Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

«Δάσκαλε που δίδασκες» από τη μία και «με όποιον δάσκαλο καθίσεις» απ’ την άλλη (παραδείγματα για μίμηση και αποφυγή)



Ο σύλλογος δασκάλων Άρτας συμπαραστέκεται και στηρίζει ενεργά, με στάση εργασίας και συγκέντρωση στο δικαστήριο, τον δάσκαλο που φέρεται να προέτρεψε τους οκτάχρονους μαθητές του να χειροδικήσουν οργανωμένα εναντίον συμμαθητή τους. Πριν το δικαστήριο αποφανθεί, οι συνάδελφοί του τον αθώωσαν! Προκειμένου, όπως ισχυρίζονται, «να προφυλάξουν το λειτούργημα του εκπαιδευτικού». Χωρίς άλλο επιχείρημα. Αν θεωρούν ότι το αδίκημα δεν διαπράχτηκε και ότι πρόκειται για σκευωρία, θα έπρεπε να το τεκμηριώσουν. Αν όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι, σκέφτηκαν άραγε το μήνυμα που έστελναν προς τους μαθητές τους και την κοινωνία;


Παιδεία σε κρίση: ν’ ανησυχήσουμε;
Ποια σχέση μπορεί να έχει ένας δάσκαλος με τέτοιου είδους συμπεριφορά; Πώς μπορούν να αισθάνονται οι γύρω του εκπαιδευτικοί, οι συνάδελφοι, με κάποιον που χρησιμοποιεί μαζική βία εναντίον μαθητή του; Ο εκπαιδευτικός είναι αναγκαίο πρώτα απ’ όλα να αποδέχεται και να σέβεται τους μαθητές του, να τους μαθαίνει να έχουν αυτοεκτίμηση και σεβασμό για τους άλλους, ειδάλλως πρέπει να ψάξει για άλλη δουλειά. Στην προκειμένη περίπτωση, αν το περιστατικό συνέβη, πρόκειται περί κακοποίησης όχι μόνο του παιδιού που υπέστη τη βία, αλλά και των υπολοίπων που υποχρεώθηκαν να την ασκήσουν.
 Είναι προφανές ότι υπάρχει σοβαρό έλλειμμα παιδαγωγικής κατάρτισης, γεγονός που θα έπρεπε να ανησυχήσει σοβαρά τόσο τους διοικητικούς όσο και τους πολιτικούς τους προϊσταμένους. Οι πολιτικοί προϊστάμενοι, βέβαια, του υπουργείου Παιδείας, τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα εκείνα του Μνημονίου, ουδόλως ενδιαφέρονται για την ουσία της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Μάλλον την αποδομούν συστηματικά.
Αν πράγματι έτσι έχουν τα πράγματα και η εκπαιδευτική κοινότητα αντιδρά όπως ο σύλλογος των δασκάλων της Άρτας, πού οδηγούμαστε;
Η νεοφιλελεύθερη πολιτική συρρικνώνει συστηματικά την εκπαίδευση αδιαφορώντας ταυτόχρονα και για την ποιότητά της. Αν δεν αντισταθούν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, και οι γονείς βέβαια, η συνεχής υποβάθμισή της θα την οδηγήσει στη διάλυση.
 Ενέργειες και αποφάσεις όπως αυτή του συλλόγου των δασκάλων της Άρτας δείχνουν άγνοια του γίγνεσθαι και δεν συνιστούν αντίσταση απέναντι στις κυβερνητικές προσπάθειες υποβάθμισης της εκπαίδευσης και τελικά και των ίδιων των εκπαιδευτικών. Αντίθετα, υποβοηθούν το καταστροφικό της έργο.
 Αν τέτοιες ή ανάλογες συμπεριφορές υπάρχουν στο σχολικό μας σύστημα –με τη βοήθεια των δυσλειτουργικών οικογενειών και του άθλιου πολιτικού κλίματος– τότε ας μην προβληματιζόμαστε πολύ για την αντικοινωνική συμπεριφορά μερίδας των νέων μας. Οι νέοι, ας μην το ξεχνάμε, είναι «δημιουργήματα» της κοινωνίας των ενηλίκων. Εμείς είμαστε το παράδειγμα. Εμείς οργανώνουμε -κυρίως η οικονομική και η πολιτική ελίτ- τη ζωή, την πολιτική και την κοινωνία. Εμείς οργανώνουμε τους χώρους διαπαιδαγώγησης των νέων. Η δικιά τους «αποτυχία» είναι πρωτίστως δικιά μας αποτυχία.
 Είναι προφανές ότι οι επιθέσεις που έχει δεχτεί έως σήμερα η εκπαίδευση από την αντικοινωνική οικονομική πολιτική έχουν φέρει σε απόγνωση και το σώμα των εκπαιδευτικών. Το παραμικρό συμβάν φαίνεται πως τους οδηγεί στον πανικό και σε ενστικτώδεις αντιδράσεις επιβίωσης, έξω από αρχές και αξίες. Μπορεί και έτσι να ερμηνευτεί η συμπεριφορά του συλλόγου δασκάλων της Αρτας. Είναι μια παρήγορη ερμηνεία. Ωστόσο δεν παύει να λειτουργεί αρνητικά, όπως προαναφέρθηκε.

