Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015

Ή ΘΑ ΠΑΜΕ Σ’ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ ή ΠΥΡ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΛΗΣΤΩΝ:

Το έπος της Αλβανίας κατά του φασισμού, η Μάχη της Κρήτης κατά του ναζισμού, η μεγαλειώδης Εθνική Αντίσταση κατά του παγκόσμιου ολοκληρωτισμού δεν είναι παρελθόν για επετείους. Είναι το απελευθερωτικό καθολικό μήνυμα του παρόντος και του μέλλοντος για τον αυτοκαθορισμό και την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού και όλων των ευρωπαϊκών λαών. Οι μάχες δεν έληξαν με το ματωμένο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου· συνεχίζονται αδυσώπητες καθημερινά, στο πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό πεδίο. Το ίδιο αιματηρές, από μία οικονομική και πολιτική εξουσία που διψάει για αχαλίνωτο κέρδος, συγκεντροποίηση της εξουσίας και αίμα. Ο μεταμοντέρνος καπιταλισμός, αφού δημιούργησε κάτω από την πίεση των ευρωπαϊκών κοινωνικών κινημάτων ένα καταναλωτικό μοντέλο νάρκωσης και αποβλάκωσης των λαών, διέλυσε τη συλλογική και ατομική μνήμη, δηλαδή την κατακτημένη ελευθερία, δικαιοσύνη, αυτογνωσία και αξιοπρέπεια, και μέσα στο νανούρισμα αποβλάκωσης έφερε τον ληστρικό νεοφιλελευθερισμό σαν ώριμο φρούτο. Σήμερα, στην Ευρώπη της πείνας, της εξαθλίωσης, με προπομπό της κοινωνικής δυστυχίας την Ελλάδα, επανέρχεται ο ολοκληρωτισμός με επίφαση κοινοβουλευτισμού [Παναγιώτης Γεωργούλης, άρθρο στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ 11/06/2015]


Διότι θεμελιώδεις λειτουργίες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας έχουν αποσπαστεί από την εκτελεστική εξουσία, κυρίως την αγορά και τα ανδρείκελά της. Η πείνα, το κυνήγι των μεταναστών και προσφύγων, αποτελούν ουσιαστική κατάλυση της δημοκρατίας μαζί με την πλήρη υποβάθμιση της υγείας και την απομάκρυνση της παιδείας για τους φτωχούς.
Έχουμε μπει στη φάση της Μεταδημοκρατίας, όπου δεν αναγνωρίζονται πολίτες και άνθρωποι, αλλά νούμερα αγοράς, δηλαδή ζώα και πράγματα που διακινούνται με την ασφυκτική και ολοκληρωτική επίβλεψη μιας βαθιά ταξικής τεχνολογίας. Σε αυτόν τον θανατηφόρο εναγκαλισμό των οικονομικών και πολιτικών ελίτ, αν δεν δεχτούν τις «κόκκινες γραμμές» της ελληνικής κυβέρνησης, πρέπει να το κάνουμε Αρκάδι και Κούγκι.
Το βάθεμα της Ελληνικής Δημοκρατίας στην κατεύθυνση της Αριστοτελικής κοινωνίας των Πολιτών είναι μονόδρομος για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Εδώ και πολύ καιρό έπρεπε η ελληνική κυβέρνηση να έχει κατεβάσει τον κόσμο στους δρόμους, γεγονός που θα είχε αλυσιδωτές επιδράσεις στα ευρωπαϊκά κινήματα και στην ελίτ των ληστών.
Η διαπραγμάτευση χρειάζεται και ενεργητική αντίσταση για να πετύχει. Αρκετά χρόνια πριν από το Μνημόνιο οσμιζόμουν: 

«Πέραν, Ευρώπη, έθρεψες λιπόσαρκη ψυχή
Ύφανες ξιγκόθρεφτη μνήμη
Ή θα παλεύεις διαρκώς κατά των Μήδων, όπως ετάχθη
Ή θα ριζώνουν οι Μήδοι μέσα σου και θα σε εξουσιάζουν
Το αίμα της αποικιοκρατίας θα σκλαβώνει το μέλλον
Θα πνίγεις στο αίμα τους λαούς και τα παιδιά σου
Στο μικροσκόπιο των εργαστηρίων οι σοφοί του μέλλοντος  
Θα εξετάζουν το πνεύμα σου απολιθωμένο βακτήριο του παρελθόντος
Μοίρα σου η φλεγόμενη κριτική σκέψη χωρίς αποκαΐδια
Το ριζικό σου φωτιά της επανάστασης χωρίς στάχτη
Σηματωρός και Κήρυκας ο Μαραθώνας και οι Θερμοπύλες»,
 «Πέραν».
Ή θα πάμε σε έναν νέο ευρωπαϊκό Διαφωτισμό ή πυρ στην Ευρώπη των ληστών.


