ο Παλαμάς,
το 'γραψε κι ο Πολέμης ...
Το φεγγαράκι τ' ουρανού
με της αυγούλας τ' άστρα,
είναι πετρούλες του Θεού
για της ψυχής τα κάστρα.
Έλα,μανούλα-νύχτα,
του κόσμου κόψ' τα δίχτυα
και πάρε με απ' εδώ
σαν άστρο μοναχό
το γιο σου τον τρελό.
Η νύχτα είναι πέλαγο,
καράβι το σκοτάδι,
να συνηθίζεις τον καιρό

στις θάλασσες του Άδη