Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

ΕΧΩ ΠΟΛΛΑ ΡΑΜΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΟΥΝΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΚΥΡΙΑΣ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ:

ΑΝΤΕΥΧΟΜΑΙ (από τα ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ της Κικής Δημουλά, Εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ 2004)


Έχω πολλά ράμματα για τη γούνα αυτής της μεγαλοκυρίας που λέγεται ΕΥΤΥΧΙΑ. Μου έχει σπάσει τα νεύρα με όσα ισχυρίζεται απολογούμενη που με έστησε. Ότι τάχα ήρθε, αλλά εγώ είχα το νου μου σε τούτο και σ’ εκείνο, ενώ εκείνη με περίμενε σε τούτο και σε κείνο, κι όπως μου τα προσδιόρισε, με περίμενε σε πράγματα αδύνατα να συμβούν, εκεί ακριβώς δηλαδή που είχα το νου μου. Κι αυτός ήτανε, λέει, ο λόγος που την προσπέρασα. Άλλοτε πάλι, επιμένει πως ήρθε, στάθηκε λέει έξω από κάτι ιστορίες, στις οποίες εγώ είχα ήδη μπει μέσα, είχε τη διάθεση να πηδήξει από το παράθυρο και να μπει, αλλά ήταν τόσο υπερυψωμένη η δυσπιστία μου που δεν το τόλμησε. Άλλη δικαιολογία, τραβηγμένη από τα μαλλιά, πως εγώ χτύπησα πολύ σιγά την πόρτα της και δεν με άκουσε ή ότι χτύπησα πολύ δυνατά την πόρτα της, φοβήθηκε και δεν μου άνοιξε, και τι ψεύτρα Θεέ μου, ότι χτύπησα λάθος τη διπλανή της πόρτα και βλέποντας μετά να καθυστερώ, συνεπέρανε ότι το λάθος μου βγήκε σε καλό και δεν ήθελε να το διακόψει.

Μου έχει απαριθμήσει μία-μία τις στιγμές με το όνομά τους, που την περιείχαν, λέει, αλλά εγώ θυμάμαι μόνο τι φόβο είχα μην τις χάσω.
Βλέπεις; μου λέει η κουτοπόνηρη, αν δεν ήμουνα εγώ εκεί μέσα, σ’ αυτές τις στιγμές, γιατί θα φοβόσουν μην τις χάσεις, τι σ’ ένοιαζε; ΑΡΑ ήρθα!!!

Αμέτρητες οι φορές που είπαμε να συναντηθούμε σε κάποιο φωτεινό μέρος, είτε στις κάποιες έξι των απογευμάτων είτε στις κάποιες οκτώ των δειλινών που έχουνε πιο φρόνιμο φως, κι εγώ να περιμένω, να την περιμένω με τις ώρες και πού να φανεί. Και με τι θράσος να εμφανίζεται μετά στα όνειρά μου, να μου ζητάει συγνώμη που δεν ήρθε, γιατί είχε χάσει κάποιον δικό της κι ήτανε στις μαύρες της, ή και να μου επιτίθεται πως ενώ ήρθε, ενώ περίμενε εκεί μέσα στις ώρες της αναμονής μου, εγώ δεν την αναγνώρισα και δε φταίει αυτή.
Είδα κι έπαθα να μην έχω την ανάγκη της. Και τώρα που παλεύοντας τα κατάφερα, έρχεται και μου δίνει συγχαρητήρια, πως αυτό ακριβώς, ότι δεν έχω την ανάγκη της αυτό είναι ΕΥΤΥΧΙΑ. Άπιαστη σου λέω.