Η κρίση φαίνεται να αποδομεί, πότε αθορύβως και πότε εκκωφαντικά, ό,τι έχει δομηθεί ώς σήμερα. Η προσδοκία στις σκληρές μέρες του Μνημονίου θα ήταν να περισσεύει η ευαισθησία, τουλάχιστον στους χώρους εκπαίδευσης…
[ΠΗΓΗ: Ολύμπιος Δαφέρμος, Επίτιμος σύμβουλος Παιδαγωγικού Ινστιτούτου – Η Εφημερίδα των Συντακτών 29-01-2014]
Και από την άλλη τη μεριά: Ιρανός δάσκαλος απαντά στο byllying με τον καλύτερο τρόπο (στο πλευρό 8χρονου μαθητή που πάσχει από σπάνια ασθένεια…)
Με τον καλύτερο τρόπο απάντησε ένας δάσκαλος δημοτικού σχολείου στο Ιράν στον εκφοβισμό και τα χλευαστικά σχόλια που δεχόταν ένας 8χρονος μαθητής του από τους συμμαθητές του, επειδή έχει χάσει τα μαλλιά του λόγω μίας σπάνιας ασθένειας.

Ο δάσκαλος Αλί Μοχαμαντιάν μπήκε μία μέρα στην τάξη και έκπληκτοι οι μαθητές είδαν ότι είχε ξυρίσει το κεφάλι του.
Οι μαθητές όχι μόνο αντιλήφθηκαν το λάθος τους και σταμάτησαν να ενοχλούν τον μικρό Μαχάν Ραχίμι, αλλά αποφάσισαν να του συμπαρασταθούν με τον ίδιο τρόπο: ξύρισαν και εκείνοι τα μαλλιά τους.

Ο δάσκαλος, που έχει γίνει ήρωας στο Ιράν, δέχθηκε τα συγχαρητήρια του ιρανού προέδρου Χασάν Ροχανί ενώ, σύμφωνα με τον Guardian, η κυβέρνηση αποφάσισε την οικονομική ενίσχυση της οικογένειας του παιδιού ώστε να καλυφθούν τα ιατρικά έξοδα για αντιμετώπιση της ασθένειάς του.
«μίμησις πράξεως τελείας...  τήν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν»

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

«Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ως τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα» (Γ. Σεφέρης)



The article below was published in a British art magazine.
The words in RED color are exclusively ENGLIGH, the rest are Greek......
"The genesis of classical drama was not symptomatic. An euphoria of charismatic and talented protagonists showed fantastic scenes of historic episodes. The prologue, the theme and the epilogue, comprised the trilogy of drama while synthesis, analysis and synopsis characterized the phraseology of the text. The syntax and phraseology used by scholars, academicians and philosophers in their rhetoric, had many grammatical idioms and idiosyncrasies. The protagonists periodically used pseudonyms. Anonymity was a syndrome that characterized the theatrical atmosphere. The panoramic fantasy, the mystique, the melody, the aesthetics, the use of the cosmetic epithets are characteristics of drama. Even through the theatres were physically gigantic,there was no need for microphones because the architecture and the acoustics would echo isometrically and crystal - clear.
Many epistemologists of physics, aerodynamics, acoustics, electronics, electromagnetics, can not analyze - explain the ideal and isometric acoustics of Hellenic theaters even today. There were many categories of drama: classical drama, melodrama, satiric, epic, comedy, etc.
The syndrome of xenophobia or dyslexia was overcome by the pathos of the actors who practiced methodically and emphatically. Acrobatics were also euphoric. There was a plethora of anecdotal themes, with which the acrobats would electrify the ecstatic audience with scenes from mythical and historical episodes. Some theatrics episodes were characterized as scandalous and blasphemous.
Pornography, bigamy, homophilia, nymphomania, polyandry, polygamy and heterosexuality were dramatized in a pedagogicalway so the mysticism about them would not cause phobia or anathema or taken as anomaly but through logic, dialogue and analysis, skepticism and the pathetic or cryptic mystery behind them would be dispelled. It is historically and chronologicallyproven that theater emphasized pedagogy, idealism and harmony. Paradoxically it also energized patriotism a phenomenon that symbolized ethnically character and phenomenal heroism."