[ΠΗΓΗ: Παναγιώτης Γεωργούλης, Πυρ στην Ευρώπη των ληστών, άρθρο στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ 11/06/2015]

ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΩ (ένας ελληνικός ψίθυρος προς την Ευρώπη):
Είναι το βίντεο που έφτιαξε ομάδα καλλιτεχνών, απευθύνοντας το μήνυμα προς την Ευρώπη, το κοινό μας δένδρο. Το βίντεο είναι ένα μήνυμα υπέρ της Ευρώπης και της διαφορετικότητας, καθώς και «του δικαιώματος στην επιβίωση, στην εργασία, στην αισιοδοξία, στη ζωή», που είναι κοινό για όλους. «Κατάγομαι από τις ρίζες της Μεσογείου, εκεί που βρέχουν τις ελπίδες μας γαλανά νερά, που μας ποτίζουν όλους. Όσο είναι δικά μου, θα είναι και δικά σας. Αν πάψουν να είναι, μαζί θα ξεραθούμε στο δένδρο που φύτεψαν οι πρόγονοί μας», λέει η πρωταγωνίστρια.
«Δεν αξίζει σε κανένα λαό να είναι προτεκτοράτο. Η δίψα του δένδρου, τα χρέη που λένε οι λογιστές, μοιάζουν με αλυσοπρίονα φαντασμάτων. Δεν τα βλέπεις, δεν τα πιάνεις».
Το βίντεο έχει σκηνοθετήσει ο Νικόλας Ανδρουλάκης και «πρωταγωνιστεί» η Ντάνι (Ιωάννα) Γιαννακοπούλου, σε μουσική Κωνσταντίνου Βήτα. «Το βίντεο δεν φτιάχτηκε για να σας εντυπωσιάσει ή να σας σοκάρει. Επειδή αυτά τα λόγια δεν είναι κραυγή, αλλά ψίθυρος» λέει η ομιλήτρια.
«Οι Έλληνες γίναμε το πειραματόζωο της λιτότητας. Επειδή τολμήσαμε να την εφαρμόσουμε. Και τα καταφέραμε. Στα χαρτιά. Και όμως τώρα πεθαίνουμε. Τώρα τολμούμε να γίνουμε το πειραματόζωο της ελπίδας. Για μια πιο δίκαιη Ευρώπη. Με πολλή σκληρή δουλειά. Με ειλικρίνεια. Μαζί. Μη μας αφήνετε μόνους» αναφέρεται στο βίντεο- μήνυμα προς τους Ευρωπαίους εταίρους.

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

ΜΑΘΗΤΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ ΝΙΚΗΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΕΚΘΕΣΗΣ:

«..έχε στο νου σου το παιδί – γιατί αν γλυτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα» τραγούδαγε ο Παύλος Σιδηρόπουλος . Κι έτσι ένοιωσα διαβάζοντας το παρακάτω μήνυμα: «ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ»!

Όπως αναφέρει το christinapoliti.wordpress.com το θέμα του φετινού διαγωνισμού ήταν «Γράψτε μια επιστολή σε έναν αθλητή ή μια μορφή του αθλητισμού που θαυμάζετε, για να εξηγήσετε τι σημαίνουν για εσάς οι Ολυμπιακοί Αγώνες». Στο διαγωνισμό πήραν μέρος πάνω από ένα εκατομμύριο νέοι από 55 χώρες και νικητής αναδείχτηκε ο 14χρονος Έλληνας.

ΤΟ ΣΚΕΠΤΙΚΟ ΤΗΣ ΒΡΑΒΕΥΣΗΣ:
«Η σύνθεση είναι πρωτότυπη, πολύ προσωπική και δημιουργική, ενώ αναδεικνύονται έντονα οι Ολυμπιακές αξίες», αναφέρει η διεθνής κριτική επιτροπή επισημαίνοντας τον απλό και δημιουργικό τρόπο γραφής του Μάριου Χατζηδήμου.
Ο νικητής θα βραβευθεί την Παγκόσμια Ημέρα Ταχυδρομείου, δηλ. στις 9 Οκτωβρίου 2012, στην Ντόχα του Κατάρ, στο πλαίσιο του 25ου Παγκόσμιου Συνεδρίου της ΠΤΕ που θα διεξαχθεί με τη συμμετοχή 149 χωρών. Τον Απρίλιο ο 14χρονος είχε αναδειχτεί νικητής στον αντίστοιχο πανελλήνιο διαγωνισμό και η έκθεση διαβιβάστηκε στο διεθνές γραφείο της Π.Τ.Ε μέσω των ΕΛ.ΤΑ, όπου και έγινε η τελική κρίση των εκθέσεων των μαθητών από όλες τις χώρες.
Ακολουθεί η έκθεση του Μάριου Χατζηδήμου:
«Γιαννιτσά, 25/01/12
Κύριο Ρότζερ Φεντερερ,