ΑΝΤΕΥΧΟΜΑΙ, κείμενο, που περιέχεται στο βιβλίο της Κικής Δημουλα ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ, εκδόσεις Ίκαρος 2004. Είναι, όπως γράφει η ίδια στον ΕΠΙΛΟΓΟ, που προτάσσει ως εισαγωγή στο βιβλίο της, «κείμενα-επίλογος μιας εκκρεμότητας που έμεινε για σαράντα χρόνια στο συρτάρι χωρίς να μου ζητάει τίποτα, αλλά και χωρίς να παραιτείται από τη συντήρησή της… Τρία από τα πράγματα που άκακα ψιλοκορόιδευα παλιά, ήταν η λακ, οι βάτες ή επανέκδοση κειμένων που είχε γράψει κανείς κατά τη φθίνουσα νεότητά του ή κατά την ακμάζουσα απόγνωσή του. Τα λούστηκα και τα τρία: και λακ βάζω για να πειθαρχεί η ελάττωση των μαλλιών και βάτες για το πεσμένο ηθικό των ώμων και να που και παλιά γραπτά εκδίδω τώρα, ψεκάζοντας με λακ μαζί τη δική μου και τη δική τους παλαιότητα για να σταθεί όρθια. Και για με τη λακ και τις βάτες ομολογώ ντρέπομαι λίγο. Για την έκδοση όμως «χωρίς αιδώ», χαίρομαι σχεδόν. Χαίρομαι ότι δίνω οστά σε μια τελείως άγνωστη, ξένη σε μένα μορφή γραφής με επαχθή την άσκησή της, σάρκα σε μια περίοδο κρυφοπλάνταχτης εποχής και στα χαμένα γνωρίσματά της μαζί με τα δικά μου… Από τον όγκο των γραπτών διάλεξα ελάχιστα, κάπως αναθεωρημένα κατ’ ανάγκη… Στους εύπιστους και ευσυγκίνητους, προτείνω να αποδώσουν αυτή την πράξη της εκδόσεως, στην πίεση της ανάγκης που νιώθουν κάποιοι άνθρωποι, καθώς μεγαλώνουν, να προσθέτουν νέα λησμονητικά στοιχεία σε όσα έχει ήδη συσσωρεύσει η βιογραφία τους



Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

ΟΤΑΝ ΤΟ ΜΗΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΕΚΠΙΠΤΕΙ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ:

Ο Γάλλος φιλόσοφος Ροζέ Γκαροντί είχε χαρακτηρίσει τον 20ό αιώνα ως τον αιώνα της κατάκτησης των τριών απείρων: του άπειρα μεγάλου (με την κατάκτηση του Διαστήματος), του άπειρα μικρού (με την επανάσταση της μοριακής βιολογίας, αλλά και της ατομικής-πυρηνικής φυσικής) και του άπειρα σύνθετου (με την ανάπτυξη της κυβερνητικής και της επιστήμης των υπολογιστών). Ο 21ος αιώνας μπορούμε να πούμε ότι συμπυκνώνει όλα τα παραπάνω «άπειρα» σε ένα, εξαφανίζοντας τον ΤΟΠΟ και αφήνοντας τον ΧΡΟΝΟ και μάλιστα σε μία μόνο διάστασή του: το παρόν. Όπως είχε πει λίγο παλιότερα ο Πολ Βιριλιό, «το ΕΔΩ δεν υπάρχει πια, όλα είναι ΤΩΡΑ» [Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ ΚΑΙ Η ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ, εισαγωγή από το άρθρο του Τάσου Τσακίρογλου στην Εφημερίδα των Συντακτών στο οποίο ο αρθογράφος υπογραμμίζει: «Η επικαιρότητα δεν είναι ΜΕΤΑ, είναι ΠΡΙΝ… Δηλαδή, η στρατηγική της πληροφορίας λειτουργεί με τέτοιο τρόπο σήμερα ώστε αποδεικνύεται προφητική και Αποκαλυψιακή, με την έννοια της αυτοεκπληρούμενης προφητείας… Αντλεί τη δύναμή της από το χάος που δημιουργεί στον χειρότερο κόσμο που είναι δυνατόν να υπάρξει…» - ΚΛΙΚ στην εικόνα των media για περισσότερα]


Τα μέσα ενημέρωσης και επικοινωνίας κάθε είδους (τηλεόραση, ραδιόφωνο, ίντερνετ, social media, κινητά κ.λπ.) συρρίκνωσαν τόσο πολύ τη χωρική διάσταση του κόσμου μας, ώστε δημιούργησαν μια ταυτόχρονη πραγματικότητα, παιγμένη live –σε ζωντανό χρόνο– εγκλωβίζοντας την ανθρώπινη συνείδηση στη φυλακή ενός ατέλειωτου παροντισμού, χωρίς παρελθόν και μέλλον.

Μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, ώστε, με τη δύναμη των συστημάτων μεταφοράς πληροφορίας, να καταλήγουμε στη διαπίστωση του δημοσιογράφου και μυθιστοριογράφου, Γκαστόν Λερού, ότι «η επικαιρότητα δεν είναι ΜΕΤΑ, είναι ΠΡΙΝ!».

Δηλαδή η στρατηγική της πληροφορίας λειτουργεί με τέτοιο τρόπο, ώστε αποδεικνύεται προφητική και Αποκαλυψιακή, με την έννοια της αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Ή, όπως λέει ο Βιριλιό, «Αντλεί τη δύναμή της από το χάος που δημιουργεί στον χειρότερο κόσμο που είναι δυνατόν να υπάρξει».

Μιλάμε φυσικά για τη δύναμη της βιομηχανίας ενημέρωσης να δημιουργεί τον κόσμο και μάλιστα όχι σε επτά ημέρες, αλλά σε μία μόνο στιγμή. Πρόκειται για μια δύναμη πανταχού παρούσα, αόρατη, η οποία «τα πάνθ’ ορά» και προσπαθεί να τα κατευθύνει.

Στο πρόσφατο παρελθόν έχουμε μιλήσει για την κρίση αξιοπιστίας των ΜΜΕ, η οποία τα τελευταία χρόνια, ελέω κρίσης, έχει επιδεινωθεί. Όμως θα κάναμε μεγάλο λάθος να θεωρήσουμε ότι πλέον δεν ασκούν επίδραση πάνω στους πολίτες.

Με δεδομένη τη «διασυνδεμένη ύπαρξη» των νέων και την εξάρτησή τους από τη βιομηχανία παραγωγής εικονικής πραγματικότητας, με δεδομένη τη μαζική άγνοια του μέσου ανθρώπου για όσα τον καθορίζουν και τον επηρεάζουν, αλλά και την ψυχολογική ανάγκη όλων μας να νιώσουμε μέλη μιας ομάδας ή μιας κοινότητας (έστω εικονικής), η κερκόπορτα για την άλωση της συνείδησης μένει διαρκώς ανοιχτή.

Η μάχη η καλή κατά των «ψευδών ειδήσεων», που έχουν αναλάβει πρόσφατα τα κυρίαρχα-συστημικά μέσα ενημέρωσης, έχει βασικό στόχο τη φίμωση των εναλλακτικών και ανεξάρτητων μέσων. Και αυτό, στον βαθμό που τα ολιγαρχικά ΜΜΕ είναι εκείνα που κατ’ εξοχήν διαστρεβλώνουν, αποκρύπτουν και κατασκευάζουν την αλήθεια που σερβίρεται στο κοινό.
Έτσι, διεκδικούν το μονοπώλιο στον έλεγχο αυτής της «αλήθειας», με στόχο «το παγκόσμιο κοινό, σε αντίθεση με τον άπιστο Θωμά, να πιστεύει σε ό,τι δεν αγγίζει και σε ό,τι δεν θα μπορούσε να έχει δει» (Βιριλιό).
Διατυπωμένη αλλιώς αυτή η κατάσταση μπορεί να συνοψιστεί στην εξίσωση «όταν το μηδέν γίνεται πραγματικότητα, η πραγματικότητα με τη σειρά της εκπίπτει στο μηδέν».

Μας αφορά;


[ΠΗΓΗ:  άρθρο του Τάσου Τσακίρογλου στην Εφημερίδα των Συντακτών, 2/12/2016]