Ποια Ελληνική λέξη είναι αρχαία και ποια νέα;
Γιατί μια Ομηρική λέξη μας φαίνεται δύσκολη και ακαταλαβίστικη; Οι Έλληνες σήμερα ασχέτως μορφώσεως μιλάμε ομηρικά, αλλά δεν το ξέρουμε επειδή αγνοούμε την έννοια των λέξεων που χρησιμοποιούμε. Για του λόγου το αληθές θα αναφέρουμε μερικά παραδείγματα για να δούμε ότι η Ομηρική γλώσσα όχι μόνο δεν είναι νεκρή, αλλά είναι ολοζώντανη.



Αυδή είναι η φωνή. Σήμερα χρησιμοποιούμε το επίθετο άναυδος.

Αλέξω στην εποχή του Ομήρου σημαίνει εμποδίζω, αποτρέπω. Τώρα χρησιμοποιούμε τις λέξεις αλεξίπτωτο, αλεξίσφαιρο, αλεξικέραυνο αλεξήλιο Αλέξανδρος (αυτός που αποκρούει τους άνδρες) κ.τ.λ.

Με το επίρρημα τήλε στον Όμηρο εννοούσαν μακριά, εμείς χρησιμοποιούμε τις λέξεις τηλέφωνο, τηλεόραση, τηλεπικοινωνία, τηλεβόλο, τηλεπάθεια κ..τ.λ.

Λάας ή λας έλεγαν την πέτρα. Εμείς λέμε λατομείο, λαξεύω.

Πέδον στον Όμηρο σημαίνει έδαφος, τώρα λέμε στρατόπεδο,
 πεδινός.
Το κρεβάτι λέγεται λέχος, εμείς αποκαλούμε λεχώνα τη γυναίκα που μόλις γέννησε και μένει στο κρεβάτι.

Πόρο έλεγαν τη διάβαση, το πέρασμα, σήμερα χρησιμοποιούμε τη λέξη πορεία. Επίσης αποκαλούμε εύπορο κάποιον που έχει χρήματα, γιατί έχει εύκολες διαβάσεις, μπορεί δηλαδή να περάσει όπου θέλει, και άπορο αυτόν που δεν έχει πόρους, το φτωχό.

Φρην είναι η λογική. Από αυτή τη λέξη προέρχονται το φρενοκομείο, ο φρενοβλαβής, ο εξωφρενικός, ο άφρων κ.τ.λ.

Δόρπος, λεγόταν το δείπνο, σήμερα η λέξη είναι επιδόρπιο.

Λώπος είναι στον Όμηρο το ένδυμα. Τώρα αυτόν που μας έκλεψε (μας έγδυσε το σπίτι) το λέμε λωποδύτη.

Ύλη ονόμαζαν ένα τόπο με δένδρα, εμείς λέμε υλοτόμος.

Άρουρα ήταν το χωράφι, όλοι ξέρουμε τον αρουραίο.
Τον θυμό τον αποκαλούσαν χόλο. Από τη λέξη αυτή πήρε το όνομα της η χολή, με την έννοια της πίκρας. Λέμε επίσης αυτός είναι χολωμένος.

Νόστος σημαίνει επιστροφή στην πατρίδα. Η λέξη παρέμεινε ως
παλινόστηση, ή νοσταλγία..

Άλγος στον Όμηρο είναι ο σωματικός πόνος, από αυτό προέρχεται το  αναλγητικό.

Το βάρος το αποκαλούσαν άχθος, σήμερα λέμε αχθοφόρος.

Ο ρύπος, δηλαδή η ακαθαρσία, εξακολουθεί και λέγεται έτσι - ρύπανση.
Από τη λέξη αιδώς (ντροπή) προήλθε ο αναιδής.
Πέδη, σημαίνει δέσιμο και τώρα λέμε πέδιλο. Επίσης χρησιμοποιούμε τη λέξη χειροπέδες.
Από το φάος, το φως προέρχεται η φράση φαεινές ιδέες.

Άγχω, σημαίνει σφίγγω το λαιμό, σήμερα λέμε αγχόνη. Επίσης άγχος είναι η αγωνία από κάποιο σφίξιμο, ή από πίεση.
Βρύχια στον Όμηρο είναι τα βαθιά νερά, εξ ου και τo υποβρύχιο.