Tennis sport club of Bussel,
Switzerland.
Αγαπητέ Ρότζερ Φέντερερ,

Είμαι ο Μάριος, ένας από τους χιλιάδες, φαντάζομαι θαυμαστές σου. Ένας μικρός, ασήμαντος Μάριος, μπροστά σ’ έναν γίγαντα του αθλητισμού. Κι ο λόγος που σου γράφω; Για να σ’ ευχαριστήσω… να σ’ ευχαριστήσω, που ξύπνησες μέσα μου την αγάπη για τον αθλητισμό και το τένις!
Χρόνια παρακολουθώ τους αγώνες και τις προσπάθειές σου στα γήπεδα, χειροκροτώ τις νίκες σου και θαυμάζω την επιμονή σου στις δύσκολες στιγμές. Το ανέβασμα σου όμως στο βάθρο του νικητή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, ήταν το «σερβίς», για την δική μου είσοδο στο άθλημα.
Άρπαξα την παρατημένη ρακέτα του αδελφού μου και αποφασιστικά μπήκα στο γήπεδο, έτοιμος να νικήσω. Τότε συνειδητοποίησα πόσο διαφορετικό είναι, να βλέπεις την ρακέτα στα χέρια του Φέντερερ από το να προσπαθείς να την κουμαντάρεις στα δικά σου χέρια. Παιδεύτηκα, ίδρωσα, άκουσα δικαιολογημένα τις φωνές του προπονητή μου, όμως δεν τα παράτησα. Η μορφή σου στο βάθρο του Ολυμπιονίκη, με κρατούσε εκεί και συνέχιζα…
Συνέχιζα και ονειρευόμουνα… Κάποια μέρα, κτυπώντας το μπαλάκι, εκ σφενδονίστηκε μαζί και η φαντασία μου, μακριά, πολύ μακριά στον χρόνο και στον τόπο. Βρέθηκα, λέει, εκεί, στην Αρχαία Ολυμπία, στην μεγάλη γιορτή του αθλητισμού, στους πρώτους επίσημους Ολυμπιακούς Αγώνες. 776 π.Χ.- οι κήρυκες γυρνούν όλη την Ελλάδα και αναγγέλλουν το γεγονός. Οι πόλεμοι σταματούν, γιατί ο αθλητισμός ενώνει και συμφιλιώνει τους ανθρώπους, έτσι τουλάχιστον ήταν τότε! Νέοι από κάθε άκρη της χώρας, καταφθάνουν εκεί με λεβέντικη ψυχή και σώμα, για ν’ αγωνισθούν τον «καλόν αγώνα», το «Ευ αγωνίζεσθαι». Τι υπέροχες λέξεις, τι φανταστική ατμόσφαιρα!
Ήσουν κι εσύ, λέει, εκεί. Οι ιστορικές μου γνώσεις σε απορρίπτουν, όμως η φαντασία μου σε θέλει εκεί. Ν’ αγωνίζεσαι και να στεφανώνεσαι με την αγριελιά. Να ποτίζεις με τον ιδρώτα σου, το χώμα της αρχαίας Ολυμπίας και να δοξάζεσαι μαζί με τον Διαγόρα της Ρόδου, τον Πολυδάμα, τον Θεαγένη.
Ναι, είμαι περήφανος, που η δική μου πατρίδα, η Ελλάδα, έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονου αθλητισμού. Το αθλητικό πνεύμα, σαρκώθηκε και μορφοποιήθηκε στους αγώνες της αρχαιότητας. Η Ολυμπιακή φλόγα, λαμπρυνόμενη με τις άξιες του Ελληνικού πολιτισμού, φώτισε την οικουμένη. Η αγωνιστικότητα, η ευγενής άμιλλα, ο αυτοέλεγχος, η συνεργασία, μέσ’ από τον αθλητισμό, εμπλούτισαν και όλη την στάση του ανθρώπου απέναντι στην ζωή…
…Στεκόσουν εκεί, στεφανωμένος, ακτινοβολώντας την χαρά της νίκης, όταν σε πλησίασα ντροπαλά, σου έπιασα το χέρι, σε κοίταξα στα μάτια και σε ρώτησα:
– Πως νοιώθεις, Ρότζερ; Τι σημαίνουν για σένα όλα αυτά;
– Άκου μικρέ μου, μου απάντησες με μια φωνή κρυστάλλινη, που ακόμα αντηχεί στ’ αυτιά μου. «Αγωνίζομαι» σημαίνει «νικώ», να το θυμάσαι αυτό. Η συμμετοχή, ο αγώνας, είναι ήδη μια μεγάλη νίκη, ανεξάρτητα απ’ το τρόπαιο. Νίκη ενάντια στους φόβους, τις ανασφάλειες και τις δυσκολίες του εαυτού σου, ενάντια στον εγωισμό και την φιλαυτία σου. Νίκη υπέρβασης του εαυτού σου. Και κάτι ακόμα: «Νικώ» σημαίνει «Αγαπώ». Αγαπώ τον συναγωνιστή μου, που μου έδωσε την ευκαιρία ν’ αγωνιστώ, τον προπονητή μου, που μου έμαθε τον τρόπω ν’ αγωνίζομαι και να νικώ, τον κόσμο που με στηρίζει στην προσπάθεια και στον δρόμο προς τη νίκη, τον Θεό, που μου χαρίζει την δυνατότητα ν’ αγωνίζομαι και να νικώ!
– Άουτ! Μάριε, συγκεντρώσου επιτέλους στο παιχνίδι! Ήταν η φωνή του προπονητή μου, που με έβγαλε ξαφνικά από την ονειροπόλησή μου. Όμως όχι, εκείνη την ημέρα, δεν ήταν δυνατόν να συγκεντρωθώ σε κανένα παιχνίδι. Ήθελα να διηγηθώ, όλα αυτά που έζησα, στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες. Όλοι μαζί, ο προπονητής και οι συμπαίκτες μου, γίναμε μια συντροφιά κι αναβαπτισθήκαμε στο πνεύμα των Ολυμπιακών αγώνων. Μιλήσαμε για το περίφημο «Ευ αγωνίζεσθαι», αυτό που οι σύγχρονοι άνθρωποι, μπορούν τέλεια να ερμηνεύσουν ετυμολογικά, όσον όμως αφορά την πράξη, δυσκολεύονται απ ό λίγο έως τραγικά! Στοχεύοντας αποκλειστικά στον πρωταθλητισμό, λούζονται στα βρώμικα κι επικίνδυνα νερά των αναβολικών, θυσιάζοντας στον βωμό της εφήμερης δόξας, την καθαρότητα της ψυχής και του σώματος. Η εξόντωση του αθλητή και η δυσφήμιση των αγώνων, είναι το μόνο αντίτιμο που εισπράττει κανείς από τέτοιες ενέργειες.
Ε, λοιπόν για μένα οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν σημαίνουν, ούτε αναβολικά, ούτε πρωταθλητισμό, ούτε οικονομικά συμφέροντα, οικονομική κρίση, αντιζηλίες και μίση. Σημαίνουν χαρά για την συμμετοχή, «ευ αγωνίζεσθαι», φιλία, ειρήνη και σ’ αυτό το πνεύμα εύχομαι να σταθούν οι φετινοί Ολυμπιακοί Αγώνες.
Σταματώ εδώ την φλυαρία μου, που ίσως σε κούρασε και σου εύχομαι μέσα απ’ την ψυχή μου, σε όλη σου την ζωή, ν’ αγωνίζεσαι, να νικάς και ν’ αγαπάς, όπως ακριβώς εσύ μου δίδαξες. Σ’ ευχαριστώ για άλλη μια φορά και σε περιμένω, εκεί που πρωτοσυναντηθήκαμε… Στην αρχαία Ολυμπία, στην Ελλάδα, στην πατρίδα του πολιτισμού και του αθλητισμού. Στην πανέμορφη και πολυαγαπημένη μου πατρίδα, που όσες δυσκολίες και τρικυμίες κι αν περνά τώρα, «δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά», γιατ’ «έχει στο κατάρτι της βιγλάτορα, παντοτινό, τον Ήλιο, τον Ηλιάτορα»!
Με αγάπη και θαυμασμό,

Μάριος Α. Χατζηδήμου»