Φερνή έλεγαν την προίκα. Από εκεί επικράτησε την καλά προικισμένη να τη λέμε «πολύφερνη νύφη».
Το γεύμα στο οποίο ο κάθε παρευρισκόμενος έφερνε μαζί του το φαγητό του λεγόταν έρανος. Η λέξη παρέμεινε, με τη διαφορά ότι σήμερα δεν συνεισφέρουμε φαγητό, αλλά χρήματα.


Υπάρχουν λέξεις, από τα χρόνια του Ομήρου, που ενώ η πρώτη τους μορφή μεταβλήθηκε - η χειρ έγινε χέρι, το ύδωρ νερό, η ναυς έγινε πλοίο, το άστυ έγινε πόλη, στη σύνθεση διατηρήθηκε η πρώτη μορφή της λέξεως.
Από τη λέξη χειρ έχουμε: χειρουργός, χειριστής, χειροτονία, χειραφέτηση, χειρονομία, χειροδικώ κ.τ.λ.
Από το ύδωρ έχουμε τις λέξεις: ύδρευση υδραγωγείο, υδραυλικός, υδροφόρος, υδρογόνο, υδροκέφαλος, αφυδάτωση, ενυδρείο, κ.τ.λ.
Από τη λέξη ναυς έχουμε: ναυπηγός, ναύαρχος, ναυμαχία, ναυτικός, ναυαγός, ναυτιλία, ναύσταθμος, ναυτοδικείο, ναυαγοσώστης, ναυτία, κ.τ.λ.
Από τη λέξη άστυ έχουμε: αστυνομία, αστυνομικός, αστυφιλία, κ.τ.λ.

Σύμφωνα με τα προαναφερθέντα παραδείγματα προκύπτει ότι: Δεν υπάρχουν αρχαίες και νέες Ελληνικές λέξεις, αλλά μόνο Ελληνικές.
Η Ελληνική γλώσσα είναι ενιαία και ουσιαστικά αδιαίρετη χρονικά.
Από την εποχή του Ομήρου μέχρι σήμερα προστέθηκαν στην Ελληνική γλώσσα μόνο ελάχιστες λέξεις.
Η γνώση των εννοιών των λέξεων θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε ότι μιλάμε τη γλώσσα της ομηρικής ποίησης, μια γλώσσα που δεν ανακάλυψε ο Όμηρος αλλά προϋπήρχε πολλές χιλιετίες πριν από αυτόν.
Προσθέστε και εσείς τις δικές σας γνώσεις που να σχετίζονται με το θέμα.
Σκοπός μας είναι να ανακαλύψουμε τις έννοιες των λέξεων για να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε καλύτερα. Παλαιότερα όταν έλεγαν μια λέξη καταλάβαιναν όλοι το ίδιο. π.χ για τη λέξη αρετή ήξεραν ότι είναι η μεσότητα ανάμεσα σε δύο υπερβολές. Σήμερα ο καθένας για την ίδια λέξη
εννοεί και κάτι διαφορετικό

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

Η Απαγορευμένη Εκπαίδευση: ένα ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς



Η Απαγορευμένη Εκπαίδευση (La Educacion Prohibida) είναι ένα ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε το 2012. Περιγράφει ποικίλες εναλλακτικές πρακτικές εκπαίδευσης και αντισυμβατικά σχολεία στη Λατινική Αμερική και την Ισπανία, και περιλαμβάνει εκπαιδευτικές προσεγγίσεις όπως η λαϊκή επιμόρφωση, το σύστημα Μοντεσσόρι, η προοδευτική εκπαίδευση, η εκπαίδευση Βάλντορφ, η κατ οίκον διδασκαλία.


Στα πρώτα λεπτά γίνεται η αναφορά στο Μύθο του Σπηλαίου κι αντιπαραβολή με την αίθουσα διδασκαλίας…
Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε 10 θεματικά επεισόδια, που το καθένα παρουσιάζει μια διαφορετική πτυχή της εκπαίδευσης στο πλαίσιο του σχολείου και έξω από αυτό. Τα θέματα περιλαμβάνουν την ιστορία του σχολικού συστήματος, την εξουσία και δύναμη στα σχολεία, την αξιολόγηση και το διαχωρισμό των μαθητών, την κοινωνική λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, καθώς και το ρόλο των εκπαιδευτικών και των οικογενειών.
Η ταινία περιέχει σχεδόν 30 λεπτά κινουμένων σχεδίων και μια φανταστική δραματοποιημένη ιστορία που συνδέει τα επεισόδια. Είναι η πρώτη Ισπανική ταινία που χρηματοδοτήθηκε μέσω της μεθόδου πληθοχρηματοδότησης και προβλήθηκε ταυτόχρονα σε 130 πόλεις, σε 13 χώρες, με συνολικό αριθμό 18.000 θεατών μέσα σε μια μέρα. [by Phaedra]

Ευχαριστώ τον χρήστη Ιορδάνης Ιορδανίδης

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014

Λευκή εβδομάδα στα σχολεία υπέρ βωμών και εστιών της οικονομικής κρίσης και… όποιον πάρει ο χάρος



«Πολύ ωραίοι τύποι είστε, μα τον Γιαραμπή. Από τότε που έσκασε αυτό για τη Λευκή Εβδομάδα στα σχολεία, βγάλατε όλοι τα μπακαλοδέφτερα: συμφέρει ή δεν συμφέρει τους ξενοδόχους και τους εστιάτορες; 


Σκοπίμως σιώπησα τόσες ημέρες. Για να σας δοκιμάσω. Να δω. Σκέφτηκε κανείς τους ίδιους τους μαθητές ή δεν το 'χουμε σε τίποτα να τους χρησιμοποιήσουμε υπέρ βωμών και εστιών; Φταίνε βέβαια και οι πολιτικοί. Άπαξ και πρόκειται να εξυπηρετήσουν προσωπικά οράματα και κομματικές ατζέντες μπάζουν και βγάζουν μαθήματα, ζουλάνε ωρολόγια προγράμματα, απλώνουν τα ξερά τους στην εκπαιδευτική διαδικασία κι όποιον πάρει ο χάρος. Αφού είναι έτσι, αφού η παιδαγωγική επιστήμη έχει ξεπέσει στα χέρια των συντεχνιών και των πονηρούληδων, ας προσθέσω κι εγώ τα δικά μου, κι από ιδέες, λεγεών. 

Προτείνω λοιπόν μάνι μάνι να θεσπιστεί για τους μαθητές εβδομάδα ομαδικής κουράς, να δει χαρά στις τσέπες του κι ο μπαρμπέρης της Σεβίλλης. Παρατηρώ επίσης μειωμένη κίνηση στα βιντεάδικα. Πουρκουά; Πού είναι ο παλιός καλός καιρός, τότε που η μαθητιώσα νοίκιαζε με την εβδομάδα το «Παλαμάρι του βαρκάρη» και άλλα ντοκιμαντέρ; Ποιος ο λόγος να λιμοκτονεί ο βαρκάρης και να πλουτίζει ο Ζάκερμπεργκ; Εϊ-οπ, έι-οπ, ξεκολλήστε αμέσως απ' το facebook. Ξεκινάει εβδομάδα εκπαιδευτικής βιντεοθέασης, ει δυνατόν από κασέτα.

Γιατί δηλαδή; Εμείς τι πάθαμε που στον καιρό μας οδηγούμεθα υποχρεωτικώς στα σινεμά για να παρακολουθήσουμε τον «Τελευταίο των κομιτατζήδων» και το «Η Μεσόγειος φλέγεται»; Κάπως έτσι είδαμε τον Πρέκα με καραβίσιο μπλέιζερ, τη Βέρα Κρούσκα αιχμάλωτη από υπέρβαρους κομιτατζήδες με πλούσιο στήθος και άλλες τέτοιες εθνωφελείς σεκάνς. Παιδιά της Ελλάδος, παιδιά, σας κλαίει η ψυχή μου, από τότε ίσαμε σήμερα».
 [ΠΗΓΗ: Ρούλα Γεωργακοπούλου άρθρο με τίτλο ΦΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ στα «Νέα» (18.1.2014)



(υστερόγραφη πρόταση καινών δαιμονίων)
Και μετά τη ΛΕΥΚΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ να μια άλλη ρηξικέλευθη πρόταση από τον ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ σε συνεργασία με τα σωματεία εργαζομένων στο ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ Η ΕΛΛΑΣ:
κάθε ΔΕΤΕΡΑ, ΤΡΙΤΗ και ΤΕΤΑΡΤΗ δεν θα γίνονται οι δύο πρώτες ώρες των μαθημάτων για να μπορούν σύσσωμοι οι μαθητές ως σχολείο να «φοιτάν» (με νέα ορθογραφία: φυτάν= συχνάζουν ως φυτά) στις κοντινότερες προς το σχολείο του καφετέριες ,
ενώ κάθε ΠΕΜΠΤΗ και ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ θα σχολάνε δυο ώρες πιο νωρίς για τον ίδιο κοινωφελή σκοπό της εφαρμοσμένης  ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ!!!
Κρίση έχουμε, μνημόνια υπογράφουμε, πελατειακό κράτος προσυπογράφουμε, η παιδεία μας μάρανε τώρα!